Alhoewel Sigmund Snopek uit Milwaukee reeds actief is in de muziekbusiness sedert begin jaren ’70, durf ik toch te stellen dat velen nog nooit deze naam hebben gehoord. Hij speelde in die tijd een mengeling van avant garde rock, klassieke muziek en pop: het werd toen omschreven als progressieve rock. In een carrière van 30 jaar zijn zowat alle muziekstijlen uitgeprobeerd: jazz, opera, electronische muziek, ethnische muziek. Bij het aanhoren van de cd ‘Roy Rogers meets Albert Einstein’ spookt dan ook steeds één naam door mijn hoofd, Frank Zappa, die andere en bekendere muzikale duizendpoot. Het eerste luik ‘Ride in the dark’ start na wat motorgeronk van Zully’s Truck met een electronisch nummer in de stijl van Alan Parsons Project. Ik moet dan ook onmiddellijk denken aan dat andere concept-album Tales of Mistery and Imagination by Edgar Allan Poe, wat me eens te meer doet concluderen dat prog-artiesten heel vaak hun inspiratie halen bij literatuur en wetenschap. Een schitterende introgevolgd door twee korte jazz-rock nummers! ‘Backpocket Fugue’ is een vrij complex nummer met Zappaiaanse inslag, waarbij piano, gitaar en heel wat andere instrumenten mekaar bekampen in een hels ritme vol tempo-wisselingen. Verdomd moeilijk om hier een etiket op te plakken, maar muzikaal is dit dik in orde. Het eerste weliswaar kort vocaal nummer ‘Song and Word Dream’ heeft een uitgesproken 10cc-invloed met mooie harmonische stemmen. En dan zijn we weer vertrokken voor een aantal korte instrumentale nummers, waar Snopek op synthesizer en Byron Wienmann op gitaar hun virtuositeit uitvoerig demonstreren. Na een leuke ‘fluitsolo’ komt er dan een jazzy intermezzo, met nadien een herkenbaar samenspel tussen zang en gitaar….daar heb je die Zappa-invloed weer. Het langste en tevens ook meest progressieve nummer ‘Roy Rogers meets Albert Einstein’ (de cowboy en het genie) is werkelijk een amalgaam van instrumenten (zelfs de vocoder ontbreekt niet), gespeeld door een rits muzikanten en bijgestaan door de Milwaukee Symphony Orchestra. De weinige teksten zijn geschreven in dichtvorm en wetenschappelijk getint (hoe kan het ook anders met die titel), een country-intermezzo verwijst dan weer naar Roy Rogers. Je zou dit gerust ‘progressieve jazz-rock’ kunnen noemen. Het allerlaatste hoofdstuk ‘Song Sing to the Doldrum King’ staat in schril contrast met de rest van het album, er wordt namelijk slechts één instrument gebruikt, een klassiek stuk op fluit door Llena de la Madrugada
En ik kon het niet laten om de man zelf nog eens te citeren, want beter kan ik dit niet verwoorden: ‘As a journeyman musician, I have had to write, play and record in all different styles to make a living. But prog rock, along with classical music, is the music I have always come home to, the music that continues to challenge and inspire me’ En gelijk heeft ie! Bespreking: Claude "Clayreon" Bosschem |
