|
Silent Voices
is een stabiele Finse groep die de laatste 5 jaar hard werkte aan de
vervolmaking van hun totaalgeluid. Sinds 1998 is de enige
verandering in de bezetting de intrede van zanger Michael Henneken.
Hun prog metal vertoont enige gelijkenis met Symphony X en Rush,
terwijl toch wel Dream Theater de meest in het oog (oor, in dit
geval) springende invloed is. Let wel, ik spreek hier van een
invloed, geen pure naäperij want ‘Chapters of tragedy’ vertoont een
opmerkelijke maturiteit voor een debuutalbum.
‘De
arrangementen vragen het meeste werk’ verklaart toetsenist Henrik
Klingenber. ‘Het is niet zo moeilijk om te componeren maar wel om
elk stukje van de puzzel zodanig op te nemen dat er een vloeiend
nummer ontstaat’. Silent Voices is daar volgens mij in geslaagd
want ondanks vele instrumentale passages klinkt het geheel homogeen
en aangenaam toegankelijk.
Het zijn dan
ook stevige riffs die ‘Beyond shadows’ inzetten, vergezeld door
nerveuze toetsen. Gitarist Timo Kauppinen is enorm sterk aanwezig
en valt buiten zijn virtuositeit op door zijn gevoel voor melodie.
Een ongelofelijke drive heeft dit nummer, Timo strooit kwistig met
‘ik struikel bijna over mijn vingers’ solootjes en op het einde
klinkt zanger Michael even venijnig als Megadeth zanger Dave
Mustaine. Het gesproken intro van ‘Humancradlegrave’ spat uit
elkaar in een spetterende solo. We hebben hier te maken met een
heropname van een ouder nummer.
De
progressieve elementen in de vorm van lange instrumentale stukken
komen het meest tot uiting in nummers als ‘Tragedy’ en het
afsluitende ‘The last sunset’ die elk rond de tien minuten klokken.
Een genot om naar te luisteren ! Elke progmetalfan moet deze CD
zeker eens gaan beluisteren want het is niet min. In ‘Tragedy’
bewijst Michael ook gevoelige zanglijnen aan te kunnen. Bij deze
kunnen we dan ook zonder schroom ingaan op de uitnodiging ‘Cross my
path’ dat de nodige spanningsvelden weet in te bouwen en kunstig
mooi is. ‘Falling from grace’ (hallo Rush!) heeft een stevige basis
in oude Deep Purple traditie, met gitaren, bas en een jagend orgel.
Drummer Jukkis lijkt wel een octopus. In de afsluiter ‘The last
sunset’ wordt de existentie van de groep nog eens in 10 minuten
samengevat en wat ’n gitarist ! Moet niet onderdoen voor Petrucci.
De Finse Dream Theater is opgestaan ! |
