..in
the beginning, there was God. Like all the creatures of the universe, God
had a place he called home.This place is Shakary, the center of the
universe… Met deze woorden start een bezoek aan hun site. (www.shakary.com) Het belangrijkste onderwerp dat ik niet terugvind op hun site is een biografie. Laten we dus enkele stukjes samenleggen om te weten wat en wie Shakary is. Ze komen uit Zwitserland en worden door velen beschouwd als een zijproject van Clepsydra. Niets is minder waar want het is alleen Lele Hofmann en gastzanger Aluisio Maggini (op “Alya”) die van Clepsydra komen. Shakary is een project dat ontstaan is uit de ervaring van verschillende groepen en muzikanten zoals Scandy, Lele Hofmann (ex-Clepsydra), Aluisio Maggini (Clepsydra) en Walter Calloni (ex-PFM) Na 5 jaar hard werken, hebben ze in januari 2000 hun eerste album uitgegeven. Het werd een dubbel-CD “Alya”, die goed werd ontvangen en verschillende goede besprekingen ontving. Nu is hun tweede album verschenen en ze komen naar voor met een nieuwe groepssamenstelling. Het is eigenlijk niet echt een nieuwe groep. Het zijn dezelfde drie originele leden met een aantal muzikanten erbij die op de eerste CD al gastmuzikant waren. (samenstelling: zie hierboven) De belangrijkste verandering is de zang. Geen Maggini meer, hij is vervangen door Michael Branzino. En juist dit maakt dat ze minder op Clepsydra gaan lijken. “Alya” en “The Last Summer” zijn geproduced door Mario Krag, die nu zelfs lid van de groep geworden is. Hij deed al de productie voor de laatste Clepsydra. (je kunt dus de link tussen de twee groepen niet negeren) Ik zal hier geen vergelijking tussen Shakary en Clepsydra van maken, maar je hoort toch duidelijk overeenkomsten. Er is wel een andere stem natuurlijk en de gitaren hebben een ruigere klank. Verwacht nu echter niet direct een metalgeluid. Ik vergelijk het gitaargeluid van Clepsydra een beetje met Pendragon en dat van Shakary met de vroege Marillion. (ik vergelijk alleen de gitaarklank, niet de muziek) Zoals zoveel groepen uit die streek, heeft de zanger weer een Italiaans accent. Het is niet zo erg als bij sommige andere groepen, maar toch kan je het niet negeren. Ook de engelse teksten zijn niet helemaal juist. (Hebben ze daar niemand die die teksten kan verbeteren?) Maar zoals ik al vermeldde, ik heb al erger gehoord. Er staan op deze CD een aantal mooie progmomenten. Met een progmoment bedoel ik, een start van een mooie gitaarsolo, die samenvalt met het aanzwellen van een aantal andere instrumenten en die dan samen een vol geluid produceren, waarmee je enkel kunt wegdromen en hopen dat het voor altijd blijft duren. Er is zelfs een doedelzaksolo in “Sparkles In The Dark”, die vreemd klinkt in het begin, maar na een aantal beluisteringen begin je ervan te houden. Hetzelfde kan ik zeggen over een trompetsolo en een aantal stukken met een dwarsfluit. “Love Warchild Of 64” start met een zeer “catchy” riff op gitaar die later wordt bijgebeend door een “Jordan Rudess” solo op keyboards. Een prachtig prog-album, dat beter is dan hun vorige CD. “Alya” was beter ook een enkele CD geweest zoals “The Last Summer”. Het is moeilijk om als debuut onmiddellijk een dubbel-CD uit te brengen en het publiek te blijven boeien voor de ganse duur. Het is ook duidelijk dat er deze keer een groep is en niet een verzameling van gastmuzikanten. Vooral het gitaarspel van Lele Hofman is wonderbaarlijk en zorgt ervoor dat deze CD in menig eindejaarslijstje zal verschijnen. Je moet geen schrik hebben om deze CD te kopen, je zult
niet teleurgesteld zijn. Je kan het nummer “Two Days Left” volledig
beluisteren in mp3, dan kan je ook zelf oordelen. Klik hiervoor op de link
onderaan of in de playlijst bovenaan of je vind het nummer ook op hun site.
Bespreking: Danny 'Camil' Focke |
||||||
