Ricocher heeft op korte tijd al behoorlijk wat aanzien verworven in het
progwereldje. Na hun debuut ‘Quest for the heartland’ kwam de carrière
van de band in een stroomversnelling terecht. De Classic Rock Society riep
vorig jaar de groep uit tot ‘Best new band’. De verwachtingen na het toch
wel opgemerkte debuut waren bijgevolg hooggespannen. Met ‘Cathedral of emotions’ worden die overigens volledig ingelost,
want Ricocher heeft op alle fronten enorme vooruitgang geboekt. Het
aanstekelijke enthousiasme heeft plaats moeten ruimen voor meer maturiteit en
dat komt de songs zeker ten goede. Het geheel klinkt voortreffelijk
uitgebalanceerd, met veel ruimte voor gitaar en toetsen en bijzondere aandacht
voor het melodieuze aspect. ‘Haunted by dreams’, ‘Child inside’ en het
naar Marillion verwijzende ‘Ideals’ illustreren perfect hoeveel progressie
de band op toch wel vrij korte tijd gemaakt heeft. De titelsong ‘Cathedral
of emotions’ bestaat uit 2 delen en is, wat mij betreft, het eerste échte
hoogtepunt van deze cd : knappe opbouw (vooral de overgang van het
pianogedeelte naar het gitaargedeelte in de aanvangsfase van de song) en
fraaie melodielijnen (in het tweede gedeelte). ‘Painting’ is een erg
catchy nummer, dat het op radio niet slecht zou doen. ‘Fugitive’ drijft op
een stevige gitaarrif, maar mist wel de nodige ‘hooks’ om echt te bekoren.
Een bombastische intro zet vervolgens de toon voor het slepende ‘Live your
life’, alweer een erg sterk nummer met een fraai, aanzwellend refrein. Een
pluim voor Boerenkamps overigens, die vocaal prima voor de dag komt. ‘Out of
hands’ (met alweer een stevige knipoog richting Marillion) klinkt net iets té
voorspelbaar en blijft niet echt hangen. De slotsong ‘Mask of illusions’
doet dat wel en boeit van begin tot einde. Vooral de toetsenpartij (een beetje
à la Pendragon) tilt de song naar een hoog niveau. Bespreking: Piet 'Neal' Michem |
