|
In 1999 werd
Penumbra overladen met lof vanwege hun debuut ‘Emanate’. Het werd
gebombardeerd als zijnde de CD om je Middeleeuwse voorkeuren de
vrije loop te laten na eerder geflirt met bands als In Extremo en
Hollenthon. Een uitgebreide bezetting betekent echter ook meer kans
op problemen. Label ‘Serenades’ haakte af en maar liefst 4 leden
verlieten de zieltogende resten van Penumbra. Dat de overgebleven
kern sterk in zijn schoenen staat wordt met deze tweede release ‘The
last bewitchment’ ten volle bewezen. Er werd naar andere mensen
gezocht, schreef nieuwe nummers en nam de tijd om alles zo perfect
mogelijk op te nemen.
In eerste
instantie klinkt een nummer als ‘Neutral’ behoorlijk Therion achtig,
maar het wordt al vlug duidelijk dat er meer is. Het is een bonte
mengeling van bombastische koren, lyrische gezangen van Medusa,
melodieus gitaarwerk en de schitterende rauwe strot van Jarlaath die
voor het monumentale tegenwicht zorgt. Penumbra’s muziek is
behoorlijk volgestouwd en het vergt wat inspanning van de luisteraar
om deze muziek te kunnen behappen. Maar het loont de moeite. Neem
een nummer als ‘Priestess of my dreams’, daarin horen we een
dromerig gesproken tekst maar dit mysterie zwelt aan tot een
dreigend geheel waar de engelenstemmen je heen en weer zwiepen
tussen hemel en hel. Dat is trouwens het thema van de CD : het
gevecht tussen goed en kwaad dat uiteindelijk toch maar leidt tot de
onafwendbare dood. Geen lachertje alweer, maar een beladen thema
dat bombastisch ingekleurd wordt.
Gelukkig
zorgen de gitaristen Neo en Dorian over heel de lijn voor prachtig,
melodieus gitaarwerk, dat echt super is in de titelsong ‘The last
bewitchment’. Hier vecht de drukke epische black metal met de
plechtstatige koorzang, versierd door een vlechtwerk van
gitaarloopjes. Door het evenwicht tussen harde en zachte stukken
blijft de complexe muziek boeien. Ditmaal werd gebruik gemaakt van
een echt koor en orkest en maar liefst 4 violisten. De kalmste track
is ‘Testament’ waarin zangeres Medusa de hoofdrol voor zich opeist
en gekozen is voor een serene begeleiding van keyboards en
strijkers. Een vergelijking met het huidige Within Temptation is
hier op z’n plaats. ‘The young martyr’ is een mid tempo nummer
waarin de clean vocals van bassist Agone mooi contrasteren met
Jarlaath’s screams. Het is het Latijns voorgedragen ‘Pie Jesu’
vormt een afsluiter vol pathos van een sterk album. |
