Deze CD kon me van bij de eerste beluistering bekoren door het slepende karakter van de nummers, de logge riffs, mooie akoestische gitaren en een zanger die goed naar Dio geluisterd heeft maar nooit dit niveau zal halen.

Palace of Black is de nieuwe groep van zanger Mike Vescera die ten tijde van de elpees ‘The seventh sign’ en ‘Magnum opus’ bij Yngwie Malmsteen zong.  Vooral in Japan kende hij grote successen waardoor hij een tijdje bij Loudness zong.  Toch vind ik Palace of Black een CD waar gitarist Paul Marko de show steelt.  Zijn spel is zwaar beïnvloed door Toni Iommi. Die klank werkt nog steeds hypnotiserend op me. Bovendien schreef hij alle nummers. Mike’s stemgeluid neigt naar Dio zodat we onvermijdelijk gaan denken aan CD’s als Heaven and hell en Mob rules.  De sfeer van de plaat is echter eerder van Sabbath’s latere LP’s zoals ‘Tyr’ en ‘The eternal idol’. Al vraagt deze muziek zeker geen supersonische productie, toch vind ik dat er geluidstechnisch soms wat schort.  Of hoort dit bij de charme van die stijl ??

De muziek is duister en doomy, spannend opgebouwd en kundig gespeeld. In ‘My anger’ krijgen we al een gitaarsolo te horen die naar de keel grijpt.  Heavy maar super melodieus. ‘Seasons’ galmt mooi en vormt een eerste hoogtepunt voor me. Een logge ritmiek en lijzige zang voeren de luisteraar doorheen deskundig geproportioneerde gitaaruitbarstingen.  Ik ben tuk op die afwachtende drums die de weg openen voor 1 van de mooiste gitaarsoli die ik de laatste maanden gehoord heb. ‘Burnt offerings’ is een sterke CD van Iced Earth maar hier betekent het een onopvallend up tempo nummer dat in het refrein wat gas terugneemt.  Ik betrap mezelf erop dat ik vind dat er te veel gezongen wordt op dit album. Soms verknalt dit het mystieke sfeertje dat Paul Marko met zijn gitaar weet te scheppen. In het outro van ‘Burnt offerings’ klinkt hij uitgesproken bluesy.

Akoestische gitaar opent ‘This side of summer’. Dit is een traditionele slow. ‘Did I know you’ brengt ons vibrerende zware klanken en is een sterke compositie waar ik in het refrein bijna het silhouet van Tony Martin voor mijn ogen zie verschijnen.  Zang en gitaar vechten een spannend duel uit in dit nummer.  Straffe solo ! Love it ! Koningen en de vergankelijkheid van de roem is een thema dat meermaals op duikt, zo ook in ‘Farewell to all the kings’ zich vastbijtend in huilende, repetitieve gitaren.  Hoor ik daar het intro van ‘Battle hymns’ van Manowar ? Bijna was ik op de dansvloer gesprongen, ware het niet dat ik tot de orde geroepen word door een vertraagd ritme. Dient het nog vermeld te worden dat uitsmijter ‘Under a midnight sun’ een instrumentale hoogvlieger is ?

Palace of Black is geen oefening in perfectie maar bevat des te meer sfeer.  Het is een spontane creatie van de heer gitarist Paul Marko die zijn iets beroemdere vriend/zanger een CD bezorgde waar het fijn naar luisteren is.  Wel wat kort met zijn 38 minuten, ik had er zeker nog een Sabbath cover van 15 minuten aan toegevoegd.  Ook zonder dit komt dit over als een ode aan master Toni Iommi.

Bespreking : Vera "Gothica"