Het vierde album voor deze sympathieke Zweden en meteen het vierde conceptalbum. Zou je me geloven als ik je vertel dat dit zonder meer hun allerbeste plaat tot op heden is ? Over de jaren heen hebben vele groepen zich aangetrokken gevoeld tot het progmetal genre. Meestal echter betrof het stroeve metal groepen die er in zeven haasten een toetsenist hadden bijgeschaard. Met een groep als Dream Theater als grote voorbeeld blijft het resultaat van het merendeel van deze bands dan ook steken in het moeras van de clichés. Pain of Salvation is echter progressief in de letterlijke betekenis van het woord door akoestische passages of klassieke invloeden niet te schuwen. Het resultaat van Daniel Gildenlow’s vreemde nachtmerries verplicht Pain of Salvation niet om constant met loeiharde gitaren uit te pakken. De drums zijn hier niet voorbestemd om de schilderijen van je muur te laten donderen. Als de muziek het vereist wordt er kalm gemusiceerd. Als de muziek echter dient te klinken zoals een storm dan kun je ervan op aan dat je donders en bliksems naar je hoofd geslingerd krijgt. Vaak versmelten deze beide werelden in elkaar resulterend in wondermooie krachtige melodielijnen. Sluit ‘Ending theme’ in je binnenste met zijn bombastische klassieke intro, schitterende gitaarsolo’s en zelfs het introduceren van ‘bijna rap’ die het verhalende extra kracht bij zet. Ook de manier waarop het overgaat in ‘Fandango’ is een staaltje van originaliteit en klasse. Daniel’s zangpartijen klinken hemels door het aanwenden van goed uitgekiende passages geruggensteund door enkele simpele piano akkoorden die een (héél) klein beetje richting jazz uitgaan. Met het frele ‘This heart of mine’ moet ik even aan White Willow denken terwijl het ook raakvlakken vertoont met een nummer als King Crimson’s ‘Moonchild’. Een wondermooi nummer met een doordachte inbreng van ieder groepslid. Eén van de succespeilers van Pain of Salvation is hun neus voor melodie, melodielijnen die, zelfs helemaal afgezonderd, nog als een huis boven water staan. Neem nu even die gitaarintro voor ‘Undertow’ die, vermengt met Daniel’s stem, voldoende is om je voor de rest van de dag op het puntje van je stoel te laten balanceren. Voeg daar een zeer eenvoudige piano bij en wat drums zonder ‘snare’ en je hebt een nieuwe PoS klassieker in je handen waarbij tevens verdoken Pink Floyd trekjes hun opwachting maken. ‘Rope ends’ speelt met wisselende tempo’s, wervelende gitaarsolo’s en samenzang. Je gelooft je oren niet eens je ‘Chain sling’ door je speakers hoort galmen vermits het aanvoelt alsof je enkele eeuwen terug in de tijd wordt gecatapulteerd. Dat Gryphon of Blackmore’s Night gevoel gaat nog een stapje verder tijdens ‘Dryad of the woods’, een breekbaar nummer welke perfect het talent van PoS illustreert. Ik ben ervan overtuigd dat je omwille van dit ene nummer meteen de ganse CD in huis zult halen ! De akoestische gitaar in de intro voor ‘Second love’ doet me enigszins aan ‘Suicide is painless’ denken, de grote hit uit de MASH reeks. Het album besluit met ‘Beyond the pale’ welke ons het échte Pain of Salvation leert kennen dankzij de ideale balans tussen harde passages en zachte intermezzi met nog steeds dat Middeleeuwse gevoel als bonus. De gitaarsolo neemt ons meteen mee richting Ritchie Blackmore hoogdagen ! Er is geen twijfel mogelijk dat "Remedy lane" een schare extra fans zal opleveren terwijl de groep meteen op een pak meer erkenning zal mogen rekenen in de hoogste regionen van de progmetal wereld. In een uiterst korte periode is de groep uitgegroeid tot het kleine broertje van Dream Theater, maar ook kleine broertjes worden vroeg of laat echte mannen ! Bespreking: John 'Bobo' Bollenberg |
