|
Om meteen met de deur in huis te
vallen : dit is een bom van een CD. Maar lees even verder voor je
naar de platenboer holt. Daar dienen besprekingen toch voor.
Het muzikale landschap van Noorwegen
werd in de jaren ’80 en ’90 o.a. gevormd door groepen als TNT en
Conception. Na een tijdelijke teruggang van de progmetal werd begin
2000 de groep Pagan’s Mind gevormd en nog in november van dat jaar
namen zij hun debuut CD ‘Infinity divine’ op, geproduceerd door TNT
gitarist Ronny Le Tekro. Aangemoedigd door de positieve reacties
daarop begonnen zij al vlug nummers te schrijven voor het volgende
album ‘Celestial entrance’. Ze verstaan de kunst om ingewikkelde,
progressieve ritmes af te wisselen met moderne power metal. Hierbij
spelen de gitaristen Thorstein Aaby en Jorn Viggo een grote rol door
hun veelzijdig spel terwijl de basisstructuren ruim leentje buur
spelen bij het machtige Dream Theater. De CD is gemixed in de
befaamde Fredman studios door Fredrik Nordström die momenteel zelf
gitarist is in Dream Evil.
Na het obligate ruimtelijke intro
worden we overspoeld door stevige riffs met dominant toetsenwerk.
Het is zeker niet TNT of Conception die me te binnen schieten maar
dit blijkt een volbloed Noorse versie van Dream Theater te zijn. Er
zijn er velen die trachten in de schaduw van DT te komen maar Pagan’s
Mind heeft de kwaliteiten om tenminste in de buurt te komen. De
nummers klokken veelal rond de zes minuten, met twee knallers die de
10 minuten benaderen. Er is veel aandacht voor melodie en
arrangementen en daarom begrijp ik hun verwijzing naar Queensryche,
want meer dan eens moet Nils K Rue niet onderdoen voor Geoff Tate.
Luister maar eens naar de ingehouden passage van ‘Entrance stargate’
en naar de rhythmische gitaarsolo die erop volgt.
Brede toetsenpartijen openen ‘Of epic
questions’. De hoge stemmen krijgen gezelschap van vervormde lage
klanken. Nee, dit is niet mijn nieuwste omschrijving van grunts,
meer een electronische robotstem. Het nummer bevat een vrij lang
intermezzo op toetsen, maar ook stevige, bijna trash invloeden. Om
aan te tonen dat het niet altijd ingewikkeld hoeft te zijn is er het
toegankelijke ‘Dimensions of fire’ met een refrein dat knaagt aan de
oudste gebouwen ter wereld en welluidendheid hoog in het vaandel
draagt. Hadden we het niet over Queensryche ? Wat te denken van
een titel als ‘Dreamscape lucidity’ mijne dames en heren ? Daar
houdt de vergelijking echter op want dit is geen slow, maar een
stevig Iron Maiden getint nummer (denk aan de tijden van Wasted
years) al staan de toetsen hier centraler dan de gitaar en
weerklinkt de vervormde stem. Toetsenist Ronny Tegner bepaalt
tevens de klankkleur van het drukke prognummer ‘The seven sacred
promises’.
‘Exploring life’ doet zijn titel alle
eer aan, een ontdekkingsreis die zich ontvouwt na meerdere
beluisteringen. De overgangen van akoestische passages naar
stormachtig werk verlopen schijnbaar moeiteloos maar zijn met veel
precisie en gevoel voor melodie gecomponeerd. Er komen instrumentale
stukken in waar elke progfan zich meteen in gaat kunnen vinden. ‘In
briljant white light’ opent met piano en blijft introvert, gedragen
door de stem van Nils. Maar ik hoor hem wel liever met meer ballen
zingen zoals in het feestelijk rockende ‘Aegean shores’, een
uitstekende compositie.
Het laatste half uur van de CD kent
een hoog jam-gehalte en spreidt een avontuurlijkheid tentoon die
enkel door erg getalenteerde muzikanten in goede banen geleid kan
worden. Sluitstuk ‘The prophecy of Pleiades’ duurt bijna 10 minuten
maar kent door zijn afwisseling geen minuut verveling. Men weet op
tijd rustige passages te verwerken zodat je temidden van de
ingewikkelde structuren plots van een relaxe gitaarsolo kunt
genieten. Variatie is immer aanwezig.
Heren organisatoren, laat deze groep zeker eens over
komen met een Scandinavisch package want ik heb mijn vermoedens dat
ze heel groot gaan worden ! |
