|
Vorig jaar kreeg ik het album Kallocain te
beluisteren en ik vond dit een vreemde eend in de ‘InsideOut-bijt’,
daar het geen prog was, zoals ik de muziek van het label kende. Nee,
Paatos omschrijft zichzelf als een avant-garde band en kernwoorden
bij deze band zijn melancholie, strijkinstrumenten en een vleugje
psychedelica. Toch was ik danig onder de indruk van het album.
Belangrijke troef op dat album was de hand van Porcupine Tree
voorman Steve Wilson, die de productie in handen had.
Wegens het
succes van dat album, besloot InsideOut ook het debuut album van de
band, Timeloss, uit te brengen. Dit in 2002 opgenomen album, was tot
dan toe enkel in thuisland Zweden te verkrijgen. Dit album is door
de band zelf geproduceerd en ik moet zeggen dat ik dit werk minstens
zo aangenaam vindt om te beluisteren als Kallocain.
Het album
ademt een heerlijke jaren 70 sfeer uit, heerlijk relaxed en aan het
eind van het album een vleug psychedelica. Naast de ingetogen
muziek, is de zang van Petronella Nettermalm zalig om naar te
luisteren. Hier klinkt ze iets minder als Björk, dan op Kallocain.
Haar stem is soms zeer fragiel, maar ontzettend mooi.
Het is een
kort album, met slechts 5 tracks. Maar dan wel twee van rond de 8
minuten en het laatste nummer zelfs ruim 12. Het album is aangevuld
met een videoclip van het nummer ‘Hypnotique’, wat je op de computer
kan afspelen.
Qua stijl
en sound klinkt het album redelijk als Kallocain, met als
uitschieter het nummer Quits, wat begint met een massa break beats
en eindigt in een psychedelische kakefonie van geluid, maar de
constante factor in dit alles is en blijft de prachtige zang van
Petronella. Dus als je Kallocain mooi vindt, zul je deze zeker ook
kunnen waarderen.
Mellotron-freaks : eat
your heart out ! Deze eersteling van Paatos staat er namelijk
bol van. Ik weet niet hoe het komt, maar heel wat Noordeuropese
bands maken (of maakten) gretig gebruik van dit proginstrument bij
uitstek. Komt het door de wind die onophoudelijk over de
Scandinavische vlakten raast of heeft het te maken met de adoratie
voor het prille King Crimson ? Feit is dat ‘Timeloss’ hierop geen
uitzondering vormt, maar wel veel verder gaat dan wat streekgenoten
ons doorgaans voorschotelen. Paatos is niet bepaald afkerig van
hedendaagse muziekstromingen en progpuristen zullen misschien
verbaasd staan luisteren naar flarden triphop en drum’n’bass. De
groep slaagt er evenwel wonderwel in om diverse stijlen tot een
solide brok muziek om te smeden, met heel wat bijzondere aandacht
voor klankkleur en sfeerschepping.
‘Sensor’, het
openingsnummer, zet je even op het verkeerde been met een cool jazzy
deuntje, maar al snel stuurt gitarist Reine Fiske (ex-Landberk) het
nummer een heel andere (lees : stevige) richting uit. Het
Björk-achtige gezang van Petronella Nettermalm, die door een op hol
geslagen mellotron van extra zuurstof voorzien wordt, moet je er
maar bijnemen. Kletterende drums van Huxflux (!) Nettermalm en de
stuwende bas van Stefan Dimle zorgen voor extra energie en leiden de
song naar een indrukwekkend (bombastisch) instrumentaal gedeelte,
waar Johan Wallén’s mellotronklanken de show stelen. Het bezwerende,
ijle ‘Hypnotique’ vormt het ideale tegengewicht en laat tevens heel
wat ruimte voor Petronella’s kristalheldere, naar Liz Frasier
verwijzende stemgeluid. Mooie passages op dwarsfluit overigens, die
als een wurgslang om haar prooi kronkelt zonder ze te verstikken.
Hoogtepunt op ‘Timeloss’ is het bedrieglijk fragiele ‘Téa’ dat
dromerige, ingetogen passages afwisselt met gedreven, bijna wanhopig
klinkende gedeelten, waarin gitaar en mellotron de boventoon voeren.
Ook het mijmerende ‘They are beautiful’ is niet bepaald een
toonbeeld van opgewektheid, maar straalt wel een soort
onverstoorbare rurale kalmte uit met op de achtergrond een rustig
kabbelend beekje. Enig minpunt op dit album is het meer dan twaalf
minuten durende ‘Quits’, dat in het eerste gedeelte gedomineerd
wordt door drum’n’bass-achtige geluiden maar naar het einde toe
ontaardt in een irritante geluidsbrij van allerlei toeters en
blazers. Toch jammer dat dit prachtige album hierdoor enigszins
ontsierd wordt.
Toch is dit een rijkgeschakeerd en
erg sfeervol album, dat niet echt voor de lolbroeken onder ons
bestemd is (let in dat opzicht ook op de sombere kleuren van het
hoesontwerp), maar een groep laat horen die er in slaagt diverse
muziekstijlen als een organisch geheel te laten klinken, zonder aan
spankracht te moeten inboeten. Geen geringe prestatie van een erg
veelbelovende band en toch wel één van de revelaties van 2002 :
Paatos ! |
