Ik
heb het reeds een miljoen keren gezegd en geschreven en ik blijf het herhalen
tot iedereen het met me eens is : als er één groep is die het verdient om
terecht als ‘progressief’ bestempeld te worden dan is het wel Marillion.
Vooral sinds de integratie van Steve Hogarth heeft de groep diverse stijlen
gefuseerd teneinde een eigen identiteit te vinden. Wanneer de groep hun laatste
studioplaat “Anoraknophobia” boven de doopvont hield was ik opnieuw fel
ontgoocheld door de media die in alle bewoordingen de plaat weeral eens de grond
inboorde. Ook de fans lieten dit schitterende album links liggen. Onterecht
zoals later zou blijken ! Ook tijdens optredens zag je ontgoochelende gezichten
wanneer alweer een nummer uit het nieuwe album werd aangekondigd terwijl er werd
gemompeld waarom ze niet dit nummer of dat nummer speelden. In godsnaam,
Marillion speelt muziek die duizend keer interessanter is dan dat van nieuwe
groepen die regelmatig de cover van Q magazine sieren. Dus aan wat is het te
wijten dat Marillion niet langer een verdiende kans krijgt ? Omdat ze niet meer
van de jongsten zijn ? Bollocks want dan zouden alle platen van Chopin, Bach,
Beethoven, enz… meteen uit de rekken moeten. Omdat ze geen zin voor mode
hebben ? Bollocks want je zult het middelpunt van belangstelling zijn als je die
‘coole’ anorak draagt. Omdat de muziek niet goed is ? Driedubbele bollocks
want hun muziek is nog nooit zo goed geweest !
De groep denkt wellicht hetzelfde en vond het rechtvaardig om een live
album uit te brengen opgenomen gedurende hun recente tournee. Opgenomen in
Manchester en Londen in 2001 is de helft van dit album gevuld met materiaal uit
het “Anoraknophobia” album. Het overige wordt opgevuld met hoogtepunten uit
“Afraid of sunlight”, “Brave”, “Holidays in eden” en “Season’s
end”. Dus geen materiaal uit “Marillion.com”, geen nummers uit
“Radiation” en geen songs uit “This strange engine” die niettemin
allemaal schitterend materiaal bevatten. De groep opent sterk met het uptempo
‘Seperated out’ waarmee de groep illustreert dat het heeft gekozen voor een
totaal groepsgeluid in tegenstelling tot een verzameling solo’s. Hedendaagser
kan de muziek niet klinken en het publiek is dan ook wild enthousiast. Hogarth
zingt met héél veel emotie en kracht gedurende de ganse set. Luister maar eens
naar ‘Quartz’ met die ingenieuze beat en sterk basspel als illustratie van
het materiaal waarmee Rothery en C° tegenwoordig uitpakken. Zoals reeds gezegd
fuseren de diverse instrumenten teneinde wondermooie klanktapijten te vormen.
Neem ‘Out of this world’ als ultieme voorbeeld waarbij de toetsen van Mark
Kelly extra dimensies aan de muziek toevoegen in plaats van de aandacht weg te
trekken door middel van zinloze solo’s !
Ik moet ook evens stilstaan bij het enthousiasme van het publiek welke
hier als een soort zesde Marillion lid aanwezig is. Het is alsof je naar een
voetbalwedstrijd gaat zien en de supporters hun ploeg naar de overwinning
helpen. De supporters hier dansen op de ritmes van ‘Between you and me’. En
dan is het hoog tijd om je geliefde dicht bij je te nemen teneinde samen van de
romantiek van ‘The great escape’ te genieten. Wellicht behoort het nummer
‘If my heart was a ball it would roll uphil’ tot één van de meest gedurfde
uit het Marillion repertoire. Helemaal in het begin werd dit nummer onterecht
door de fans als het slechtste nummer uit de nieuwe CD bestempeld doch bij elke
beluistering trokken meer en meer fans hun worden in om het nummer uiteindelijk
als één van hun favorieten onder te brengen ! Slechts een paar akkoorden zijn
nodig alvorens het publiek weet dat ze opnieuw zullen getrakteerd worden op een
onvergetelijke versie van ‘Easter’ inclusief één van ’s werelds
allerbeste gitaarsolo’s ! Het publiek zingt woord voor woord uit volle borst
mee terwijl de intro toch aardig wat weg heeft van Clannad. Zoals gezegd is er
die onvergetelijke gitaarsolo van Rothery die in mijn boekje bij de top vijf
staat genoteerd van de beste solo’s ooit. Een schitterend slot van een sterk
live album welke nog maar eens bewijst dat Marillion voor uitverkochte stadions
zou moeten spelen terwijl hun gezicht wereldwijd op elke cover van elk
muziektijdschrift te vinden zou moeten zijn. In de plaats hiervan mag je van
geluk spreken dat het niet zo’n vaart met ze loopt en je bijgevolg deze unieke
ervaring in de intieme sfeer van een kleinere zaal kunt meemaken waardoor de
details van deze muziek nog meer tot hun recht komen ! |
