Guy Manning : 6 & 12 string akoestische gitaren, elektrische gitaren, zang, toetsen, e-bow, bas, mandolines, harp, drums, percussie
Rick Ashton : bas
Jonathan MacDonald Binns : drums
Laura Fowles : saxofoon, zang
Neil Harris : toetsen, percussie
Gareth Harwood : elektrische gitaar
Gasten :
Andy Tillison-Diskdrive (Parallel or 90 Degrees) : orgel, analoge synth
Angela Goldthorpe (Mostly Autumn) : dwarsfluit, blokfluit

www.guymanning.com

De productieve Guy Manning (4 albums in evenveel jaren) levert met “The Ragged Curtain” opnieuw een staalkaart af van zijn veelvoudige kunnen. Bijgestaan door oudgedienden als Laura Fowles op sax en de van Parallel or 90 Degrees gekende Andy Tillison-Diskdrive krijgen we hier eerder een singer-songwriter met prog adoraties voorgeschoteld. Zo klinkt ‘Tightrope’ verduiveld lekker als opgewarmde Pink Floyd aangevuld met vette orkestrale klanktapijten. Manning snijdt ook alle mogelijke genres aan teneinde de ultieme sfeer te scheppen. Zo vinden we een lekker vlot reggae ritme in ‘Where do all the Madmen’ go waar Manning geen scrupules heeft om het hoofdthema uit Mott the Hoople’s ‘All The Young Dudes’ te jatten. Hoofdbrok op dit album wordt echter het ruim 25’ lange ‘Ragged Curtains’ dat met een authentiek Jethro Tull sfeertje aanvangt. Lekker uitgesponnen passages met een gastrol voor Mostly Autumn fluitiste Angela Goldthorpe maken van dit epos een sterk gevarieerde muzikale reis. Het materiaal van Guy Manning is nu niet meteen het soort muziek waarvoor je een moord zou begaan doch laat ik gerust stellen dat deze “The Ragged Curtain” mooi boven drijft zoals de olie aan onze kust nog niet zo lang geleden !