Mangala
Vallis is een Italiaanse progressieve rock band. Na drie jaar aan “The book of
dreams” gewerkt te hebben is dit concept album volledig geïnspireerd door
Jules Verne tot stand gekomen. Mangala Vallis heeft een voorliefde voor de
muziek van de jaren zeventig waar ze hun inspiratie halen, verrijkt met hun
eigen inbreng. Deze
tekst stond op de flyer die bij de cd stak. Deze samenvatting is een juiste
omschrijving van hun muziek. Maar het doet toch nog een beetje te kort aan hun
werk. Dit
album is gewoonweg het einde. Zelden zo’n schitterend album gehoord. Ik ga
proberen een beeld te scheppen. Na
de waanzinnige beginperiode van Genesis begin jaren zeventig wijzigde hun stijl.
Vanaf “Selling England by the pound” konden we een andere Genesis horen. Een
sound die velen niet meer konden missen in hun leven. Maar spijtig genoeg kwam
aan dit soort muziek een einde in 1980 met het dan uitgebrachte album
“Duke”. Gelukkig kregen de “freaks” een alternatief aangeboden in 1983
in de vorm van Marillion die met “Script for a jester’s tear” moeiteloos
de draad weer opnamen en na vele jaren konden we weer van deze sublieme muziek
genieten. Tot in 1987 Fish het voor bekeken hield en we weer op onze honger
bleven zitten. In de periode daarna zijn er nog verscheidene verwoede pogingen
gedaan om een album uit te brengen dat weer aan de borst kon gekoesterd worden,
maar eigenlijk hebben we tot 1995 moeten wachten alvorens we weer een album
hadden dat de moeite was “Songs from the lion’s cage” van Arena. Vanaf dan
zijn er meerdere albums die terug de juiste balans en gevoel kunnen weergeven
dat we nodig hebben. Zoals bijvoorbeeld “Children” van Iluvatar. Ook de
Nightwatch met “Twilight” en achteraf The Watch “Ghost” zitten in de
juiste richting, maar hun sound is meer de Genesis van de beginperiode dan
hetgeen we echt zoeken. Zeer goed, uitstekend zelfs maar toch dat ietje meer…
neen net niet. Dit beeld is zeker niet alles omvattend maar schetst gewoon het
gevoel dat we zoeken. Het
is altijd afwachten met een nieuw album, is dit er weer één, of toch niet. |
