Met het geluid van een onderzeeër opent ‘Songs of the ocean’ waar
een vette orgelklank als een rode draad doorheen de muziek loopt terwijl de
gitaar een beetje de Bryan May toer op gaat. Een synthduel tussen Jens en Erik
vormt een belangrijk onderdeel van ‘Master of darkness’ waar alle stemmen
weer perfect samensmelten. Arjen heeft dan ook uiteenlopende stemtimbres
uitgekozen die in combinatie voor een verassend palet zorgen dit in
tegenstelling tot projecten en groepen die identieke stemmen naast elkaar
neerpoten. ‘Master of darkness’ introduceert tevens Gary Wehrkamp die in de
aanval gaat tegen de synths en daardoor de dosis pure ‘power’ nog wat
opfokt. De intro van ‘The eye of Ra’ leunt misschien nog het dichtst bij het
geluid van Ayreon aan en daar zullen de synths wel voor iets tussenzitten. Ik
hou ook enorm hoe synths doorheen de gitaren priemen in de intro van
‘Sandrider’. In ‘Perfect survivor’ klinkt het alsof drums en toetsen
haaks op elkaar staan en elkaar tegenwerken hetgeen bijdraagt tot de
originaliteit doch het is wel eventjes wennen omdat de lijn tussen gedurfd en
kakofonie dicht bij elkaar komen te liggen ! Het hoogtepunt voor mij komen
helemaal op het eind waar het langste nummer opduikt in de vorm van
‘Starchild’. Het nummer dient zich aan als de samenvatting van alle andere
materiaal samen met opnieuw een glansrol voor Russell Allen die hier wel het
grootste deel van het laken naar zich toehaalt. Arjen bewijst tevens dat hij de
basgitaar aardig kan bespelen waardoor hij samen met Ed Warby een stevige basis
weet neer te zetten. Aangevuld met de obligate gitaar- en synthsolo’s wordt
met dit nummer via de diep zware stem van Dan Swano een einde toegebracht.
We hebben echter nog een extraatje in petto want zoals gemeld bevat deze
gelimiteerde oplage nog een aardige bonusdisc waarop we maar liefst zes nummers
vinden (er staan er zes op de hoes vermeld doch mijn CD bevat zeven tracks). De
eerste is al meteen raak wanneer Arjen zijn sci-fi liefde en zijn bewondering
voor Hawkwind middels een ‘Hawkwind medley’ met ons wilt delen. Om het
geheel nog mooier in te kaderen wist hij zelfs levende legende Dave Brock te
strikken die zijn zwevende zangstijl alle eer aandoet. Met ‘Silver machine’
als gekendste wapenfeit krijgt de Hawkwind muziek een hardere aanpak hetgeen
Brock kan inspireren voor zijn eigen toekomst ? Ook al is de muziek van Arjen
Lucassen origineel en inspireert het velen om gelijkaardige projecten op poten
te zetten toch gaat hij niet vrijuit en gaat ook hij leentjebuur spelen zoals we
tijdens ‘Spaced out’ kunnen horen, een nummer welke als twee druppels water
op Purple’s ‘Highway star’ lijkt ! ‘Inseperable enemies’ is echter op
en top Ayreon magie met snijdende synths en stuwende gitaarkracht. Eén van de
zwakste nummers vind ik de integraal door Arjen ingespeelde en ingezongen versie
van de Bowie klassieker ‘Space oddity’ welke hier klinkt als het materiaal
op Arjen’s eerste solo album “Pools of sorrow – waves of joy”
uitgebracht onder het pseudoniem Anthony. Enkel de bluesy gitaar kan mij
bekoren. En dan zijn we aangekomen bij het overbodige spul aangevoerd door
nogmaals ‘Starchild’ doch dit keer gemixed in Dolby Pro-Logic en ik moet
eerlijk bekennen dat ik niet veel verschil merk tussen deze versie en de eerdere
versie op deze CD. Van ‘Spaced out’ krijgen we een alternatieve versie dit
keer met andere zangers gebracht zodat we echt van overbodig materiaal kunnen
praten. Zoals gezegd staat er op de hoes dat dit het laatste nummer zou zijn
doch we krijgen nog een kort akoestisch niemendalletje dat eerder bij het werk
van Peter Sellers en/of Monty Python thuis hoort. ‘The intergalactic
laxative’ verhaalt over de admiratie welke iemand heeft betreffende
astronauten doch verwoord ook de verwondering wanneer hij verneemt dat
astronauten pampers dragen waarin ze ‘shit and pee’. Niet echt een song om
dit album mee af te sluiten dus en eveneens een vraagteken wie deze mysterieuze
zanger met het Neil Innes trekje wel mag zijn. Bespreking: John 'BoBo' Bollenberg |
Tja,
vroeg of laat moest het er van komen. Arjen had als test de vorige keer twee
albums simultaan uitgebracht teneinde hieruit zijn conclusies voor de toekomst
te trekken. Ook al verkochten beide Universal Migrator albums uiteindelijk
pakweg evenveel toch was het de hardere “Flight of the migrator” die een
lichte voorsprong had op de ‘zachtere’ evenknie. Met zijn nieuwe ProTools
speeltje nestelde Arjen zich 6 ½ maand achter de PC om zo het Ambeon project in
te blikken zodat, om de balans opnieuw in evenwicht te brengen, hij nadien weer
volop zijn tijd en energie kon stoppen in wat harder materiaal. Net als met de
zachtere kant van zijn muziek koos hij ook nu voor een compleet nieuwe
groepsnaam zodat het concept Ayreon gevrijwaard wordt. Luisterend naar de naam
Star One heeft Lucassen opnieuw een arsenaal klassenbakken verzameld die hier de
sterren van de hemel spelen doch het zou me totaal niet verwonderen dat Star One
de nieuwe uitlaatklep wordt die ook concerten gaat verzorgen. De muziek leent
zich perfect om het geheel live uit te voeren en vrienden en kennissen heeft de
boomlange Nederlander inmiddels genoeg rond zich verzameld. Het zal enkel
moeilijk worden wat het vocale gedeelte betreft want voor het album “Space
metal” heeft hij vier vocalisten rond zich geschaard. Mocht hij echter Sir
Russell Allen kunnen overtuigen om tijdelijk Symphony X opzij te zetten dan
mogen we straks een rondreizend stuk vuurwerk in onze achtertuin verwachten.
