Het
zijn drukke tijden voor de leden van de Flower Kings: de release van de
laatste dubbel-cd van Flower Kings, het solo-album van Tomas Bodin (met
Reingold en Csorz) en nu het album van Karmakanic. En ik ben geneigd te zeggen
dat het werk van Karmakanic misschien het beste en origineelste van de drie
is. Karmakanic is een project van
Jonas Reingold, bijgestaan door zijn collega’s van de Flower Kings maar ook
Göran Edman (Y. Malmsteen), één van de topzangers in het genre in Zweden en
daarbuiten, is van de partij. Entering the spectra is een conceptalbum, gebaseerd op
een verhaal dat zich situeert 3000 jaar van ons, is allesbehalve een
space-rock album geworden, maar tapt uit vele muzikale vaatjes, waardoor het
weer moeilijk is om er een label op te plakken. Progressieve rock fanaten
zullen echter zeker gecharmeerd zijn door dit album, dat zeker invloeden van
Yes, Transatlantic en Flower Kings bevat maar verrassender is wel dat een
portie progmetal op deze cd te horen is. En het is zeker geen echt TFK-album
geworden, de muziek is veel intenser en agressiever. De titeltrack is hiervan een treffend voorbeeld: een
nogal naiëf klinkend ingesproken introductie, daarna enkele progmetalklanken
die een schitterend jazzy samenspel tussen bas, drums, piano en gitaar
inluiden, en vervolgens terug een staaltje pure progressieve rock. Die
jazz-invloeden zijn trouwens ook wel terug te vinden op ‘Unfold the
Future’ van TFK. The Spirit remains the same is een vrij agressief nummer
(daar zijn weer die nasale klanken die me altijd aan indiaanse rituelen doen
denken), niettegenstaande het hier gaat om een echte ballad. Interessante
zanglijnen gevolgd door een ambient sfeertje opgeluisterd door het betere
baswerk van Reingold, daarna overgaand in heuse Dream Theater-stijl: prachtig
nummer, dat kon je al raden. ‘Cyberdust from Mars’ is een vrij kort en goed in het
oor liggend nummer, met enkele interessante gitaar- en keyboardsolo’s en een
stem, die sterk doet denken aan een andere favoriete zanger van mij, nl. Gino
Vannelli. Space race n° 3 doet mij denken aan de projecten van
Ayreon (Into the electric Castle), vooral vanwege de melodieuze samenzangen en
de stevige begeleiding. De zang is opvallend sterk over het ganse album, zo ook
op ‘The man in the moon cries’ dat vrij rustig start, maar verder in het
nummer trekt Jonas Reingold alle basregisters open, gevolgd door zijn
spitsbroeder Roine Stolt : het geheel klinkt opnieuw vrij jazzy. The End begint heel emotioneel, enkel begeleid door een
piano in echte Elton John-stijl: een prachtige introductie van een spacy
Floyd-nummer, waarin ook Tomas Bodin schitterende solo’s uit zijn mouw
tovert (in mijn opinie is Bodin hier sterker dan op zijn eigen Pinup Guru). Een klassiek intermezzo in Cello suite no 1 in G major’
(Bach) van Jonas Reingold, die hier zijn virtuositeit nog eens bewijst. Welcome to Paradise is dan weer in de stijl van Ayreon
met opnieuw sterke zanglijnen, perfect passend in dit conceptalbum. Het nummer
doet me soms een beetje denken aan sommige rock-musicals, met daarbovenop
enkele keyboard-solo's à la Rick Wakeman. Jonas Reingold heeft hier een uitstekende cd afgeleverd, waarin natuurlijk de basfreak aan zijn trekken zal komen, maar waarin zoveel variatie aanwezig is, dat men hier gerust kan spreken van één van de betere cd’s van 2002. Het enige minpunt (maar daar kan Reingold allerminst iets aan doen) is het ontbreken van de booklet bij de promo-cd, zodat het totale concept een beetje aan de reviewer voorbijgaat, een hint voor de platenfirma. Bespreking: Claude "Clayreon" Bosschem Met in mijn gedachte de klank van
de gitaar vraag ik mij af of het wel een wijze beslissing was om Roine Stolt
mee laten te spelen op Jonas Reingold’s zijproject Karmakanic. Wetende dat
Jonas voor dit soloproject al omringd werd door Tomas Bodin en Zoltan Csörz
met andere woorden het hele Flower Kings clubje buiten Hasse Fröberg. Je
kan zeggen wat je wil maar het eindresultaat lijkt heel hard op een Flower
Kings album zelfs al zijn er op bepaalde momenten hardrock passages. Om dat
metal effect nog eens te benadrukken heeft Jonas beroep op zanger Göran
Edman gedaan. Deze Göran werkte tussen ’90 en ’92 met Yngwie Malmsteen
en staat bekend als één van de voornaamste rockzangers van Zweden en
omstreken. Nochtans is “Entering the spectra”, en dit door het toevoegen
van een faire hoeveelheid akoestische intervallen, in geen enkel opzicht een
heavy metal album geworden. In het openingsnummer, met dezelfde titel als
het album, krijg je onder de vorm van een pure jazzimprovisatie een mooi
duel tussen fretless bas, piano en gitaar. Het album is een concept album gebaseerd op onze wereld
binnen drieduizend jaar. Geen paniek ! Het is niet omdat het onderwerp spacy
is dat je ook een spacerock album krijgt in de stijl van Hawkwind.
Integendeel, nergens ook maar een spatje ambient of space te bespeuren !
Bij het beluisteren van ‘The spirit remains the same’ moet je
even denken aan een onuitgebracht nummer van Kansas waarna je uitgenodigd
wordt om het ingenieuze basspel van hoofdrolspeler Jonas te proeven. Met het
promo album als gids heb ik geen gedetailleerde informatie betreffende wie
nu juist wat doet, maar wanneer ik mijn oren de kost geef vermoed ik dat
‘Cyberdust from Mars’ gezongen wordt door Roine Stolt wat het Flower
Kings effect natuurlijk nog meer naar voor brengt. Moest ik mij hier
vergissen stuur dan aub niet onmiddellijk het vuurpeloton ! In het up-tempo nummer ‘Space race no 3’ zingt
Edman in de stijl van Gino Vannelli. Dit timbre kom ik ook tegen in het
commercieel klinkende ‘The man in the moon cries’ wat zeker zou kunnen
doorgaan als doordeweeks radio hitje. Jonas blinkt uit in het pure fusion
nummer ‘One whole half’ wat ook toelaat aan Zoltan om zijn grootse en
afwisselende talenten te demonstreren. Het nummer ‘Is this the end’
bestaat uit drie delen die mooi aan mekaar werden geregen. De openingssessie
‘The end’ is een wondermooie ballade die geweldig emotioneel gezongen
wordt door Göran. Het tweede deel ‘The light’ opent met een vervormde
en krakerige klank precies alsof je luistert naar een vinyl plaat in slechte
toestand. Deze gimmick kun je ook terugvinden op het laatste Tomas Bodin
solo album. Vervolgens krijg je een zeer mooie solo van Roine die het nummer
meeneemt naar een ballade die eindigt in de pure symfonische schoonheid
‘The question’. Jonas Reingold krijgt zijn solomoment gedurende ‘Cello
suite no 1 in G major’ van Bach, waarmee hij eens te meer bewijst dat hij
één van de hedendaagse leidinggevende bassisten op deze aardkloot is. Wees
op jullie hoede Tony Levin, Jef Berlin en Chris Squire, U bent allen
gewaarschuwd ! Het album eindigt met ‘Welcome to paradise’ dat mij in
het refrein dan weer doet denken aan Styx maar dan een ietsje ruiger, een
ietsje harder. De zang neigt een beetje naar het theatrale, wat ik
persoonlijk niet zo graag hoor, terwijl op het einde de toetsen wat
‘Flight of the bumble bee’ weggeven alvorens definitief te stoppen. Zoals je je kan voorstellen is dit op geen enkel moment een slecht album, maar van Jonas Reingold zijnde had ik toch wat meer ‘bas ingrepen’ verwacht. In dat opzicht zijn er op het nieuwe Flower Kings dubbelalbum “Unfold the future” meer Reingold hoogtepunten dan op zijn eigen Karmakanic. Misschien zullen de nummers volledig anders gaan klinken wanneer ze live zullen gebracht worden want dat is de bedoeling voor de zomer 2003. Tijdens die bewuste zomer zal er materiaal van Karmakanic, solo materiaal van Tomas Bodin en materiaal van het nieuwe Bodin/Reingold/Csörz/Gildenlöw project de boer opgaan. Uitkijken geblazen ! Bespreking : John ‘Bo Bo’ Bollenberg
|
|||||||||
