|
 |
Musicians:
Yngve
Guddal : grand piano
Roger T. Matte : grand piano |
|
Release
: 2002
Label : Camino Records |
Website:
Contact: |
|
Rating
7/10 |
Progressive/Classic |
|
Tracklist:
The fountain of
Salmacis/Mad man moon/Can-utility and the coastliners/One for the
vine/Duke’s travels/Evidence of autumn
|
Stel je even een woestijn voor, met ergens, net
tussen 2 zandduinen in, een oase met 2 palmboompjes en een verfrissende
plas water. De woestijn staat voor een resem tribute bands, cover bands
en aanverwanten, de palmbomen voor 2 Steinways en het water voor
Genesis’ muzikale rijkdom. De 2 pianisten van dienst heten Yngve
Guddal en Roger T. Matte, Noren met een klassieke muzikale opleiding als
achtergrond en het indrukwekkende oeuvre van Genesis als
studiemateriaal…probeer daar maar eens een geschikte keuze uit te
maken. Dat ze hun oog vooral laten vallen hebben op songs uit de jaren
70 lijkt me nogal logisch; het waren immers de artistieke hoogdagen van
Gabriel en C°. Het kan misschien een verrassende keuze lijken, maar als
geheel klikt het wonderwel.
Guddal en Matte hebben vooral gepoogd om de originele versies zou
nauwkeurig mogelijk te benaderen, wat het luisteren qua herkenbaarheid
van structuur en melodie tot een makkelijk te verteren opdracht
herleidt. Het is jammer dat de beide heren misschien iets te nauwgezet
te werk gegaan zijn en de composities met net iets te veel respect
bejegend hebben, maar voor de doorgewinterde Genesis-fan zal het
ongetwijfeld een prettig wederhoren zijn met deze fraai bewerkte
klassiekers. Maar ik blijf wat op mijn honger zitten wat de creatieve
inbreng van deze twee virtuozen betreft. Een partituur schrijven is één
zaak, ze perfect uitvoeren een tweede, maar waar blijft de eigen
interpretatie ? Geen toegevoegde waarde dus, maar misschien was het de
heren daar ook niet om te doen. In dat opzicht is het een uitermate
geslaagd album en ook wat de keuze van het songmateriaal betreft, zit
het snor. Maar het had voor mijn part wel iets avontuurlijker gemogen.
De uitvoeringen missen wat diepgang en hadden ook iets contrastrijker
ingevuld mogen worden. Maar muzikaal is het zeker en qua luisterplezier
scoort het bijzonder hoog. Ideaal voor wie van pianomuziek houdt en die
een zoveelste covergroep niet meer ziet zitten. Leuke bijkomstigheid :
het artwork van de hoes is van Paul Whitehead…
Bespreking: Piet "Neal" Michem
|
