GALAHAD: Year zero

	Musicians: Roy Keyworth: Electric and Acoustic Guitars Stuart Nicholson: Vocals, lyrics, keyboards Spencer Luckman: Drums, percussion Dean Baker: Keyboards Neil Pepper: Bass Guitar and Lord Lucan impersonation Guests: John Wetton: Vocals and backing vocals – Sarah Quilter: Flute, Saxophone, clarinet and vocals
Released : 23 sept 2002 Label: Avalon Records Total time : 56'03''	Website: www.galahadonline.com Contact:
Tracklist: I. Year Zeroverture 4’45 - II. Belt up 3’47 - III. Ever The Optimist 3’43 - IV. The Charlotte Suite 1’06 - V. Haunted 4’21 - VI. Democracy 9’52 - VII. Baroque And Roll Dementia 2’26 - VIII. A Deep Understanding? 3’51 - IX. The Jazz Suite 1’42 - X. Take A Deep Breath And Hold On Tight 1’35 - XIi. Hindsight 1 – Piano And Clarinet 2’14 - XIii. Hindsight 2 – A Very Clever Guy Indeed 5’40 - XII. The September Suite 3’45 - XIII. World Watching 2’25 - XIV. Deceptive Vistas / Postscript – Perspective 4’44

Als je het woord progressief letterlijk neemt, dan is dit het meest progressieve album dat ik de laatste jaren hoorde. Dit is niet langer de Galahad die je kunt catalogeren onder neo-prog. Ze hebben een hoop stijlen gecombineerd tot een “Galahad stijl”. Er is niets echt nieuw, het is allemaal al eens gedaan, maar nog niet op één enkele plaat.

Het is een zeer moeilijke taak om deze CD te bespreken. Je moet zeer dikwijls luisteren naar dit album om het werkelijk volledig te waarderen. Maar dat is toch wat wij willen? Wij willen geen CD kopen die we al kennen na één beluistering. Je krijgt echt waar voor je geld in de vorm van “aanleer”tijd.
Je vindt op dit album (en ik citeer hier de “press release” van de groep) jazz, dance, ambient, world, classical, choral music, enz. Maar laat je niet afschrikken door de verscheidenheid van muziek. De verschillende stijlen zijn in beperkte dosis aanwezig. Als je niet van jazz houdt, dan is er toch nog geen probleem, want er is slechts een kort stukje jazz.
De electronische geluiden zijn iets te veel aanwezig (sequencers?), maar ook dat went na een aantal keer.

De nieuwe trend om een progressieve CD in één track uit te brengen, zet zich door. Alhoewel ze beweren dat dit een “one-track album” is, kan je toch switchen tussen vijftien nummers. Je bent dus niet verplicht om de CD integraal te beluisteren, maar het is wel de bedoeling.

Het eerste nummer is een ouverture. Het klinkt als een mix van Porcupine Tree met Ozric Tentacles. Die twee namen komen regelmatig in mijn gedachten bij het beluisteren van “Year Zero”. Maar ook namen zoals Yes, Marillion en Camel zijn nooit ver weg.

Het is moeilijk een favoriet uit te kiezen. Het dubbele nummer “Hindsight 1 & 2” is zeer mooi. Het eerste deel is een stuk met piano en clarinet, gespeeld op een zeer klassieke manier. Het tweede gedeelte bouwt verder op dezelfde melodielijn en akkoorden met prachtige zang. De akoestische gitaarsolo vloeit briljant over in een electrische gitaarsolo, met duidelijke verwijzingen naar Steve Hackett. De zangharmonieën hebben duidelijk invloeden van CSN&Y’s “Déjà vu”.
Het lange “Democracy” is het moeilijkste nummer. Een instrumentaal nummer van bijna tien minuten met veel electronische geluiden, hardere gitaarrifs, klassieke vioolklanken, en nog veel meer. Dit zou later wel eens het beste nummer kunnen worden, maar het heeft zijn tijd nodig en ik zou het graag eerst eens live bewonderen. Er zijn ook een paar zeer korte nummers (minder dan twee minuten) en toch zijn die zo “to the point” dat ze als volledige songs overkomen.

Stuart Nicholson is een zeer goede zanger. Ik vraag mij af waarom ze John Wetton gevraagd hebben om een deel van de vocalen voor zijn rekening te nemen. Als je een zanger zoals Stuart in je rangen hebt, heb je niemand anders nodig. In “A Deeper Understanding?” klinkt hij als Jon Anderson en in het laatste nummer is er een Peter Nicholls klank in zijn stem, maar voor de rest van de tijd klinkt hij zoals Stuart, met zijn eigen typische Galahad stem.. Ik kan slechts herhalen wat de dankbetuigingen op “Nothing Is Written” reeds zeiden, “Thanks Marillion, for showing Stu the door”. (hij deed ooit mee aan een auditie om Fish te vervangen)

Dit album is voor mij veruit het beste van dit jaar tot hiertoe. Het zal in vele van jullie lijstjes verschijnen op het einde van het jaar en hoe meer je er naar luistert, hoe hoger het komt in die lijst.

Bespreking: Danny 'Camil' Focke