Geduld is een mooie deugd, zo luidt het gezegde. Peter
Gabriel weet er alles van en heeft ongeveer 10 jaar gesleuteld aan de opvolger
van ‘Us’ die gewoon ‘Up’ heet. Gabriel heeft al die tijd niet
stilgezeten, natuurlijk. Naast het wondermooie ‘Passion’ en het sterk
onderschatte ‘Ovo’ heeft Gabriel ook nog eens de soundtrack van ‘Rabbit
Proof Fence’ geschreven, zijn laatste wapenfeit voor ‘Up’. Maar liefst
140 songs werden zorgvuldig geselecteerd, slechts 10 ervan haalden de finish.
Het eindresultaat is verbluffend, ‘Up’ is zonder twijfel PG’s beste van
de afgelopen 10 jaar…alle gekheid op een stokje, dit nieuwe album is wel
degelijk een voltreffer. Nog meer dan eerder werk heeft Gabriel alle middelen,
die hem door spitstechnologie aangereikt worden, kunnen integreren in een
schier onuitputtelijke bron van geluidseffecten, klankschakeringen en gelaagde
sfeerscheppingen, zaken waar ‘Up’ bol van staat. Het hoeft dan ook
nauwelijks te verwonderen dat PG’s Real World een smeltkroes is van
verschillende culturen, die Peter’s drang naar vernieuwing constant voeden.
Eigenlijk is de man een levend politiek statement : breng alles en iedereen
vanuit alle hoeken van de wereld samen en we maken er het beste van. Muziek
als vredesduif in deze barre tijden… ‘Darkness’ blaast je na enkele bliepen compleet van
de sokken : Manu Katché mokert de song als een KO door uppercut richting
achteloze luisteraar waarna PG himself op mysterieuze doch serene wijze uiting
geeft aan zijn diepste angsten. Dit spanningsveld houdt de hele song
aan…indrukwekkend, zonder meer. ‘Growing up’ begint veelbelovend (een
beetje à la Massive Attack), maar belandt na enige tijd in een doodlopend
straatje. De uitweg heet ‘Sky blue’, een fraaie song die niet enkel
Peter’s dochter Melanie als achtergrondzangers introduceert, maar ons
bovenal laat genieten van de adembenemend mooie vocale partijen van ‘The
Blind Boys of Alabama’. ‘No way out’ is een song die duidelijk verwijst
naar de ‘So’ periode. Het is een vrij toegankelijk nummer, dat vooral in
het refrein tot volle ontplooiing komt, met knappe melodielijnen als
belangrijkste kenmerk. Het erg ingetogen ‘I grieve’ is, na ‘Darkness’,
het volgende hoogtepunt, dat de vergelijking met ‘Don’t give up’
moeiteloos kan doorstaan. De algemene teneur wijzigt aan het slot van het
nummer : ‘Life carries on’, zingt Gabriel, zelfs al blijft het moeilijk om
het verlies van een naaste te verwerken. Een kwieke heupslag en we zijn op weg
naar ‘The Barry Williams show’, een ietwat ondeugende song met lichtjes
scabreuze trompetdeuntjes maar een heerlijk opwindend refrein. Tijd voor een
volgend hoogtepunt : het dromerige, John Lennon-achtige ‘My head sounds like
that’, een dot van een nummer, niet in het minst door de waanzinnig mooie
blazers, die nadrukkelijk maar toch discreet het nummer dragen. Heel even
wordt de rust verstoord door een van ‘Darkness’ gejat thema, maar daarna
kabbelt het nummer ongestoord verder. ‘More than this’ is een meer
regulier popnummer, voorzien van alweer een sterk refrein waarin Rhodes fraaie
gitaarpatronen uit z’n hand schudt. Maar dan is het hoog tijd voor de
‘Grande Finale’ : het majestueuze ‘Signal to noise’ waarin het unieke
stemgeluid van Nusrat Fateh Ali Kahn, de briljant georkestreerde
strijkpartijen en de krankzinnige mokerslagen van The Dhol Foundation de
hoofdingrediënten vormen van een nummer, dat zich naar een ijzingwekkend
mooie climax toewerkt…’Wipe out the noise’ schreeuwt Peter Gabriel na
exact 4’29” en wat dan volgt, lijkt wel het Armageddon, een kolkende massa
van orkestrale waanzin, waarin Gabriel’s stem steeds dieper weg lijkt te
zinken…tot het fragiele ‘The drop’, met enkel piano en zang van
diezelfde Gabriel, soelaas brengt en aldus op serene wijze een punt zet achter
deze uitermate boeiende en leerrijke reis doorheen Gabriel’s immer tot
exploratie uitnodigende muzikale wereld. Bespreking: Piet "Neal" Michem |
||||||||
