Peru, het land van Machu Picchu, de Incas, het Regenwoud, het Titicacameer, de nuevo Sol en de centavos, de coca, het Andesgebergte, El condor pasa…… Het muziekbeeld dat we oproepen bij het horen van Peru is meestal dat van een groepje van 5 muzikanten in traditionele klederdracht en instrumenten als de trom, de charango gitaar en natuurlijk de niet weg te denken Panfluit. Het is op zijn minst gezegd een aangename verrassing om te horen dat progressieve rock blijkbaar ook leeft in die contreien (al spreken we vlug van een land, 40x zo groot als België maar slechts 2,4 maal het aantal inwoners)! Eén van de pioniers is ongetwijfeld Frágil. Een prog-pop-rock formatie die toch al sinds 1976 een voortrekkersrol speelt. Als groepsnaam werd gekozen voor de albumtitel Fragile van idolen Yes. Voeg daarbij hun voorkeur voor muziek van groepen als Genesis, Jethro Tull, The Nice, Emmerson, Lake en Palmer, … en je weet min of meer in welke richting je de muziek kunt situeren. In die 25 jaar verwierven ze een zekere populariteit, getuige daarvan dit live-album (Movil Records / Musea records), eigenlijk de live versie van hun eerste album Avenico Larco uit 1981 (Pantel) en heruitgebracht in 1999 (Rock Symphony label uit Brazilië). Een groots project, want het betreft hier een opname met het 28-koppig Filharmonisch orkest van Lima ! Het instrumentale openingsnummer “Obertura” (uiteraard) is
indrukwekkend. Een ‘grand
opening’, up-tempo met fris drumwerk, beetje stijl Rick Wakeman/IQ maar
eenvoudiger, met tussen in een korte adempauze in de vorm van een
gitaarsolo. De tempowisselingen
en de balans tussen orkest en band (zie verder) zijn niet perfect, maar het
klinkt veelbelovend. De bevestiging komt met “Avenico Larco”, een goed nummer, stijl
Mecano met een goed in het gehoor liggend refrein. De gitaarsolo middenin verzwakt het geheel een beetje en het
is even wennen aan het Spaans, maar dat drukt de pret niet.
Bij track 3 “Mundo Raro” krijg ik zelfs even kippenvel : een
schitterende ballade, meegezongen door het voltallige publiek (en even later
door mezelf). “Pastas prepas y otros postres” is een minder nummer, te snel
gezongen en het orkest dat te hard zijn best doet om er bovenuit te klinken.
“Lizy” is dan weer heel mooi.
Een new age getinte track met centraal een dwarsfluit, waardoor het
nummer een hoog ‘introspection’ van Thijs van Leer-gehalte krijgt.
Knap ! “Esto es iluminacion” is een goed pop-nummer zonder meer, stijl Mecano met een orkestratie à la “Journey to the centre of the earth” van Rick Wakeman. “Oda al fulipan” start in pure prog-stijl, heel fris, met knap synthesizerwerk, maar ook hier is het orkest te prominent aanwezig. Even flitste zelfs Marco Borsato door mijn hoofd. Toch knappe prog. “El caiman” is net als
track 3 een meezinger, mét Camel dwarsfluit, maar heeft niet dezelfde
betovering. Halverwege wordt
het tempo wat opgetrokken en komt de sax op de voorgrond. “Le dicen rock” start als het hevigere rockwerk, al rondt het orkest
de scherpe kantjes. De zangstem
lijkt van ver op die van Robert Plant (Led Zeppelin), maar plots krijgt het
nummer een onverwachte kentering en ik herken moeiteloos de blazer-partij
uit ‘Seven horses in the sky’ van The Pebbles.
Het origineel is beter. “El
‘abuelo” is overbodig. Een
computerstem met op de achtergrond vertelt gedurende 1’48” een
verhaaltje, maar helaas is mijn kennis van de Spaanse taal beperkt tot het
bestellen van een biertje. Misschien
is het de aanloop voor “Animales”, een up-tempo popsong met de goede
“vette” keyboards als basislijn, een sterke zangpartij en dito
gitaarsolo. “Caras” is een gewoon rocknummer. Niet erg opwindend, eerder simpel rechttoe rechtaan.
Met “Fotograma” start het eerste van de 2 ‘nieuwe’
studiotracks. Een frisse
popsong met een klein prog-gehalte. Als
afsluiter de “Sorpresa del tiempo” titeltrack,
opnieuw uit de studio. Wat
begint als een ballade verandert al snel in een nummer in pure Jethro Tull
stijl. Naar het einde toe is
alle drukte voorbij en wordt de balladedraad weer opgenomen. Bespreking: Walter 'HaHa' Haentjens |
||||||
