|
Kijk, je hebt zo van die momenten dat je denkt dat de
tijd is blijven stilstaan. Dat je overrompeld wordt door een gevoel van :
dit is onwaarschijnlijk, dit kan niet, hoe is het mogelijk ? Er zijn zoveel
goede nieuwe bands, maar als een oude band het presteert om na 27 jaar terug
een album uit te brengen waarvan je het gevoel krijgt dat je je jeugd
herbeleeft, dan bekruipt je toch een raar gevoel. Ik ben het nog niet veel
tegengekomen dat een band die zo lang op non-actief heeft gestaan ineens een
album maakt dat het niveau haalt van lang vervlogen tijden. In de meeste
gevallen klinkt het allemaal nog wel goed, maar wordt de kwaliteit van het
oudere werk nooit geëvenaard of zelfs overtroffen. Deze Focus 8 is heel wat
anders. Hier wordt moeiteloos de glorie van weleer te voorschijn getoverd.
Thijs (Van Leer) heeft samen met zijn nieuwe band een mega bangelijke (=
Antwerps voor formidabele) cd opgenomen in de zo typisch kenmerkende Focus
traditie. Een cd om duimen en vingers bij af te likken.
Al van bij de opener
‘Rock & Rio’ weet je dat dit Focus is. Het gejodel van Thijs
doet een beetje aan het oude “Hocus Pocus” denken.
“Tamara’s Love” heeft dan weer de sfeer van
“House of the King” destijds.
Opgepast : deze verwijzingen zijn maar om aan te geven
in welke stijl van het oudere Focus ze me doen denken, nooit is er sprake
van een kopie van eigen werk. Zo zit in elk nummer wel iets dat je aan het
oudere werk herinnert.
In het nummer “De Ti O de Mi” maak je nader kennis
met de kunde van gitarist Jan Dumée. Ik moet eerlijk toegeven dat ik van de
sound van de gitaar en de gitarist zelf op dit album het meest onder de
indruk was. Jan Dumée speelt een ongelofelijk stukje gitaar dat volledig in
de lijn ligt van Focus vroeger. Jan Akkerman wordt dan ook geen minuut
gemist. Mijn hoed af voor zo’n meesterschap. Dit nummer is dan ook één
van mijn favoriete tracks.
Het is misschien alleen mijn mening, maar ‘Focus 8’
(de song zelf) doet me denken aan de blanke blues legende Roy Buchanan en
geloof me : dit is een compliment, want deze Roy Buchanan werd niet voor
niets “ The world’s best unkown guitarist” genoemd.
Thijs’ spel op orgel en dwarsfluit heeft nog niets
aan kwaliteit ingeboet, integendeel zelfs. En dat hij de laatste tijd in
vorm is, kon je al lezen in mijn bespreking van “Uriah Heep: The
magician’s birthday party” waar Thijs als gastspeler op 2 nummers
meespeelt.
Het enige nummer dat ooit al eens op een Focus album
gestaan heeft, is “Brother”. Het was in een ( trouwens uitstekend)
gezongen versie (door P.J. Proby) te vinden op ‘Focus con Proby’. Hier
is de piano intro vervangen door orgel en de zang door meesterlijk
gitaarwerk van Jan Dumée. Sorry, maar hier krijg ik kippenvel van. Hier ben
ik echt kapot van. Dit is gewoon een meesterwerk.
‘Blizu Tébe’ bevat weerom zeer knap orgel- en
gitaarwerk.
Enkel de bonustrack kan mij maar matig bekoren.
‘Flower Shower’ had voor mij niet echt op het album gemoeten want ik
vind de opera-achtige stemmen in een soort Engels/Duits (zonder echte
woorden maar met klanken) een beetje vergelijkbaar met de Dizzy Man’s Band
van weleer. Neen, meer dan een lachje brengt dit nummer niet teweeg. Maar
het is per slot van rekening een bonustrack, dus telt het niet echt mee. En
bovendien wordt er al te weinig gelachen in dit soms wel bloedernstige
genre, dus moet zo’n nummer als ‘Flower Shower’ maar door de beugel
kunnen.
Ik heb een hele week lang bewust niets anders beluisterd dan deze
‘Focus 8’ en ik kan er nog steeds niet genoeg van krijgen. Mij ga je dan
ook zeker aantreffen op één van de volgende live shows van Focus want ik heb er echt alles voor
over om deze band live aan het werk te zien.
|
