FLOWER KINGS: Unfold the future

	Musicians: Roine Stolt: vocals, guitars, keyboards Tomas Bodin: Grand piano & keyboards Hasse Fröberg: vocals Jonas Reingold: bass Zoltan Csörsz: drums Guests: Ulf Wallander: sax, Daniel Gildenlöw: background vocals, Hasse Bruniusson: orchestral percussion, Anders Bergcrantz: trumpet
Release: November 4, 2002 Label: Inside Out Music Catalogue Number: IOMCD 112 Limited Edition: IOMLTDCD 112 Total Playing Time: CD 1: 74’11” CD 2: 66’19”	Website: http://www.flower-power.org.uk/ Contact:
Rating 8/10	Progressive Rock
Tracklist: CD 1: The Truth Will Set You Free (31’03”) / Monkey Business (4’23”) / Black And White (7’38”) / Christianopel (8’17”) / Silent Inferno (14’23”) / The Navigator (3’37”) / Vox Humana (4’44”) CD 2: Genie In A Bottle (8’09”) / Fast Lane (6’33”) / Grand Old World (5’28”) / Soul Vortex (4’35”) / Rolling The Dice (5’00”) / The Devils Danceschool (5’08”) / Man Overboard (3’45”) / Solitary Shell (2’50”) / Devils Playground (24’45”) Limited Edition: bonus track: Too Late For Tomatos (in a special deluxe package)

Met de gebeurtenissen van de laatste tijd moeten we onze topgroepen koesteren. Dat zij ons in de watten leggen staat vast. Weer twee uur en twintig minuten muziek die we te verwerken krijgen. De vraag is of er tegenwoordig niet teveel op kwantiteit en te weinig op kwaliteit gelet wordt. Ik veronderstel dat de fans van een groep tevredener zijn met een hoge kwaliteits enkel CD dan met een matige dubbel CD. De limited edition bevat zelfs nog een extra nummer. Even dachten we al aan een derde CD.

Het is geen concept album geworden, maar er loopt wel een rode draad door de nummers. De nummers gaan allemaal over de moeilijke procedure om jezelf en je inwendige balans te vinden in de wereld van de luidruchtige media. Wat je dus maakt van alle informatie die je krijgt, zonder je ziel te verliezen.

De eerste CD opent met “The Truth Will Set You Free”, een nummer van 31 minuten. De eerste 3 minuten zetten al meteen de toon voor de rest van de CD, complex en jazzy. Daarna wordt de eerste zang door Hasse gebracht. Een excellente zanger, zoals we reeds lang wisten, met een bijna perfekt Engels. (hoewel hij in dit eerste nummer “kaleidoscope” uitspreekt alsof het nederlands is) Daarna komt een stuk samenzang dat doet denken aan Yes uit de tijd van “90125”. Het bezoek van Roine Stolt met Transatlantic aan een Yes optreden heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. Hij verwijst inderdaad zelf ook naar invloeden van “Relayer”, “Yes-album” en “Topographic Oceans”. Naast die albums van Yes haalt hij ook nog “Brain Salad Surgery” (ELP), “Hymn Of The Seventh Galaxy” (Chick Corea), “Larks Tounges In Aspic “ (King Crimson) en “Dark Side Of The Moon” (Pink Floyd) aan als invloeden. Het ganse stuk is een aaneenschakeling van melodieuze zangstukken, gitaar en keyboardsolo’s en complexe muzikale stukken. Het is onmogelijk om alles te beschrijven. Het zal niet gemakkelijk zijn om dit te leren kennen als één geheel en niet als een verzameling van verschillende stukjes. Eenmaal je dit echter verwerkt krijgt, is het een half uur progressieve rock van de bovenste plank.
“Monkey Business” is een ritmisch, bijna Spock’s Beard, nummer. Dit is The Flower Kings op hun best. Zoltan bewijst dat hij een grote aanwinst is.
“Black And White” start met de zang van Roine samen met de piano van Tomas. Hasse neemt over, daarna zingen ze samen en zo groeit het nummer naar een climax. Het middenstuk is een lang instrumentaal hoogstandje met prachtig basspel van Jonas. Af en toe een bizar stukje synth geeft het nummer nog een extra kleur.
“Christianopel” (ik houd mijn hart vast als ik die titel zie) is een 8 minuten durend geluidenspel waar geen touw aan vast te knopen is. “Free jazz” is misschien de beste benadering om deze stijl een naam te geven. De tweede helft krijgt iets meer structuur, maar het blijft toch zeer jazzy.
“Silent Inferno” start helemaal niet “silent”, maar begint met een scheurende Hammond solo van Tomas. Een prachtige instrumentale opening van 3 minuten waar alle registers opengezet worden. (en niet enkel van het orgel). De rest van het nummer wordt weer eerder jazzy met zang van Roine en enkele complexe instrumentale stukken. Blijkbaar wordt het meest gebruikte woord in deze bespreking “jazz”, maar dit is blijkbaar de nieuwe richting van The Flower Kings.
“The Navigator” klinkt als een “lullaby” van Roine, enkel begeleid met keyboard en een harpsound, alhoewel de tekst over iets totaal anders gaat.
In “Vox Humana” mag Hasse hetzelfde nog eens overdoen met begeleiding van alle instrumenten, maar allen op een laag pitje, waardoor dit ook een mooi, kalm nummer wordt.

CD 2 begint veelbelovend met een typisch Flower Kings nummer “Genie In A Bottle”, vol ritme, met een ietwat harder gitaargeluid dan we gewoon zijn van hen. Ook het kalme, gezongen intermezzo mag er wezen. Het nummer wordt afgesloten met een paar bizarre synthesizergeluiden.
De titel van “Fast Lane” zegt het al, een vlug, dynamisch nummer, waarin ik de Flower Kings helemaal niet herken. Zelfs de zang klinkt anders, alsof er een derde zanger aan te pas komt. Maar ik denk dat dit Fröberg is, die dit nummer prachtig vertolkt. Dit maakt dat deze groep uitsteekt boven het gemiddelde, ze kunnen plots een nummer produceren dat totaal niet representatief is voor de rest van hun werk. Progressief naar de letterlijke betekenis van het woord zou je dit kunnen noemen.
Jazz-time tijdens het nummer “Grand Old World”. Gezongen door Roine, aangevuld met clarinet en Afrikaanse ritme-geluiden. Vooral de lange clarinet (of altsax) solo klinkt zeer jazzy.
“Soul Vortex” heeft ook zijn naam niet gestolen, want je krijgt 6 minuten soul muziek voorgeschoteld. Een traag instrumentaal nummer dat beter op een extra limited edition CD past.
Je krijgt toch nog weer een sprank Flower Kings muziek tijdens “Rolling The Dice”, hoewel het toch ook een nummer is dat enige gewenning vergt. Het is track met veel tegenritme en met stemmen die een beetje vervormd zijn. Het eindigt met een stukje wals dat wegsterft.
In “The Devils Danceschool” komt de jazz die al zo dikwijls genoemd werd tijdens deze bespreking, pas echt goed naar voor. Een nummertje trompet met veel jazzy basrifs aangevuld met slagwerk uit dezelfde muziekstijl. Waar zijn The Flower Kings? Het zegt misschien alles dat dit het enige nummer is dat geschreven is door Jonas Reingold en Zoltan Csörsz, blijkbaar zijn de nieuwkomers de grootste jazz adepten.
“Man Overboard” is dan weer volledig de groepsnaam waardig.
“Solitary Shell” heeft niks te maken met het gelijknamige nummer van Dream Theater. Het is een uitstekende ballad met zang van Roine, begeleid door piano en strings.
De afsluiter “Devils Playground” begint dreigend als een horrorfilm soundtrack (inclusief pauken). Langzaam trekt de dreigende sfeer weg en na een kreet van de “Devil” gaat het over in een geordende chaos van instrumenten zoals we af en toe gewoon zijn van The Flower Kings. Het is weer een nummer van 24 minuten geworden. Teveel om te bespreken dus. De ene wending na de andere, van zang naar instrumentaal, van keyboard naar gitaar en ook de bas speelt hier geen geringe rol. Na een tijdje verandert het echter ook weer in een jazznummer met een tenorsax solo van Ulf Wallander. Gelukkig komt op het einde de Flower Kings stijl weer naar boven.

Besluit:

Met de beide lange nummers (24 + 31 minuten) en nog een aantal van de beste nummers kan ik zeker een top CD van The Flower Kings samenstellen. Door er een dubbel van te maken is de kwaliteit een stuk lager. Vooral het veelvuldig gebruik van jazz ingrediënten in hun muziek maakt deze CD een zeer moeilijk werkstuk. De jazzy nummers hadden beter op een aparte limited edition CD gestaan.
Volgens mijn mening wordt dit nooit één van de beste van The Flower Kings. Jazz liefhebbers onder jullie zullen natuurlijk een gat in de lucht springen, maar voor de rest wordt dit een zeer moeilijke CD om te verwerken. De geschiedenis heeft echter al dikwijls uitgewezen dat de moeilijkste CD’s soms de mooiste zijn als je ze eenmaal goed kent. Maar dit is wel een hele moeilijke.

Bespreking: Danny "Camil" Focke