Als er één groep is in de
Nederlandse proggeschiedenis die er alles aan gedaan heeft om de nodige
promotie te maken, dan is het wel de uit het Noorden van Holland afkomstige
band “Flamborough Head”. Hun demotape werd her en der naartoe gestuurd
lang voor er sprake was van hun debuutalbum “Unspoken Whisper”. ‘Schoolyard’, ondertussen
een van de klassiekers van de groep, was al jaren door ons gekend alvorens
de meeste onder jullie het voor de eerste keer konden beluisteren. Voeg hier
het persoonlijke groepsfestival Progfarm, waar zij elke keer één van de
aantredende bands zijn, aan toe en je begrijpt dat de groep een beetje lijdt
aan het ‘over-exposure’ syndroom. Dezelfde bezetting werd behouden voor
‘Defining the legacy’ en ook voor de gelimiteerde club editie met
genummerde oplage van 500 stuks van “Bridge to the promissed land” wat
in feite de Cd versie is van de groep’s demotape uit 1994. “Defining the
legacy” was een belangrijke fase voor zanger Siebe Rein Schaaf die via
zijn teksten zijn eigen leven naar de buitenwereld reflecteerde. Het werd
hem waarschijnlijk te veel want samen met gitarist André Cents verliet hij
de groep. Op het eerste gezicht leek het alsof al dat harde werk voor niets
was geweest. Met in het achterhoofd nog de gedachte dat zij de prijs wonnen
van de beste nieuwe groep uitgereikt door de CRS in 1998 besloot het
overgebleven trio om naar vervanging uit te kijken. Al gauw bleek dat
gitarist Eddie Mulder (er is ook een Eddie Mulder die stuntman is maar
‘onze’ Eddie Mulder was lid van de groep French Connection !) en
zangeres Margriet Boomsma de geknipte personen waren. Buiten het veranderen
van mannelijke voor vrouwelijke vocalen introduceerde Margriet eveneens
verschillende fluiten aan de melodische muziek van Flamborough Head. Het is
deze nieuwe energie dat je kunt terughoren op dit nieuwe album “One for
the crow”.
Het is ongelooflijk hoe nieuwe groepsleden voor de juiste toediening
van nieuw bloed en adrenaline kunnen zorgen aan het reeds bekende formaat
Gebaseerd rond de symfonische arrangementen van toetsenist Edo Spanninga
legt Flamborough Head de accenten op sterke hoeken en melodieën. Met het
toevoegen van de extra instrumenten gaat het muzikaal een klein beetje
richting folk uit met vergelijkingen die de kant van Camel en Mostly Autumn
opgaan en heel soms kun je zelfs wat Kayakgevoelens ontrafelen. Het valt me
op dat meer dan de helft van het album door nieuweling Eddie Mulder is
geschreven. Daaruit blijkt dat de toch wel gevestigde groep een enorm
vertrouwen heeft in hun nieuwe aanwinst. Alle eer ook aan de klare en mooie
stem van Margriet Boomsma die zeer dicht aanleunt bij Annie Haslam maar dan
met een ietsje meer vibrato en soms neigend naar een musicalstem. De
openingstiteltrack plaatst de band zonder meer in de topregionen van de
hedendaagse progbeweging. Alles waar een progliefhebber van droomt en dit
zowel in de ritmische alsook in de meer rustige passages met telkens veel
aandacht aan de Steve Howe-achtige gitaarpartijen en de wondermooie
orkestrale elementen. Als een soort interludium werd tussen twee nummers
plaats gemaakt voor een echte basdemonstratie van Marcel Derix. ‘Old
shoes’ is opnieuw een prog extravagantie van het betere soort want ook
hierin gebeuren er een hele hoop dingen. Margriet’s stem glijdt over een
Oldfield stijl piano terwijl synthesizersolo’s in harmonie gespeeld worden
met fantastische gitaarbijdragen. Er is zelfs een fragment dat klinkt zoals
Gryphon. Feitelijk is de middeleeuwse sfeer van deze muziek duidelijk
herkenbaar in het korte instrumentaal nummer ‘Separate’. Hierin toont
Eddie Mulder duidelijk zijn vakkennis en wordt de sfeer nog eens extra in de
verf gezet door de toevoeging van wat blokfluit.
Ook ‘Daydreams’ blijkt een aaneenschakeling van verschillende
stijlen te zijn met daarbovenop een serieuze portie blokfluit. De
kristalheldere gitaar van Eddie is het middelpunt van het kort instrumentale
nummer ‘Old forest’ wat zeker zal aanslaan bij fans van Gordon Giltrap.
De gitaar bij de intro van ‘Limestone
rock’ proeft net iets teveel naar de riff van Robert Fripp in ‘In the
court of the Crimson King’ wat echt wel jammer is omdat het materiaal tot
nu toe heel origineel was. Stel je een kruising voor van de latere
Renaissance en Camel met wat Latimer-achtig gitaarspel van alweer Eddie. Het
middenstuk klinkt behoorlijk ambient en geeft daardoor wat ruimte weg voor
het toevoegen van blokfluit wat het geheel weer een beetje richting folk
duwt. Het is eigenlijk een vraag en antwoord spelletje tussen de gitaar en
de blokfluit. Het album sluit af met een herneming van het hoofdthema uit
‘Old shoes’ maar dan op akoestische gitaar wat nogmaals de veelzijdige
natuur van nieuwkomer Eddie Mulder illustreert.
Het gebeurt haast nooit dat een nieuwkomer de kans krijgt om zijn
stempel zo daadwerkelijk op de muziek van een reeds gevestigde groep te
drukken. In het geval van “One for the crow” gaat de lof bijna volledig
naar de twee nieuwelingen. In plaats van te blijven zitten met de pakken en
hun tranen weg te vegen hebben de drie overgebleven groepsleden Edo, Koen en
Marcel de kans genomen om het Flamborough Head vlaggenschip naar een andere
haven te richten en dit zo ver mogelijk van het neo-prog eiland, om aan te
komen bij een totaal nieuwe bestemming dewelke zeker door heel veel
progtoeristen zal bezocht worden.
Ik hoop alleen dat Flamborough Head in staat zal zijn om het geheel
goed gemixt te krijgen bij live voorstellingen omdat het de details zijn die
in dit geval het volledig beeld scheppen. Diegene die het blinkend zilver
van het Cd schijfje in zijn/haar bezit heeft weet dat hij bij beluistering
goed zal vertroeteld worden.
Bespreking : John ‘Bo Bo’ Bollenberg Vertaling : William ‘Will’ Beckers |
||||||
