Eens te meer heeft Trent Gardner zichzelf overtroffen
met het schrijven en arrangeren van het epos “Raising the mammoth” dat
slechts uit twee delen bestaat : één gezongen en het andere instrumentaal.
Omgeven door het neusje van de zalm van de Amerikaanse progressieve scène
want wat kun je nu nog verkeerd doen met Terry Bozzio achter het drumstel te
plaatsen ? Of wat is er mis wanneer je de zangcapaciteiten van Steve Walsh
en James LaBrie (en van jezelf) naar absolute hoogtepunten laat gaan ? Of is
het soms ook nog mis om John Myung als bassist in te schakelen en Kerry
Livgren, Marty Friedman en Gary Wehrkamp te vragen om de gitaren te beroeren
? En wat is er uiteindelijk mis wanneer je je gevoelens en sympathieën voor
de mammoet laat blijken ? Wel beste vrienden, dan is er absoluut NIETS mis !
Voor de criticus is het anders niet zo een gemakkelijke taak om de 44
individuele tracks, die dit album tot een geheel maken, te bespreken. Het is
sowieso niet gemakkelijk om een project dat al zo lang aangekondigd werd als
een meesterwerk ook nog eens te bespreken. James Labrie’s fluisterend
refrein tijdens ‘Broad decay’ doet mij denken aan Glenn Hughes beste
dagen bij Purple. Een ietwat korter bij Dream Theater en het welgekende
“Six degrees of inner turbulence” is ‘Vertebrates’ dat unisono
gezongen wordt door James LaBrie en Trent Gardner. Tracks 26 en 27 bevatten
een patroon dat ik voordien al eens hoorde maar wat ik niet direct kan
thuisbrengen. Het zanggedeelte zal misschien niet alle verwachtingen
inlossen, maar beste progliefhebbers, de hemel zal overal aanwezig zijn
tijdens het instrumentale tweede gedeelte met als titels ‘Prog-o-matic’,
‘Gigantipithicus’ met een hoeveelheid bombastische toetsenakkoorden om
je op weg te helpen. Maar de verrassingen waar je misschien op gehoopt had
bleven uit. Laat er geen twijfel over bestaan dat dit een zeer ambitieus project is maar ik ben een beetje bang dat het eindresultaat niet het meesterwerk is waar we allemaal naar uitkeken. Het ware beter geweest moest het telkens afwisselend een gezongen en een instrumentaal nummer geweest zijn om alzo een betere balans te verkrijgen. Zoals het allemaal klinkt lijkt het een beetje alsof de muzikanten niet tot het uiterste gingen bij het maken van “Raising the mammoth”. Zeker een pak onder het niveau van “Age of impact” waar een grotere diversiteit van muziek aanwezig was. “Raising the mammoth” is ook helemaal niet zo overweldigend als “Leonardo, the absolute man”. En als er nu één dier is dat prachtig kan nagebootst worden door een trombone dan is het toch wel de mammoet ! Sorry Trent !Bespreking :
John
‘Bo Bo’ Bollenberg Vertaling: William 'Will' Beckers |
||||||
