Sinds 1995 zijn deze mensen, met als thuisbasis San Francisco, aan de progressieve weg aan het timmeren. Na de overgang naar Inside Out en de verschijning van “Juggling 9 or dropping 10” hebben ze ons twee jaar laten wachten op de opvolger maar al snel zal duidelijk blijken dat het de moeite was om geduldig te wachten.

            ‘Under fire’ is de openingstrack en ook meteen het gevoel dat je krijgt bij het beluisteren van dit nummer. Na de eerste maten heb je al meteen door dat dit album je achteraan in je zetel gaat houden en dat de term ‘progressief’ volledig gaat benut worden. Een hele goeie stem afgewisseld met snijdende gitaarsolo’s, drijvende pompende bassen en een drummer die echt wel weet hoe laat het is, dat is wat ik in dit openingsnummer opgemerkt heb. Kijk niet raar op van het einde want dat komt nogal onverwacht ! Vervolgens een leuk drumpatroontje aan het begin van ‘Monday’, door het gehele nummer heen een heel sterke melodie en een heel goeie zanger in Ted Leonard. Eigenlijk is dit nummer een opeenvolging van climaxen met fris en accuraat drumspel van nieuweling Sean Flanegan die zich zonder probleem door deze toch wel niet voor de hand liggende composities heenwerkt. Voor mensen die helemaal weg zijn van Spock’s Beard (om toch ergens een klein beetje een vergelijking te maken) is deze Cd al na twee nummers zeker een must.

            ‘Seeds of hate’ opent wat dreigend om daarna op een zalig aanvoelende drive verder te lopen. Goed in het oor klinkende melodielijn afgewisseld met wat ritmeveranderingen en een prachtig meeslepend refrein. Heel even laat Ed Platt zijn bas gelden om de weg te openen voor een machtige passage waar gitaren en synthesizers elkaar afwisselen. De synthesizerpartijen werden trouwens door zowel Douglas Ott als Ed Platt ingespeeld. Na het vertrek van Mike “Benignus” Geimer, die ook maar een kleine bijdrage leverde op “Juggling 9 or dropping 10”, werd hiervoor gekozen. Voor het live werk wordt de laatste een beroep gedaan op Mark Blasquez. Verder worden er audities gehouden om een nieuwe toetsenist te vinden. Moest iemand zich geroepen voelen ? ‘Flat line’ is weer zo een goed stevig progressief rock nummer. Prachtige samenzang in de refreinen, zeer aangenaam klinkend, soms wat poppy en ook hier met een zeer verrassend einde dat ik hier niet ga verklappen.

            De hoogste tijd om de eerste ballade op deze Cd uit de boxen laten te knallen. Een fraaie synthesizerloop om ‘Follow the sun’ te starten. En neem het gerust van mij aan, dit nummer klinkt zoals een ballade moet klinken. Een aangrijpende stem met op de achtergrond diezelfde onderhoudende synthesizerloop, een mooie akoestische gitaar er bovenop en accentuerende bas en drums. Vervolgens de nodige snijdende gitaarsolo's die het nodige gehalte kleine bultjes op je rug teweegbrengen (voor de Belgen kippenvlees genaamd). Dit nummer kan overal gedraaid worden en zal door niet progressievelingen zeker ook gesmaakt worden. ‘Ultimate gift’ is met zijn 7’58” het langste nummer op deze Cd en kabbelt rustig verder in dezelfde sfeer als het vorige. Ook hier gaat dit nummer zeker zijn weg vinden naar een ruimer publiek. Eens temeer goed opgebouwd met bijpassende gitaarsolo’s die het nummer perfect tot een geheel maakt.

            In ‘My everafter’ wordt resoluut gekozen om de zaak terug wat pit te geven. Al van bij de start wordt wat tegenmaat gebruikt wat toch altijd zorgt voor een aparte sfeer en groove. Afwisselende distortiongitaar en fijn getokkelde gitaarpartijen met als toemaatje een paar moddervette gitaar – en synthesizersolo’s, die na een mooie zangbridge nogmaals met minstens evenveel bravoure worden overgedaan om dan rustig naar een fade-out te werken. Pure klasse dit nummer. ‘Invisible’ blijft de ingeslagen weg van de actie volgen om na een dikke twee minuten over te gaan in een wondermooie en sfeervolle zelfs feeërieke bridge waar elektrisch gitaarspel de hoofdrol gaat vertolken. Lekker strak einde waar zang en instrumenten elkaar weer perfect aanvullen om zodoende tot een finale climax te komen.

‘Despicable’, met z’n 4’13”op deze Cd het kortste nummer, heeft een bizarre opbouw en een heel merkwaardig einde. En dan is er ‘Prognosis’ ! Uiteraard moet ik hier heel even bij stilstaan omdat de naam van dit nummer zo kort bij de naam van onze site ligt. Ik weet nog niet of ik nu al dan niet een stemronde onder onze leden ga lanceren om uit te maken of dit nummer als lijflied zal fungeren voor onze site. Het is alleszins een bonustrack op de Cd en het is al prog wat de klok slaat. Alle superingrediënten zijn aanwezig om dit nummer, en dat heeft absoluut niets met de naam te maken, tot mijn favoriet te maken. Stuwende bas in combinatie met meer dan degelijk drumspel, mooie ondersteunende synthesizerpartijen en machtig klinkende gitaarsolo’s. Kortom, in dit louter instrumentaal eindstuk komt iedereen zonder overdaad aan bod en krijg je nog eens dat kippenvel gevoel. Zonder meer druipt de klasse van dit nummer en ook van de muzikanten hier af. Je moet wel tot de laatste seconde blijven luisteren want tussen 7’10” en 7’25” heb je een leegte en dan krijg je nog een drumbreak van welgeteld 3”.

Bespreking: William 'Will' Beckers

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 30 maart 2003 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.