|
Embraze werd
opgericht in 1994 en nam na veel oefenen, enkele demo’s en concerten
in 1998 hun debuut ‘Laeh’ op, een CD die ik destijds wel kon smaken
en veel draaide. Video’s deden de populariteit in thuisland Finland
rijzen. In 2000 volgde de release van ‘Endless journey’ en nu is er
het derde album van Embraze, genaamd ‘Katharsis’.
Er is hard aan
gewerkt en dat hoor je. De groep zonderde zich af in een studio in
Lapland om de inspiratie in optimale vorm te registreren, ter plekke
geholpen door producer/engineer Aki Karppinen. Op enkele nummers
verzorgt Altti Veteläinen van Eternal Tears of Sorrow de backing
vocals. In de teksten vinden we, buiten persoonlijke ervaringen
donkere sfeerbeelden die vast geïnspireerd zijn door de omringende
natuur. Zanger Lauri Tuohimaa heeft een aangename, donkere stem die
soms wat hees klinkt en tevens een flinke grunt aankan.
Het begint met
het vlotte ‘My star’, een rockend nummer met intensief drumwerk en
zwevende gitaarmelodieën. Meermaals moet ik denken aan Sentenced,
en dat is niet zo gek, want de mixing en mastering gebeurde in de
Neo Studios, waar Sentenced al meerdere CD’s ingeblikt heeft.
‘Beautiful death’ heeft een piano intro en Lauri zingt met donkere
stem. Het is toegankelijke gothic rock met veel afwisseling.
Oosters getint gitaarwerk swingt lichtvoetig aan je voorbij in dit
tweede nummer. Soms doet de stem van Lauri ook wat denken aan het
duistere parlando van Moonspell’s Fernando.
Het
akoestische intro van ‘The sun loves the moon’ laat ons weer een
ander gezicht van Embraze zien : het heeft een slepend karakter met
mooi gevoelig gitaarwerk. Er staan enkele recht toe recht aan
rockers op de CD (‘Filthy angels’ en ‘Calm and distant’) maar
‘Frozen swan’ vraagt onze speciale aandacht. Dit is echt een heel
tof nummer. Buiten de scheurende gitaar duikt er in de kalme
passages een accordeon op. Naar het einde toe heeft het nummer een
inventieve opbouw en ik herken warempel een stukje ‘Light of day…’
van Green Carnation in het instrumentale gedeelte. ‘Closed’ heeft
een traag mid tempo ritme en oei, dat gitaartje heeft helemaal de
melodielijn van ‘Slippin’ away’ van Hypocrisy. Nee, dit stoort me
niet en het doet geen afbreuk aan de kwaliteit van deze CD, want de
herkenning is maar even en verder gelijken deze songs er helemaal
niet op. Wie is er trouwens nog ‘origineel’ deze dagen, en is het
dan wel goed ? ‘Kiiminkijoki’ is een gevoelig instrumentaaltje met
een pracht van een gitaarsolo en kabbelende piano. En het
afsluitende ‘Sinmaker’ bevat de inbreng van een zangeres.
Het album
staat vol sterke, goed in het gehoor liggende melodieën die op tijd
en stond opgesmukt worden door gevoelige gitaarklanken. Er zit
afwisseling in de composities en dat maakt deze CD boeiend van begin
tot einde. |
