Voor sommige mensen is het nog steeds van essentieel belang dat er toetsen in de muziek voorkomen om in de categorie ‘Prog’ te worden onderverdeeld. Maar wie definieert nu juist welke de juiste prog-ingrediënten zijn ? Welke instrumenten je ook gebruikt, je kan ten allen tijde elk te bedenken muziekgenre spelen dus waarom geen prog zonder toetsen ? Wil U daarom ook het Amerikaanse trio EGH verwelkomen die hun zinnen op gitaar/bas/drums gezet hebben om zo zeven prachtige instrumentale nummers op plaat te zetten met een doordringende smaak van fusion aangedikt met blueselementen als bonus. Er zijn herkenningspunten bij Cream en zelfs bij Budgie maar boven alles is het de gitaar die een kruising lijkt tussen Steve Vai en Robin Trower. En wat voor kruising !! Schat, staat de koffie klaar ? Elk van de drie spelers zijn muzikanten met een uitermate hoge dosis technische bagage. Drummer Charlie Waymire is welbekend voor zijn dubbele basdrum techniek en werkte onder andere met Jeff Kollman en Mike Hartman. Charlie speelde wat live concerten met de groep Cosmosquad welks een andere verbluffende combinatie is rond Jeff Kollman, Shane Gaalaas en Barry Sparks. Bassist Albie Dunbar werkte met onder andere Jimmy Crespo en TJ Helmrich terwijl gitarist Ernesto Homeyer zijn talenten naar voren bracht bij Brett Garsed en Jacob Arman. Elk nummer op deze uitgerokken EP is een feest voor de liefhebber van fusion gebaseerd op gitaar met daarbij een mooie samensmelting van jazz en blues elementen. Het resultaat van hun muziek zal bij heel veel muziekliefhebbers in de smaak vallen aangezien er iets is voor de bluesfan, de gitaarfreak, de fusion diehard, de mensen die op techniek kicken en ook nog voor de amateur van goeie authentieke rock. Luister gewoon even naar de kracht van het nummer ‘69+ten’ of naar het geweldig groovy ‘So F*%ing wrong’ en je zult begrijpen wat ik bedoel. EGH maakt het voor elk instrument mogelijk om op zichzelf uit te blinken terwijl het toch een deel blijft van de hele compositie. Dat is de reden waarom je niet alleen gitaarsolo’s zult horen maar ook grootse baslijnen en veel drumbreaks en ritmeveranderingen die allemaal samen komen en zorgen voor verbluffende muzikale momenten. De snelheid van Ernesto tijdens ‘Tropically trippin’ is verbazingwekkend en komt soms zelfs heel dicht in de buurt van ‘Flight of the bumble bee’ atmosfeer. Bij het beluisteren van deze muziek kan ik mijn gedachten niet afzetten van het Nederlandse trio Whistler Courbois Whistler die hetzelfde soort muziek brachten, zij het verscheidene jaren geleden. Zij waren sessiemuzikanten die eveneens hun technisch kunnen bij mekaar brachten in hun eigen muziek. ‘High strung’ is precies wat ik hiermee wil zeggen. Bij aanvang een bijna reggaeachtig ritme maar dan volledig evoluerend naar wat harde riff’s met tonnen aan breaks en fills. Het klinkt bijna als een demonstratie opname voor beginnende muzikanten. Wat niettemin opmerkelijk lijkt is het feit dat daar waar de muziek nogal technisch is de hoofdingrediënten toch melodisch zijn. Gebaseerd op een ‘laidback’ bas krijgen we in ‘Abrasive’ een andermaal mooie demonstratie van de veelzijdigheid van de gitaar in zowel klanken, techniek als benadering. Boven op de repetitieve gitaarriff krijgt Charlie Waymire de kans om naast elke drumbeat die hij door de jaren heen leerde ook zijn dubbelbasdrum routine te demonstreren. De groep heeft sinds kort Antti Kotikoski, een extra gitarist, aangetrokken wat zeker zal resulteren in het nodige muzikale vuurwerk. Er is sprake van een Europese tournee. Wanneer die dus zou doorgaan en je bent toevallig of niet toevallig in de buurt, dan weet je wat je te doen staat. In aanwezigheid van deze jongens mag je zeker herkend worden !
Bespreking :
John
‘Bo Bo’ Bollenberg |
||||||
