|
-
Muzikanten:
- Christoper Buzby: Keyboards, Backing Vocals
Brett Kull: Guitars, Lead and Backing Vocals
Paul Ramsey: Drums, Percussion
Ray Weston: Lead and Backing Vocals, Bass
- Gastmuzikanten:
- Janosh Armer: Violin 2
Jonathan Atkins: Cello
Emily Botel-Barnard: Violin 1
Sarah Green: Flute
Eric Huber: Vibraphone, Marimba, Timpani, Tambourine
Jordan Perlson: Percussion
Jian Shen: Clarinet
|
- Uitgebracht: 2002
- Label : Velveteen Records
- Catalogusnummer : VR2009
-
Totale speelduur : 49'33''
|
-
Website:
-
www.echolyn.com/
- Contact:
|
-
Tracklijst:
- mei 49'33''
|
Heb je even tijd ? Zo ongeveer 50 minuten ? Dat is
precies de tijd die je nodig hebt om de nieuwste Echolyn te beluisteren. Er
staat slechts 1 song op, getiteld “Mei”. In deze tijd van korte monotone
beats en nietszeggende deuntjes is dat wel erg gewaagd. Wie neemt er
tegenwoordig nog de tijd om rustig in de zetel te gaan zitten en zo’n
nummer in zijn geheel te beluisteren ? Maar ja, er wordt hier ook niet op
die doelgroep gemikt. Echt tijd nemen om naar muziek te luisteren ? Ik
geloof niet dat het nog veel voorvalt, buiten dan de echte muziekliefhebbers
zoals de symfomanen. Albums met slechts 1 nummer op komen ook niet veel meer
voor. Vroeger gebeurde dit wel wat meer en dan denk ik bijvoorbeeld aan
”Thick as a brick” van Jethro Tull, waarbij we toch nog halverwege
moesten opstaan om de Lp om te draaien. Het zijn ook twee stukken gebleven
op de cd heruitgave, maar je kan nu natuurlijk blijven zitten.
J
Wat valt er te beleven op “Mei”. In het boekje vind je allerlei foto’s
met stillevens en landschappen, beelden van personen, wagens enz. met
flarden tekst. Die flarden tekst komen grotendeels overeen met het aantal
fragmenten die vakkundig in elkaar geknutseld zijn. De volledige tekst kan
je vinden op Echolyn’s website. 14
thema’s heb ik in dit werkstuk terug gevonden. 14 verschillende
gemoedstoestanden gaande van rustige, bijna klassiek aandoende tot zeer
chaotische, agressief klinkende muziek met alle mogelijke variaties
ertussenin. De muziek geeft precies een ingebeelde trip mee, een reis
doorheen een proglandschap. Vergelijkingen met een vorig Echolyn album zijn
niet zo voor de hand liggend omdat de band op het eerste zicht toch wel een
andere richting is ingeslagen. Dit doet meer aan Spock’s Beard en
Transatlantic denken. Toch herken je natuurlijk her en der de “oude”
Echolyn. Dit is een zeer modern progalbum met bijzonder weinig oude prog
invloeden, een beetje te vergelijken met Saga’s “Generation 13 ”. Er
zit wat jazz, rock en blues in verwerkt. Een vleugje Steely Dan, zelfs
“drum ’n bass” is erin gevlochten, maar wel op een verantwoorde
manier.
Kort samengevat : het album staat bol van complexe
muziek maar gun het wat tijd want het groeit bij elke beluistering. Nergens
valt het album tegen en steeds zijn er nieuwe elementen in te ontdekken.
Echolyn heeft zichzelf weten te overtreffen. Ook voor de liefhebbers van
Spock’s Beard en Transatlantic echt de moeite.
Bespreking: Jany
|
