|
Downfall is
een nieuwe Finse groep die behoorlijk wat potentie bezit om een
breder publiek te bereiken. Hoe komt dit ? Omdat de deuntjes van
Downfall bijzonder toegankelijk zijn en in je hoofd blijven hangen.
Ik ben het eens met zanger Jani Peippo dat Downfall een mix is van
allerlei stijlen en ik had dan ook moeite om hen te catalogiseren
onder een bepaald genre. Meestal zijn de vergelijkingen met andere
Finse groepen schering en inslag. Sentenced, Charon, Entwine, Him,
ze worden allemaal vernoemd. Je zou kunnen zeggen dat Downfall de
catchy melodieën gemeen heeft, zanger Jani zingt op een donkere new
wave manier maar het gaat veel minder de hoogte in, toch wel een
kenmerk bij Him dacht ik zo.
‘Hateshades’
is zelfs zo’n onbaatzuchtige meezinger dat het rechtstreeks de
hitlijsten in zou kunnen wandelen. Uitwaaierende gitaren met
beheerste coole new romantics zang. Sommige nummers rocken er op
los (Hollow mind, Soulsearching) anderen nemen wat gas terug maar
worden nooit te zeemzoeterig. Het is muziek die niet gemakkelijk te
omschrijven is daar ze telkens aan iets doet denken maar toch niet
voor 1 gat te vangen is.
‘Torn apart’
bevat mooie gitaar melodietjes en wordt gezongen op ’n manier die me
dan weer aan Ugly Kid Joe doet denken. Even later horen we dan weer
een folky gitaar. Twee nummers zijn echter mijn absolute favorieten
en zou ik aanraden om zeker eens te beluisteren : ‘Soulsearching’
rockt er stevig op los maar bezit een zekere bezieling in de zang
die me vreemd genoeg aan Bono van U2 doet denken. En ‘Revelation
black’ doet me helemaal aan Soundgarden denken, de goede stevige
rock van de jaren ’90 die toen omschreven werd als grunge. Het
bevat een helder gezongen refrein, Jani doet me erg aan Chris
Cornell’s stem denken hier, waardoor ik enkel kan besluiten dat ie
een erg veelzijdige stem heeft en steeds omkaderd word door een
herkenbaar en verscheiden muzikaal kader.
Downfall moet
zijn draai nog vinden als beginnende groep. Ze kunnen nog alle
kanten uit wat stijl betreft maar het schrijven van leuke
composities hebben ze alvast in de vingers. |
