Non-Fiction
is een album van Christian Boulé, verschenen op Polydor in 1979 en opnieuw
uitgebracht op cd door Musea. Ik ben altijd een beetje beducht voor
dergelijke releases, omdat toch vaak de tand des tijds zijn sporen nalaat op
dergelijke producties. En alhoewel er zeker wel interessante stukken op deze
cd aanwezig zijn, lijkt mijn voorbehoud niet ongegrond.
Christian
Boulé werd indertijd de franse paus van de glissando gitaar genoemd en
heeft ook enige bekendheid genoten als gitarist van Gong (in samenwerking
met Steve Hillage). Dit album is de opvolger van zijn eerste solo-album
‘Photo Musik’, hij wordt hier bijgestaan door een rits muzikanten, die
ook al present waren op het vorige album.
Het
begint allemaal nogal banaal met wat electronische muziek, die me soms wat
doet denken aan ons aller Pas De Deux, weet je nog? Trouwens, de zang weet
me op het ganse album weinig te bekoren, je hoort hier wel al waarom Boulé
bekend is geworden als glissando-gitarist. Het nummer Chance is zelfs een
heus disco-nummer met ‘picking bass’ en wah-wah gitaar, aan
verschillende muziekstijlen geen gebrek op dit album.
Verder
wordt het inderdaad wat progressiever en krijgen we soms wat space muziek
met af en toe leuke gitaarsolo’s en de onvermijdelijke keyboards zoals in
Psychedelik. Sommige nummers hebben ook een jazzy sound, uiteraard vooral
door veelvuldig gebruik van koperinstrumenten.
Het
langste nummer is Viva Da New Sound met een hele reeks invloeden zoals jazz
en funk.
Men
heeft ook 2 bonustracks toegevoegd, die werden opgenomen in 1998 en ook wat recenter klinken, maar dat lijkt nogal
evident, niet? Er zijn op dit album dus wel progressieve en psychedelische momenten te vinden, maar die geraken wat verloren tussen jazz, funk en andere pop-toestanden. Mij lijkt het allemaal een beetje ‘passé’. Bespreking: Claude 'Clayreon' Bosschem |
||||||||
