Het langverwachte album van John ‘Bo Bo’ Bollenberg is eindelijk een
feit : ‘If only stones could speak’ heeft een lang traject afgelegd en
vele obstakels moeten overwinnen, maar uiteindelijk heeft Bo Bo’s eersteling
het dan toch gehaald. Deze heuglijke gebeurtenis was voor Prog-nose dan ook
een uitgelezen gelegenheid om een triumviraat af te vaardigen, dat met veel
plezier ‘If only stones…’ aan diverse luisterbeurten onderworpen heeft.
Walter Haentjens, Jany Claeskens en Piet Michem zijn de recensenten van
dienst…hier volgt hun oordeel. Voorbeschouwing Jany : Dit is een uniek document ! Geen enkele Belg is er ooit in geslaagd
in wat John thans gerealiseerd
heeft : een cd maken met de ‘crème de la crème’ van de progsien. Ik noem
enkele namen : Rick Wakeman (Yes), Jordan Rudess (Dream Theater, David Bowie),
Roine Stolt (The Flower Kings, Kaipa), Bryan Josh en Heather Findlay (Mostly
Autumn)…Alleen al de aanwezigheid van deze grote namen rechtvaardigt de
aanschaf van de cd. Maar er is meer… Walter : ‘Whoso
pulleth out this sword from this stone and anvil, is the true-born king of all
Britain’ : een legendarische zin uit het al even legendarische album ‘The
Myths and Legends of King Arthur…’ (1975) van John’s vriend Rick
Wakeman. De allereerste
‘Bollenberg Experience’ trekt meteen de parallel : ‘Welcome on a journey
through time…’. Uitnodigend, mysterieus… Piet : Indrukwekkende guestlist ! Dat nota bene een Vlaming dit voor mekaar
gekregen heeft, bejegend mij toch met enige fierheid. Het heeft enorm veel
moeite, tijd en geduld gekost om deze steen uit te houwen, maar volharding
loont altijd, wat ook het eindresultaat moge wezen.
oordeel
If
only stones could speak (6:58) Jany : gitaarwerk houdt duidelijke Yes-referentie in. Mooie wisselwerking
met klavecimbel en piano. John’s stem klinkt verrassend en ligt sterk op de
voorgrond. De inbreng van zowel Wakeman
als Rudess geven het nummer extra glans. Walter : de titeltrack opent even enthousiast als groots, herademt
regelmatig tussendoor voor de verhaallijn, maar houdt je door tempo- en
themawisselingen steeds alert. De arrangementen zijn zeer sterk, al had de
mixing beter gekund. Wakeman is onmiskenbaar aanwezig. Piet : sterke opener, essentieel voor elk album. Fraai toetsenwerk van
Wakeman, Rudess en Pär Lindh. Bijzonder geslaagd is de introductie van de
blazerssectie, dat het nummer naar een nog hoger niveau tilt.
Holy
Blood (7:13) Jany : sterke melodielijn, die zich snel in je bovenkamer nestelt. Roine
Stolt blinkt uit door Steve Howe-achtig gitaarspel. Het slot van het nummer
doet me wat aan ‘Aqualung’ van Jethro Tull denken. Walter : de intro klinkt misschien ongewild Arabisch, maar dat verandert
snel. Strak tempo, een stem waaraan we na het openingsnummer al gewend zijn
(en die steeds beter begint te klinken, vooral tijdens zachtere passages) en
indrukwekkende keyboards van Rudess ditmaal. Herkenbaar thema. Piet : een flauwe intro en een song die aanvankelijk wat ‘body’ mist,
maar geleidelijk aan het juiste spoor vindt, vooral door het heerlijke
toetsenspel van Lindh (Hammond) en Rudess. Tijdens het kalmere gedeelte (naar
het einde van de song toe) valt vooral John’s mooie stemtimbre op.
Minna
(3:50) Jany : de gastzangers (Bryan Josh en Heather Findlay) doen eindelijk hun
‘blijde’ intrede. Middeleeuws klinkend nummer, rustig maar vooral heel
mooi. Walter : we bevinden ons thans in de koningskamer, waar de minstrelen van
dienst op klassieke gitaar en klavecimbel de stemmen van de jonge deerne
Heather, de ruigere Bryan en de gepolijste John begeleiden. Piet : fraai Middeleeuws nummer, puike vocalen van drie totaal
verschillende zangstemmen. Dit nummer is tevens de opener van een prachtig
drieluik.
Ursus
Brugghia (3:39) Jany : Een ode aan Brugge, met prachtige klassieke gitaar en viool. Erg
mooi. Walter : een mooie ballad, schitterend begeleid door mellotron, akoestische
gitaar, piano en viool. Piet : niets aan te toe te voegen, ongetwijfeld een hoogtepunt. Deel twee
van het drieluik.
Café
Vlissinghe (5:25) Jany : lichtjes jazzy van toon, wat frivool zelfs door het gebruik van
bodhran en fluit. Het nummer geeft je onmiddellijk zin om een pint te gaan
pakken in het oudste nog bestaande café van Brugge. Walter : oude blaasinstrumenten en de onvermijdelijke trom starten de track
op een prachtige manier. Na de intro worden alle registers opengetrokken voor
een up-tempo nummer. De timing klopt evenwel niet altijd en ook de mixing is
niet 100%. Piet : afsluiter van het drieluik. Heerlijke overgang naar het up-tempo
slot van de song. Erg sfeervol ingekleurd nummer.
No
words (6:06) Jany : volgens mij het beste nummer van de cd. Lees het bijhorend
verhaaltje eerst en laat je dan onderdompelen in het griezelige muzikale
thema. Vooral het koorgedeelte op het einde van het nummer is prachtig. Walter : het nummer start verrassend genoeg met de tekst ‘Speak’. Het
nummer verliest een groot deel van zijn kracht door het abominabele drumspel
en het ‘opgeplakte’ synth-spel van Wakeman (alhoewel : kwaliteit te over).
Halverwege weet het koor even terug te boeien, maar zowel drum, gitaar alsook
de stem naar het einde toe doen de bel helemaal uiteenspatten. Piet : voor mij het zwakste nummer op ‘If stones…’. De muziek kan de
verhaallijn niet altijd volgen en het nummer mist duidelijk cohesie. Zwak
drumwerk, de achillespees van dit album.
Anna
from the well (6:10) Jany : mooie samenzang tussen John en Heather. Erg serene sfeer met
prachtig gitaarwerk van Björn Johansson. Walter : absolute topklasse ! Een heel rustig nummer waar John op
schitterende wijze de ingetogenheid weet te bewaren en de mellotron de nodige
dramatiek weet in te vullen. Het arrangement is van bijzonder hoog niveau en
de melodielijn getuigt van groot meesterschap. Dit MOET de ether in ! Piet : de combinatie van John’s warme stemgeluid, Heather als back-up en
de weergaloos mooie mellotron kneden dit nummer tot een onwaarschijnlijk mooi
geheel. Het klinkt zo ‘naturel’ dat je het niet voor mogelijk houdt. Van
een bijzondere schoonheid, één van de mooiste ballads die ik ken.
The
story of three (8:50) Jany : de prachtige operastem van Vanessa Defauw, het Spaanse gedeelte met
een uitmuntende Björn Johansson op flamenco gitaar en John’s zang springen
op dit nummer het meest in het gehoor. Alweer een prachtig nummer. Walter : een Spaans getint en heel afwisselend nummer, waar gepoogd wordt
het contrast tussen klassiek, rock en Spaanse klassieke muziek te overbruggen
en te verenigen. Het lichtvoetige synth-werk lijkt hier en daar de lijm van
een track die bol staat van goede ideeën maar qua uitwerking niet echt goed
van de grond lijkt te komen. Wel sterk gitaarspel en dito stemmen. Piet : van symfo naar gothic, van flamenco naar oriëntaals : dit nummer
herbergt vele invloeden. De overgangen zijn niet altijd even geslaagd, maar
wat Johansson hier laat horen is fenomenaal. Sommige passages klinken iets te
banaal, maar er valt dan ook heel wat te beleven.
The
goodnight knight (9:20) Jany : zeker niet zo maar een bonustrack !
Een song die geheel in het verlengde ligt van de rest van het album. Walter : een mengeling van schitterende prog-tempi en vaak jazzy vocalen
met klassieke, akoestische gitaren. De enige song waar John’s stem lichtjes
in ‘overstuur’ neigt te gaan. Piet : heerlijke song, met Kate Bush-achtige vocalen van Heather. Zeker het
kalmere eerste gedeelte klinkt erg goed; het tweede up-tempo gedeelte is iets
minder overtuigend. nabeschouwing Jany : Zoals reeds eerder gezegd, is dit een sterk album met zeer mooie
songs, mede dankzij de inbreng van alle gastmuzikanten. De productie had beter
gekund, maar na een paar beluisteringen wordt je vooral door de muziek geleid
en minder door technische tekortkomingen. John mag fier zijn op dit album.
Alle mogelijke commentaren ten spijt moet de eerste nog opstaan die hem dit
nadoet. Ik hoop nu al op een vervolg. Walter : Wat een prestatie !!! Het kan niet voldoende benadrukt worden. Al
is de cd niet in alle opzichten absolute top, toch is het bewonderenswaardig
wat het doorzettingsvermogen van 1 man met een welbepaald doel voor ogen heeft
kunnen teweegbrengen, ongeacht alle tegenslagen en waarschijnlijk ook
tegenkantingen. ‘If only stones…’ is een ruwe diamant om in
‘steen’termen te blijven. Iedere prog-noser zou deze cd moeten
aanschaffen, al was het maar om The Bollenberg Experience wat meer armslag te
geven voor een eventuele tweede cd en om John een kans te geven nog
onafhankelijker naar een uiting van zijn onmiskenbaar talent toe te werken.
Dan kan de diamant écht schitteren. Piet : 11 vedetten maken nog geen (voetbal)ploeg en ook op John’s eersteling kan het kransje sterren niet verhullen dat hier en daar nog gesleuteld dient te worden, vooral in productioneel opzicht én in de keuze van een goede drummer. Maar bovenal staat het als een paal boven water dat het compositorisch talent van John en zijn warme stemgeluid niet anders dan tot en nog beter eindresultaat moet leiden. ‘If stones…’ legt hopelijk de eerste steen van een succesvolle carrière, die wij met veel belangstelling zullen volgen. Dit smaakt naar meer…. En nu…de punten Jany, Walter en Piet (in koor) : 8/10 Bespreking: Piet, Walter en Jany |
||||||||||
