JEAN-PIERRE ALARCEN: Tableau N° 1 / Same

JEAN-PIERRE ALARCEN: Tableau N° 1 / Same
Muzikanten:
Tableau N° 1 :
Jean-Pierre Alarcen : gitaar, toetsen
Gérard Cohen : bas
Jean-Lou Besson : drums, percussie
Philippe Leroux : drums, percussie
Daniel Goyone : toetsen
Same :
Jean-Pierre Alarcen : gitaar, toetsen
Gérard Cohen : bas
Jean-Lou Besson : drums, percussie
Francis Lockwood : toetsen
Jean-Paul Asseline : toetsen
Serge Millerat : percussie
Claude Arini : toetsen, orkestleider
Michel Zacha : zang
Alain Rivet : zang
Datum van (re)release : 2002
Label : Musea
Catalogusnummer : FGBG 4407.AR
Website:
 
Contact:
Tracklijst:
Tableau N° 1 : Premier mouvement (15:42)/Deuxième mouvement (5:29)/Troisième mouvement (20:34)
Same : Sambaba (6:56)/Salut Besson (3:58)/Mon amour, mon amour… !?(3:42)/Nationale 20 (7:14)/Soir (5:13)/Vieux garçon (4:28)

JPA is één van de meest gerenommeerde gitaristen uit Frankrijk, vooral bekend van sessiewerk voor Jacques Dutronc en zijn kortstondig verblijf bij de legendarische progrockband Sandrose. Eind jaren zeventig koos hij voor een solo carrière en beide opnames dateren uit die periode.

‘Same’ (1978) bevat heerlijke brokken progressieve jazz-rock en dragen een onmiskenbare ‘Santana’ stempel. Twee composities verraden echter een voorliefde voor klassieke muziek : ‘Mon amour, mon amour…!?’ en ‘Vieux garçon’ : prachtige sfeerstukjes, onder de artistieke leiding van Claude Arini.

Het was toen al duidelijk dat Alarcen op een ‘Magnum Opus’ aan het broeden was…en dat kwam er het volgende jaar : ‘Tableau N° 1’ (1979).

Het uitgangspunt voor dit album is niet echt vanzelfsprekend : het betreft nl. een klassieke compositie, bestaande uit 3 delen, die niet met klassieke instrumenten wordt uitgevoerd. Als referentie worden componisten als Debussy, Fauré en Mahler vermeld, maar voeg daar voor mijn part ook Sjostakovitsj aan toe. De muziek wordt vooral gekenmerkt door lange, breed uitgesponnen klanktapijten (Mahler); is vaak sereen van toon (Fauré) maar kan even goed ongemeen en onverwacht heftig uithalen, alsof het einde der tijden nabij is (Sjostakovitsj). Door toevoeging van extra percussie (pauken, gong) wordt dit aspect van Alarcen’s compositie nog meer expliciet onderlijnd. Dit komt al in het bijzonder dramatische openingsgedeelte duidelijk tot uiting (deze passage keert trouwens op het einde van deze ‘symfonie’ in volle glorie weer). Latijnse slaginstrumenten zorgen in het eerste deel dan weer voor extra schwung en dat is wel nodig om dit meesterwerk wat in balans te houden. Alarcen’s gitaarstijl vertoont opvallend veel overeenkomsten met McLaughlin en Di Meola en dat zal jazz-rock liefhebbers ongetwijfeld doen watertanden. Ook voor toetsenman Daniel Goyone is een hoofdrol weggelegd. Het is met name door zijn bijdragen (ook op Solina !) dat deze muziek haar klassieke eigenschappen ten volle laat gelden.

Slotsom : een uitermate geslaagd huwelijk tussen klassieke muziek en fusion, door Alarcen geschreven én herbewerkt (hij was niet echt tevreden met de originele opname). Misschien tot slot nog enkele tips :

-         gebruik bij voorkeur een koptelefoon

-         zorg dat je in de juiste stemming bent

-         zorg dat je pacemaker perfect functioneert

-         stop de tijd en schenk jezelf een glaasje rode wijn in

En dan … genieten maar van dit monumentale meesterwerk.

Bespreking: Piet "Neal" Michem

 

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 30 maart 2003 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.