Na het opmerkelijke debuutalbum “The Day The Angels Cried” heeft Aemen opnieuw de weg naar studio RS29 van Oscar Holleman gevonden. Het nieuwe album “Fooly Dressed” is mede geproduceerd door Stephen van Haestregt. (After Forever, Dreadlock Pussy).

Aemen is een twijfelgeval. Niet wat de kwaliteit van de muziek betreft, want die staat buiten alle twijfel, die is uitstekend. De twijfel betreft de stijl van de muziek. Is dit progressieve rock?
Het antwoord is ja en neen.
Ja, omdat ook Radiohead tot de nieuwe lichting van de prog gerekend wordt. Ik bedoel niet dat Aemen een Radiohead kloon is, want ze hebben een heel eigen sound, maar om een referentiepunt te hebben hoe ze klinken is dat waarschijnlijk de naam die het dichtst in de buurt komt. Ze zijn ook progressief omdat hun totaalsound goed gevuld en prog klinkt, zonder daarom een wall of sound op te bouwen.
Neen, omdat hun nummers te weinig breaks en complexe structuren bevatten om tot de echte, pure progressieve rock te behoren. Maar laat ons de stijl nu even vergeten, want die discussie zal nog wel een paar keer terugkeren tussen progfans, en ons concentreren op de muziek. Welk etiket je hier ook opplakt, doet er niet toe, de muziek klinkt gewoon goed. Het is een aangename verpozing tussen de complexere en hardere CD’s die we hier normaal bespreken.

Een aantal nummers moeten zeker airplay krijgen en kunnen op die manier iets bereiken.
De keuze van een nummer voor een singel is niet zo gemakkelijk. De eerste single is “Sanctuary Times” geworden, maar ook vele andere nummers komen in aanmerking. Vooral de drie eerste nummers van het album hebben een hoog hitpotentieel. Het eerste nummer “Another Way” dat mij nog het meest aan Radiohead doet denken, zou al een goede single kunnen zijn. Het is een traag nummer dat klinkt alsof het door Tom Yorke zelf gezongen is. De gitaarsolo klinkt zeer mooi en heeft een volle klank, maar volgt jammer genoeg teveel de zanglijn.
”Time” is gezongen door Toine en Sharon den Adel van Within Temptation, een samenzang die veel emotie uitstraalt. De gitaarsolo’s zijn beter en origineler dan in het eerste nummer. Dit moet zeker de volgende single worden.
De huidige single “Sanctuary Times” heeft een aanstekelijke, ritmische intro, die steeds terugkomt en een originele herkenbaarheid aan het nummer geeft. De refrein krijgt een krachtige ondersteuning van een Hammond orgel.
De rest van de nummers zijn minder mainstream en zullen de progliefhebbers waarschijnlijk beter liggen. Ze hebben dan ook wat meer tijd nodig om door te dringen. De verschillende extra instrumenten brengen nog wat extra originaliteit aan bij diverse nummers. “Awakening” is een korte track (met Uillean Pipes) die tevens de intro is voor “Ever Followed A Butterfly’s Erratic Flight?”.
”Havelock” begint kalm met piano en zang en geleidelijk komt de theremin van Fay Lovsky het nummer vervolledigen. (Een theremin is een instrument met 2 antennes. Het wordt bespeeld zonder het aan te raken. Als je met je hand de verticale antenne nadert verhoogt de toon en als je de horizontale antenne nadert verlaagt het volume. Streekgenoten The Gathering maken er ook gebruik van.) “Havelock” is traag en weemoedig. De weemoedigheid wordt nog geaccentueerd door de theremin.
“Orange-Red” zou wel eens op het mooie artwork kunnen slaan. En dan heb ik nog maar de promo in handen. Er verschijnt ook een limited edition in een box met 6 kunstkaarten.
Voor “Noble Man” wordt de stem van Toine vervormd, waardoor hij gaat klinken als de zanger van Eels. De gesproken vrouwenstem is van lana Lane. Een beetje jammer als je zo’n naam kunt strikken en die dan enkel een paar zinnen doet inspreken.
“Down “ is met zijn bijna 7 minuten en de steun van de violen het meest symfonische nummer.
Dit stramien wordt verder gezet in “Waltz”, met de hulp van de zingende zaag van Fay, de zang van Sharon, een aantal ritme-veranderingen en mooie solo’s van piano en gitaar.

Bespreking : Danny 'Camil' Focke