|
Twee erg in trek zijnde snufjes werden
op het laatste album van A Triggering Myth gebruikt zijnde de
combinatie van jazz en progressieve rock alsook slechts één lang
epos nummer. Groepen als The Flower Kings hebben de tendens om een
mix te maken van progressieve, jazz en klassieke muziek wat
misschien een ietsje minder toegankelijk is voor de gewone
luisteraar maar dewelke zeker zeer hoge kwaliteitsnormen bezitten.
En dat is nu precies wat je mag verwachten van dit ‘instrumentale’
album van A triggering Myth, groep gevormd rond de toetsenisten Tim
Drumheller en Rick Eddy.
Alhoewel de jongens in
onze contreien niet zo bekend zijn is ‘Forgiving Eden’ alweer hun
vijfde cd sinds 1989. Voor dit vijfde album heeft het rockend
instrumentaal duo van A Triggering Myth gekozen voor een cd met
slechts één lang nummer onderverdeeld in verschillende partijen (de
verschillende stukken zijn numeriek af te lezen op de cd speler).
Ze worden geassisteerd door gitarist Scott McGill en drummer Vic
Stevens, twee leden van het voormalige Hand Farm.
Deze mannen introduceren
elementen van fusion aan de symfonische benadering van A Triggering
Myth wat resulteert in het feit dat zowel liefhebbers van fusion
alsook van progressieve rock hun gading zal vinden. De kwaliteit van
deze opname is buitengewoon goed te noemen.
Doe de
lichten uit, ontsteek wat kaarsen, neem een pint en luister naar de
intro van dit album en je zult de perfecte sfeer van dit muziekstuk
opsnuiven. In dit geval zou je van ‘ambient jazz’ kunnen spreken.
Maar onmiddellijk hierna wordt met ‘Embrace reconciliation’ het
tempo opgedreven naar een soms wat chaotische fusion met
toetsenfragmenten à la Keith Emerson en Pär Lindh om naar het einde
terug over te schakelen naar ambient fusion. Wetende dat er
uitsluitend toetsen aan te pas komen heb je het gevoel dat er een
hele hoop andere instrumenten bij betrokken zijn wat resulteert in
een goede afwisseling.
Het is
eigenlijk
onbegonnen
werk om elk nummer afzonderlijk te bespreken.
Gewoon naar
luisteren.
Er zijn
prachtige melodieën van de toetsenisten terwijl gitarist McGill en
drummer Vic Stevens, beide hooggekwalificeerde muzikanten, hun taak
perfect hebben opgevuld. Het resultaat is dan ook een muzikaal
experiment dat gaat van akoestisch naar elektrisch, van progressief
naar Jazz, van ambient naar meer hevige momenten. Ik apprecieer ook
bijzonder de aanwezigheid van de Hammond die soms wat jazzy en dan
weer kalmpjes op de achtergrond klinkt. Moeilijk om echte
referenties of vergelijkingen aan te duiden maar namen als “Banco”
en “Soft Machine” kunnen zeker aangehaald worden.
‘Forgiving
Eden’ komt met een mooi kunstwerkje op de cover (zonder boekje),
maar met onleesbaar lettertype. Mannen, probeer soms wat medelijden
te hebben met verslaggevers, ze worden ouder en hun ogen worden
slechter !!
Maar ‘A
triggering myth’ heeft een nieuwe mijlpaal geplaatst met dit album,
want doof zijn we nog niet.
Is jouw meug
een mix van progressieve rock en fusion dan is dit album definitief
voor jou. |
