Terugkijkend op Wetton’s carrière, moet je toegeven dat hij nooit echt een progressieve ziel was, behalve tijdens zijn Mogul Trash en King Crimson projecten. Al zijn andere projecten klinken meer als een verbeterde AOR-versie. Als ik dan de namen van Jim Vallance, Jim Petrik, Richard Wagner en Kevin Savigar (toetsenist van Rod Stewart) zie verschijnen, dan kan ik toch niet anders verwachten dan goed klinkende AOR? Ik werd toch wel even niet goed bij het lezen van de naam David Cassidy die daar eveneens ergens tussen stond. Toch niet De David Cassidy? Start John Wetton een Partridge Family groepje? Geen David Killminster op deze CD maar wel een reeks vrienden uit de goeie ouwe dagen zoals: Steve Hackett, Robert Fripp en Ian McDonald maar ook Arena’s John Mitchell en Quango’s John Young. Wetton onthult dat de ‘Sinister’-titel op zijn linkshandigheid slaat en dat alle nummers puur autobiografisch zijn. We zullen hem dan maar op z’n woord geloven, want het album begint met de woorden " Doing fine now, I am feeling better, must admit that I was riding for a fall". En aan het vallen was hij, de laatste keer dat ik de eer had hem te ontmoeten. Er waren toen heel wat kilootjes bijgekomen en hij dronk zoveel dat hij zich z’n eigen teksten niet meer herinnerde, een schaduw van de man die hij ooit was. Maar nu is hij terug met een vrachtlading aan radio-vriendelijke nummers, die meer aanleunen bij Asia dan bij prog klassiekers. Luister maar naar de stuwende drums op "Say it ain’t so" en je bent vertrokken voor een AOR-ritje van op de eerste rij. Gelukkig klinkt Wetton’s stem nog steeds hetzelfde als pakweg een goeie twintig jaar geleden en die stem is en blijft één van de beste in z’n genre, net zoals die andere grootheid Paul Rodgers. Ook "Where do we go from here" is puur Asia. Dit nummer is perfect radiomateriaal en misschien moet er bij GEP overwogen worden om dit nummer uit te brengen op single! Eén van mijn favorieten op John’s nieuwe album is het instrumentale "E-scape" met fluitist Ian McDonalds wonderlijke fluitklanken (die sterk doen terugdenken aan Thijs van Leer), het uitmuntend gitaarwerk van Robert Fripp en het subtiele keyboard bespeelt door John Wetton himself. Dit is een fantastisch stukje muziek dat perfect zou passen op het Rockefield-Speer album "Hell’s Canyon" omwille van z’n visuele aspect. Met de medewerking van Dick Wagner en Greg Bisonette is "Another twist of the knife" nog maar eens stevige AOR geworden, zoals die alleen kan geschreven worden in de heuvels van Los Angeles. Nieuwe liefde Beate mag enkele strofen meezingen op "Silently", een majestueuze song dat door de bijdrage van Martin Orford en Chris en Gary van Jadis een typisch GEP klinkend nummer wordt. De eenvoudige arrangementen van "Before your eyes" maken dat dit het ideale nummer is voor een unplugged sessie. Deze keer bespeeld Martin Orford de fluit en werd het nummer geschreven samen met Quango vriend John Young. Voor de meeste onder ons zal "Second best" het nummer zijn dat de rest van deze CD in de schaduw stelt. Geschreven in samenwerking met Sue Shiffrin en David Cassidy, met wie hij al enkele nummers schreef voor Cher en Heart om er maar twee te noemen bij naam, is dit een echt autobiografisch nummer! Het album eindigt met "Real world" een simpele akoestische song die meer klinkt als een ‘uit de mouw geschudde’ jam-sessie tussen Wetton en Steve Hackett op harmonica. Geef hen één uur de tijd en er ontstaan minstens 10 van zulke nummers. Spijtig genoeg geen bonustracks op deze Europese versie van wat ook gekend is onder de naam "Welcome to heaven". Maar met een totale speeltijd van ongeveer 39 minuten is dit album een beetje aan de korte kant maar al bij al goed en stevig John Wetton werk: geen stap vooruit maar zeker geen stap achteruit! Bespreking : John "BoBo" Bollenberg Vertaling : William Beckers |
