Toen in 1993 de Italiaanse zanger Simone Rossetti een paar vrienden bijeenriep had hij waarschijnlijk nooit gedacht dat hij al heel snel zou aanzien worden als de tweelingbroer van Peter Gabriel. Het nam een tijdje in beslag voor de groep in 1997 het album "Twilight" zou uitbrengen en dit onder de naam The Night Watch. Onmiddellijk daarna raakte de groep in problemen toen bleek dat de toetsenist zijn legerdienst moest vervullen en zo onvoldoende tijd had om te repeteren. De zoektocht naar een vervanger was gestart. Een tijdje leek het er op dat de groep ter ziele zou gaan. Daarom werd besloten om, wanneer zij een nieuwe groep bijeen kregen, de naam te verkorten naar "The Watch". Na bergen lovende kritiek voor hun prachtig debuutalbum moest de lat hoger gelegd worden voor het vervolgalbum. In 1999 werd er een promotie cd met 3 nummers opgestuurd naar een paar vrienden van de pers met 19’37" aan nieuw materiaal met als titels "New heroes", "Fading" en "When dead caught me in the sleep". Merkwaardig genoeg werd er geen van deze nummers geselecteerd voor het ronduit schitterende nieuwe album "Ghost" welks dus zeven nieuwe nummers bevat. Enkel zanger Simone Rossetti bleef over van de originele bezetting. De overige muzikanten zijn nieuw maar vullen elkaar erg professioneel aan omdat ze al sinds jaren samenspelen. "DNAlien" begint nog maar pas of je krijgt de goeie ouwe Genesis sound al over je heen. Dit nummer werd begin dit jaar gemixt in Pisa en bevat massa’s mellotron en stuwende drums. Op "The ghost and the teenager" zet de nieuwe toetsenist Sergio Taglioni ontegensprekelijk z’n stempel door dramatisch doch ook romantisch pianospel. Hoe verder het nummer verloopt hoe korter het komt aanleunen bij die vroegere Genesis sound extra in de verf gezet door gitarist Valerio Vado die dat vleugje onmiskenbare Steve Hackett stijl weet te imiteren. Die aanpak is nog meer hoorbaar op de intro van "Heroes" door het gebruik van echoe op de gitaren op de achtergrond. De muziek draait en tolt om ten volle Simone’s dramatisch en theatraal gezang te vatten terwijl tokkelend gitaarspel kwetsbaarheid aan het lied toevoegt. Na de groep tweemaal aan het werk te hebben gezien weet ik hoe sterk Simone op het podium is en vooral hoe hij ernaar streeft om zijn teksten zo visueel mogelijk uit te leggen. Het is alsof het album in tweeën is verdeeld door een kort instrumentaal interludium in te voegen dat eigenlijk niet meer is dan massa’s synthesizers als inleiding voor de felle intro van "Moving red". De song zit barstensvol krachtige tempowisselingen, interessante keyboard interventies met niet in het minst de erg sterke Banks referentie aan het orgel. Het korte "Riding the elephant" is misschien het meest ‘modern’ geluid van het geheel en leunt dicht aan bij de sfeer van Peter Gabriel’s eerste solo albums toen Larey Fast zich nog volledig bezighield met modulators en oscillatoren. Dat ‘moderne’ zit ‘m misschien ook wel in de gesynthetiseerde percussie. Het laatste nummer van de CD "And the winner is" is waarschijnlijk The Watch eigen "Musical box" met dat subtiel gitaarspel en zachte vocale samenzang. Maar dan leidt de mellotron een sectie "in overdrive" die de song werkelijk doet openspatten door de combinatie van de symfonische klank van Genesis en de echt progressieve inslag van King Crimson. Ook in dit nummer zitten enkele muzikale hoogstandjes van toetsenist Gabriele Manzini. De enige negatieve commentaar die ik kan bedenken is misschien het gebrek aan dwarsfluit (met uitzondering van enkele noten in "And the winner is" dewelke evengoed op synth hadden kunnen gespeeld worden.) Op het eerste album werd dit instrument door Simone Rossetti bespeeld. Misschien wou hij zich deze keer meer concentreren op de zangpartijen en stuurt dit de band in een andere richting. Hopelijk zal hij teruggrijpen naar die dwarsfluit bij de live vertolking van het oudere werk. Ik ben ervan overtuigd dat er mensen zijn die 30 (dertig) jaar op dit album hebben gewacht, een album dat z’n mannetje staat tussen parels als "Trespass", "Nursery crime" and "Foxtrot" omdat dit het beste album is dat Genesis nooit maakte. Ik hoop enkel dat Hit and Run dit album zal rondsturen en terecht een lofbrief ondertekend door alle Genesis leden naar Italië zal sturen ! Wetende dat Italië het allereerste land was waar Genesis doorbrak (dus zelfs voor Engeland) is het misschien de hoogste tijd dat The Watch zich een sterke aanhang in eigen land weet op te bouwen en dat natuurlijk ook in de rest van de wereld doet. Dit is zondermeer een groep om in het oog te houden ! Bespreking : John "Bobo" Bollenberg Vertaling : William Beckers |
||||
