Enkele jaren geleden vroeg Dan Wooding (sinds jaren een vriend én bewonderaar van Wakeman’s werk) aan Rick Wakeman om financiële hulp voor een project. Wooding was de eerste journalist die Wakeman ooit interviewde en tevens schrijver van diens prachtige biografie ‘The caped crusader’. Na zijn ontslag bij The Sunday People verliet hij Engeland om zich met vrouw en 2 zonen in Amerika te gaan vestigen. In Californië richtte hij ‘The Assist Ministries’ op en deed een beroep op Wakeman om het zaakje een duw te geven. Zo ontstond het idee voor Hope Records. Rick’s dochter Jemma ontwierp het logo en Hope was vooral voor het Assist-legioen bestemd en niet zozeer voor de Wakeman-fan omdat alle albums enkel via Assist te verkrijgen waren. Ondertussen heeft Voiceprint het hele label overgenomen maar het dient gezegd dat sommige albums (zoniet alle) nog steeds niet verkrijgbaar zijn in het Verenigd Koninkrijk. ‘Simply acoustic’ werd live opgenomen in de ‘Calvary Chapel’ in Costa Mesa (Californië). Hoewel er maar plaats was voor 3500 man, woonden maar liefst 8000 mensen het concert bij. Een grote PA was er niet omdat Rick enkel piano zou spelen die avond. Om dit op te lossen werd het concert gefilmd en uitgezonden in een nabijgelegen gymnasium. Het resultaat is een geslaagde combinatie van Wakeman als klassiek pianist én als entertainer, getuige daarvan zijn soms grappige bindteksten. Ik hou wel van die verhaaltjes…alleen gaan ze wel vervelen na een tiental beluisteringen. Eigenlijk hadden grappen en muziek apart op cd gezet moeten worden, zodat je als luisteraar kon kiezen. Ik heb Rick ooit eens verteld dat het geen slecht idee zou zijn om zijn bekendste sessiewerk zoals ‘Morning has broken’ en ‘Space oddity’ op cd uit te brengen…in hun originele versie. Rick was evenwel beducht voor ‘copyright’ problemen hoewel hij dit handig wist te omzeilen op dit album door louter instrumentale versies van deze klassiekers. ‘A glimpse of heaven’, origineel geschreven door Dave Cousins van Strawbs , opent deze cd. Iedereen weet waarom Wakeman tot Strawbs toetrad : de band zou een aantal keren in Parijs optreden en Wakeman, pas getrouwd zijnde, zag een trip naar de lichtstad bij wijze van huwelijksgeschenk wel zitten. De groep trad ergens op in een circus, waar ene Salvador Dali als presentator fungeerde. Wakeman kende Dali en het hele kunstwereldje niet en duwde de grootmeester van het podium met als gevolg dat de trip naar Parijs er meteen op zat. ‘Simply acoustic’ bevat tal van songs die gecomponeerd werden op piano of die zich perfect leenden voor een versie enkel op piano. Luister gewoon naar het prachtige en breekbare ‘Catherine Howard’, waarin Rick zich zelfs aan boogie-woogie waagt waardoor het geheel een ‘film noir’ tintje meekrijgt. Wat ‘Morning has broken’ betreft : blijkbaar had Cat Stevens maar een kort stukje van zo’n 45 seconden beschikbaar. Producer Paul Samwell-Smith zag dit alleszins niet zitten, omdat hij van oordeel was dat een song minstens 3 minuten moest duren. Stevens had Wakeman iets horen spelen wat later zou uitgroeien tot ‘Catherine Howard’. Hij was danig onder de indruk en vroeg Wakeman of hij iets gelijkaardigs wou componeren en toen hij Wakeman in een een stevige greep hield, gaf deze laatste uiteindelijk toe. Island Records zag de song helemaal niet zitten en bracht een ander nummer op single uit. Toen er geld in het laatje kwam, volgde een tweede single en alweer werd de kas gespijsd. Uiteindelijk verschenen er 4 singles alvorens ‘Morning has broken’ een kans te geven, maar toen het nummer uitkwam, werd het quasi onmiddellijk een nummer 1-hit…voor 5 opeenvolgende weken. Dat Cat Stevens’ kassa bleef rinkelen hoeft geen verder betoog. Dat Wakeman amper 12$ kreeg voor de klus wel ! De heer Samwell-Smith vond het namelijk niet nodig sessie-muzikanten te belonen voor geleverde prestaties. Hoewel Wakeman een smak geld aan z’n neus voorbij zag gaan, verwierf hij in muzikale kringen toch enige faam en dat er eigenlijk maar één persoon is die heel zijn ziel in die song kan leggen, wordt overduidelijk in zijn eigen beklemmende versie. Ook Yes komt aan bod, middels het fraaie ‘Wondrous stories’. Met deze song haalde de groep zelfs ‘Top of the Pops’ en het valt op hoe zachtaardig deze song klinkt zonder de hoge stem van Anderson. Wakeman put ook materiaal uit recenter werk zoals ‘Heritage suite’. Op ‘St. Michael’s isle’ en ‘Chapel hill’ wordt Wakeman één met z’n piano en geeft hij de schoonheid van het eiland Man weer, waar hij trouwens op adem kwam na een erg donkere periode in z’n leven. Een ander cruciaal moment in Wakeman’s leven was de ontmoeting met de jonge David Bowie. Nog voor z’n Yes-periode had Bowie hem gevraagd om muzikaal leider te worden van de ‘Spiders from Mars’maar Wakeman had meer oor naar het symfonisch gedachtengoed van Yes. Eigenlijk had Rick ‘Space Oddity’ al gehoord nog voor Bowie. Deze laatste wist nl. dat Wakeman de enige was die Moog en Mellotron kon bespelen (toen nog 2 splinternieuwe instrumenten) en hij was op zoek naar ‘spacey’ geluiden die de song konden begeleiden naast de akoestische gitaar. Hier wordt de song van alle franjes ontdaan en klinkt ze sober maar puur in combinatie met ‘Life on Mars’. Tijdens het korte bestaan van Anderson, Wakeman, Bruford & Howe werd er een song geschreven ‘The meeting’ welke opgedragen was aan ‘Hij die mij dit allemaal mogelijk gemaakt heeft’. Deze track kon simpelweg niet genegeerd worden, hoewel hij hier erg plechtig klinkt. Deze song vormt trouwens de perfecte overgang naar ‘And You and I’, een ander Yes-icoon. Na een kort verhaaltje over dronkenschap achter het stuur komt een ander meesterwerk aan bod : ‘Merlin the magician’ van ‘The myths and legends of King Arthur and the knights of the round table’. Deze titel was met opzet wat langer gemaakt : het zou hem wat meer aandacht opleveren vermits de hele titel in zowel de top 100 van Billboard als Cashbox verscheen. De titel zou later ingekort worden tot ‘King Arthur’ ! ‘Simply acoustic’ is een prachtalbum dat Wakeman laat zien (en horen) zoals hij in werkelijkheid is : een grapjas op het podium met een groot hart dat troost brengt door middel van zijn unieke speelstijl. Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Piet Michem |
