Er werd vroeger wel eens wat kwistig omgesprongen met het één of ander verhaal over Rick Wakeman, maar weinigen hebben weet van zijn klassieke achtergrond. Al van jongsafaan nam Rick deel aan heel veel wedstrijden die hij dan ook met de regelmaat van een klok won. Het was de droom van de ouders van Rick om hun enige zoon zien uit te groeien tot concertpianist en ik kan mij levendig de trots van moeder Mildzed en vader Cyril voorstellen toen zoonlief werd toegelaten tot het wereldvermaarde Royal College Of Music. Het was daar dat Rick ondervond dat de competitie zwaarder was dan diegene die hij tot nu toe was tegengekomen op allerhande wedstrijden. Onze Rick was goed, maar nog niet goed genoeg om de rol van concertpianist, die zijn ouders van hem verwachten, te vertolken. Het contact met producers Tony Visconti en Gus Dudgeon maakte van Rick een veelgevraagde sessiemuzikant en het vervolg is geschiedenis. Desalniettemin heeft Rick nooit zijn voorliefde en zijn interesse voor klassieke muziek onder stoelen of banken gestoken. Prokoviev vernoemend als meest belangrijkste invloed in zijn leven is het een beetje bizar dat geen van de tien interpretaties van de klassieke meesterstukken die op deze Cd worden aangeboden van de hand van Prokoviev zijn. In de plaats hiervan loodst Rick ons door composities die Oh zo goed klinken op de Grand Piano, subtiel en broos en die vooral met uitzonderlijk gemak gespeeld worden. Hieraan voegt Rick zijn onmiskenbare handtekening toe in de vorm van zijn legendarische “loops” die in een uitzonderlijk hoog tempo worden gespeeld en waarvan het de luisteraar steeds opnieuw blijft verbazen dat ze en op tijd en op de juiste noot eindigen. Wat je hier dus krijgt zijn tien ‘klassiekers’ bewerkt met de Wakeman ‘variaties’. Je moet je even voorstellen dat je met gesloten ogen ergens in Londen in een heel gewoon huis aan tafel zit, geflankeerd door Mevrouw en Mijnheer Wakeman senior die je op de thee vroegen om komen te genieten van de talenten van zoonlief Rick. Ik durf mij voor te stellen dat dit regelmatig gebeurde eens Rick gevolgd werd door de media om zijn enorme talent en om zijn aankomende bekendheid. In het Cd boekje geeft Rick zelf uitleg waarom hij dit materiaal opnam: ik citeer: ‘het is een gewoonte geworden voor componisten door de eeuwen heen, dat hun muziekstukken uit hun verband werden gehaald en er nieuwe arrangementen of variaties werden gemaakt van bekende thema’s om alzo een andere interpretatie naar voren te brengen van ’s werelds grootse muziekstukken. Ik heb lang de ambitie gekoesterd om een eigen album te creëren met mijn favoriete klassieke stukken maar dan op zo een wijze gespeeld dat de originele componisten het ook zouden smaken. Het is misschien relevanter dan wat ook voor de luisteraar om je te realiseren dat het de kracht en de muzikaliteit van de originele composities is die je toelaten om zo een onderneming aan te vangen’. In zekere zin is het correct wat Rick hier wil bedoelen en ik hoop dat jonge componisten in de toekomst hetzelfde zullen doen met het persoonlijk werk van Rick. “Classical Variations” laat je toe Rick Wakeman te proeven zonder bombastische orkestpassages of sequencers of een hele groep met allerlei ingewikkelde instrumenten. Dit is gewoon één man en één piano. Rick Wakeman en één Grand Piano. Rick Wakeman en tien formidabele klassieke muziekstukken die iedereen met gemak zullen plezieren. Muzak ? Niet als je de moeite doet om in de subtiele details te graven die Rick heeft toegevoegd aan deze geniale composities. Laat U bekoren door Faure’s ‘Pavane’. Daar waar sommige luisteraars juist wel veel violen met groot orkest zouden willen zijn er nu alleen arpeggio’s en een portie magie uit de grote muzikale Wakeman “trukkendoos”. Meer dan dertig jaar na Rick’s “Piano Vibrations” album is de piano terug het instrument bij uitstek om het immense talent van de enige echte Rick Wakeman te illustreren. Een klassieke componist op zijn manier. Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: William "Will" Beckers |
