Ik heb altijd gedacht dat kinderen van bekende muzikanten een streepje voor hadden in de muziekindustrie. Maar als ik naar mensen als Julian en Sean Lennon, Damian Anderson, Zak Starkey en een heleboel anderen kijk, dan denk ik dat hun naambekendheid niet bepaald in hun voordeel pleit. Neem nu Oliver Wakeman. Hij is de oudste van 5 kinderen van vader Rick en heeft ook in muzikaal opzicht zowat alles van zijn vader geërfd. Toch ziet ‘de zoon van’ zich genoodzaakt om een part-time job als bankier uit te oefenen, omdat een leven als fulltime muzikant te veel risico’s inhoudt. Terwijl vooral z’n jongere broer Adam met paps mee op tournee mocht, bracht Oliver in 1997 z’n eerste cd uit, getiteld ‘Heaven’s Isle’, een louter instrumentaal album, geïnspireerd door het eiland Lundy voor de kust van North Devon. Het was 4 jaren wachten op de opvolger ‘The 3 ages of magick’, dat mét de hulp van Yes-gitarist Steve Howe alweer een prachtig instrumentaal staaltje van zijn kunnen toont en fans van pure symfonsiche rock zeker zal plezieren.
Dat OW van vele markten thuis is, wijt hijzelf aan het feit dat hij regelmatig in pubs optrad (klinkt vertrouwd) dus hoeft het ook niet te verbazen dat alle muziekstijlen vroeger of later de revue passeren. Een voorbeeld hiervan hoor je in ‘The whales last dance’, waar Tony Dixon op doedelzak het nummer een prachtig Keltisch karakter meegeeft. ‘Time between times’ klinkt erg dramatisch en smeekt om een heus orkest. De melodie is van hetzelfde kaliber als Rick’s ‘Birdman of Alcatraz’. ‘Standing stones’ had evengoed door de ‘Raindance Company’ uitgevoerd kunnen worden : het nummer is op en top Keltisch, vooral dan door de bijdragen op fluit en viool. Michael Flatley : luister hier maar eens naar ! Eén van mijn favoriete tracks op dit album is ‘The Enchanter’, dat begint met prachtig orgelspel (niet bepaald het allerbeste orgel maar toch bijna…Oliver kon de kerk niet van een nieuw dak voorzien, iets wat z’n vader wel kon toen hij ‘Six wives’ opnam). Oliver probeert zijn vader qua snelheid van uitvoering te benaderen, maar hij moet het qua topsnelheid toch afleggen tegen Rick’s spel tijdens ‘Catherine Parr’! De song wordt vervolgens gekenmerkt door heel wat afwisseling qua stemmingen en ritmische breaks, net zoals zijn vader dat gepresteerd had op ‘Merlin the Magician’. Oliver geeft tekst en uitleg : "Mythes en legendes zijn altijd al mijn favoriete leesonderwerpen geweest", dus hoeft het ons niet te verbazen dat ook de muziek sterk neigt naar ‘Myths and Legends’. ‘The Healer’ is een ingetogen, melodieus nummer, met een hoofdrol voor piano en bijrollen voor viool en geprogrammeerde trompetklanken.
Dit is echt wel een leuk album voor al wie van symfonische rock met klassieke invloeden houdt. Met een gepast budget had het wel iets beter kunnen klinken. Sommige orkestrale passages missen wel wat diepgang. Luister maar even naar het werk van Mickey Simmonds op ‘Tuscany’ van Renaissance of Robert John Godfrey van The Enid en je weet wat ik bedoel. Al bij al is het overduidelijk dat Oliver Wakeman ons in de toekomst op heel wat moois gaat trakteren, maar op dit album had ik toch graag wat meer inbreng van Steve Howe gehoord en zeker iets meer orkestraal toetsenwerk. Dat is net wat ‘The 3 ages magick’ ontbreekt om werkelijk fantastisch genoemd te worden. Maar het is wel een verdomd goede plaat ! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Piet Michem |
Opener ‘Ages of magick’ levert onmiddellijk het bewijs van de
compositorische vaardigheden van Oliver en verwijst duidelijk naar Rick’s ‘Return
to the centre of the earth’, hoewel duidelijk met minder middelen tot stand
gebracht. Het toetsenspel van Oliver is nagenoeg identiek aan dat van zijn vader
en voeg daar nog eens het typische Steve Howe-geluid aan toe en je zit als
luisteraar meteen op rozen. Jo Greenland op viool zorgt voor klassieke accenten.
De slotpassage van de song laten koor en vervolgens Moog-geluiden horen die zo
van ‘Journey to the centre of the earth’ geplukt en gesampled lijken. Het
thema van dit nummer draait rond de perceptie van magie door de eeuwen heen, en
wordt muzikaal verder omlijst door de ritmesectie Dave Wagstaffe
(drums-Landmarq) en Tim Buchanan (bas) die zowel stevig (waar nodig) als subtiel
(waar gewenst) uit de hoek komen. Oliver voelt zich duidelijk in zijn sas en
laat dit ook horen in het (alweer geïnspireerd door vaderlief) ballade-aanbod
op dit album. ‘The forgotten king’ illustreert dit overvloedig en klinkt als
een dialoog tussen Oliver’s piano en Steve’s gitaar. Als de hemel zo klinkt,
dan weet ik nu al waar ik later heen wil gaan !
‘Through the eyes of a child’ opent met Honky-tonk-achtig pianospel en
doet de titel van het nummer alle eer aan. De piano neemt alweer het voortouw en
krijgt assistentie van een kinderstem, dat vertelt wat magie eigenlijk inhoudt.
Het wat naïeve verhaaltje wordt van een passend arrangement voorzien…simpel,
maar erg efficiënt. De slotsong ‘Ny breasail’ vat het album mooi samen : de
openingsakkoorden klinken nogal bombastisch en vormen de prelude van weerkerende
melodielijnen. Ook het koor is weer van de partij, net als het kerkorgel en
beiden vloeien mooi in elkaar. Dan brengt de Moog ons naar ongekende
bestemmingen…pure magie ! Oliver tovert vervolgens een akoestische gitaar uit
z’n synth maar waarom Steve dit deel niet speelt (geef hem 5 minuutjes en hij
speelt het !) is me niet helemaal duidelijk. Hij is nochtans van de partij, want
even later speelt hij een stukje flamenco. Oliver breit een stevig slot aan z’n
nummer, maar het mist wat panache om van een echte climax te kunnen spreken.