Wie ergens in het jaar 2000 het VRT TV-programma Afrit 9 bekeek zal daar als één van de onderwerpen ooit het Van Dessel duo hebben gezien. Deze jongens traden op onder bruggen van autostrades en berichtten vriend en vijand over hun komende activiteiten via het internet. Tijdens de bewuste reportage vond ik de gebrachte muziek trouwens best te pruimen en enigszins onder te brengen onder de progressieve noemer. Inmiddels is het duo een krachtig trio geworden en werden de bruggen tijdelijk ingeruild voor de ingenieuze ‘eigen beheer’ studio met een potige 5-track demo als resultaat. ‘Een rukker’ is een poging om dove Studio Brussel medewerkers van hun kunnen te overtuigen en een plaatsje op de overbevolkte (lees ‘overbetaalde’) playlists te bemachtigen. In authentieke Clement Peirens stijl en onder het pseudoniem van Boecht opgenomen is ‘Een rukker’ zeker geen kandidaat voor de Nobelprijs literatuur. ‘Ik ben een rukker, behalve op de toiletpot, dan ben ik een drukker.’ Tja, qua tekst is dit natuurlijk gesneden StuBru koek doch het was de bedoeling om middels dit nummer de zieke muziekindustrie een spiegel voor te houden en op één en dezelfde CD-R tevens een viertal eigen nummers de wereld in te sturen die dan weer wel reden van bestaan hebben. Vandaar dat enkel ‘Een rukker’ als Boecht werd uitgebracht en de rest van de nummers als Van Dessel Trio in de Sabam catacomben staat genoteerd ! Eerlijk zoals de jongens zijn doen ze een gans verhaal over hoe hard ze hebben geprobeerd de rechtmatige eigenaars van bepaalde melodielijnen te belonen voor hun geleverde inspanningen doch de bureaucratie loopt zo mank dat deze gasten hebben besloten een paar noten te wijzigen om zo de muziek als volledig origineel aan te geven. Ach, als Modern Talking en Milli Vanilli er indertijd miljoenen mee konden verdienen en een klapzoen van Prinses Stephanie er bovenop, dan mag het ook voor deze sympathieke groep uit Kessel. Op die manier komt ‘Rollende rots deel 2’ uit het glitterpak van kalende pedofiel Gary Glitter gekropen als het kleine broertje van ‘Rock’n roll part 2’. Het instrumentale zorgt er echter voor dat het nummer meer naar stonerrock riekt dan naar platcommerciële glamrock. De gitaar van Luc doet me zelfs een beetje aan Budgie denken. Tijdens ‘Pink narrow secrets’ geven de jongens toe hevig beïnvloed te zijn door Pink Floyd’s "Ummagumma" waarbij meteen het excuus wordt aanvaard om gretig met spacey elementen uit te pakken al of niet met de rook van eigen gekweekte ‘weed’ omgeven. Om 100% zwevend te zijn lijkt de percussie me iets té heftig doch in menige jeugdclub zal hier voldoende uit de bol kunnen worden gegaan zeker als Van Dessel het in zich heeft om de gebalde 4’43" straks uit te bouwen tot een authentieke ‘elpee-kant’. Opnieuw etnisch aandoende percussie en een gitaar die zo uit de seventies lijkt weggelopen. De Van Dessel boys proberen iedereen te verbazen door ‘Oeros zonder H’ te vergelijken met hoe het zou klinken als je op hetzelfde ogenblik een 5/4 en 4/4 maat speelt of een 9/8 en 9/4. Door het integreren van de belangrijkste riff uit Purple’s ‘Smoke on the water’ wordt Van Dessel stilaan het soort groep welke de onbezoedelde sfeer van de seventies tot in uw huiskamer kan brengen. Nu nog die bokaal met die goudvis aan de kant en familie en vrienden kunnen in uw salon plaats nemen. Geïnspireerd door ‘After later’ van Larry Coryell uit diens Vanguard elpee "At the Village Gate" (deze gasten kennen hun klassiekers !) wordt dit kleinood besloten met ‘Voor vroeger’, klinkend als het soort jamsessie waarmee Hendrix het indertijd gemaakt heeft. Deze aanpak doet me dan ook steevast aan de periode denken waarbij ik voor het eerst de jeugdcafés ontdekte en ik er, omwille van het weinige zakgeld, platen mocht draaien om zo én ongekende artiesten te ontdekken en keer op keer straalbezopen thuis te komen zonder ook maar één frank (waar is de tijd, de frank !) uit te geven. Van Dessel Trio blijft zich zowel qua naam als songtitels associëren met een Monty Python achtige aanpak doch niettemin moet eerlijk gezegd dat er gezonde ideeën rijpen en dat het niet eens zo’n slecht idee zou zijn mochten zij eens ‘serieus’ eraan denken om een avondvullend programma in elkaar te boksen gestroomlijnd rond het soort werk welke tijdens de laatste drie nummers wordt gebracht. Wel wat aandacht voor de drums die bijwijlen niet echt ‘in sync’ staan tov de rest van de muziek. Doch er zijn bruggen genoeg om aan het repeteren te slaan. Mogen wij ze alvast als het Prog-Nose huiscombo aan de boezem drukken ? Bespreking: John 'BoBo' Bollenberg |
||||
