Van zodra ik het allereerste Magellan-album hoorde, ben ik onder de indruk van de composities van Trent Gardner en zeker ook van de originele manier waarop hij de trombone integreert. Al enige tijd hoorden we dat Trent aan het werk was aan een prestigieus conceptalbum, met hulp van een aantal grote kanonnen uit de glorieuze wereld van de prog. Het zou een understatement zijn simpelweg te stellen dat het eindresultaat een echt meesterwerk is, want dit is een van de allerbeste albums in deze soort … ooit! Alleen indien een echt orkest gebruikt had kunnen worden over de hele CD, zou het huidige resultaat nog overtroffen zijn. Terwijl de band rond een kern van vijf muzikanten is uitgebouwd, is het vooral de indrukwekkende selectie van vocalisten die deze CD tot een unieke ervaring maakt. Stel je voor dat James LaBrie (Dream Theater) naast Chris Shryack (Under the Sun) staat, en Robert Berry naast Steve Walsh (Kansas). Laat ons vooral ex-Mastermind-zangeres Lisa Bouchelle en de getalenteerde Michelle Young niet vergeten. Elke stem speelt de rol van een personage uit het leven van Leonardo da Vinci. Het is niet echt verrassend te horen dat James LaBrie met verve zijn stem aan Leonardo zelf leent. Zijn vader, Ser Piero da Vinci, wordt voorgesteld door Davey Pattison (Gamma, Robin Trower), en zijn moeder Caterina door Michelle Young (Glasshammer). De dame op Leonardo’s bekendste schilderij, de Mona Lisa, is een rol voor Lisa Bouchelle. François I, koning van Frankrijk, heeft de stem van Bret Douglas (Cairo), terwijl Chris Shryack zijn vocalen leent aan Ludovico il Mora Storza, een van de machtigste prinsen uit het Italië van de renaissance. Leonardo’s persoonlijke vriend Giovan Fransesco Melzi is het personage van Mike Baker (Shadow Gallery). Lorenzo de Medici wordt vertolkt door Josh Pincus (Ice Age) en de adviseur van Storza, Bartolomeo Calco, door Steve Walsh. Andrea del Verrochio, die Leonardo als leerling in zijn atelier opnam, is een rol voor Trent Gardner zelf, terwijl Robert Berry de stem is van Salai, Leonardo’s protégé en adoptie-zoon gedurende meer dan vijfentwintig jaren. Heel veel research is aan dit project besteed, zodat het een historisch verantwoord werkstuk is geworden. Daarenboven is de muziek schitterend gemaakt, met een perfecte balans tussen gezongen en instrumentale stukken. De CD opent met de grandioze instrumental "Apparition" die niet zou misstaan in een film als "Titanic". Ik ben niet zeker of hier een echt orkest aan het werk is - indien niet, dan zijn de synthesizers op een uitzonderlijke manier geprogrammeerd! Na vier minuten is Trents onvergetelijke trombone al in volle glorie te horen, mooi samenspelend met de rijke orkestrale klanken. James LaBrie is in grootse doen in "With father", dat plots opgevolgd wordt door energieke drumbreaks in de stijl van Phil Collins in het agressieve "Reins of Tuscan". De harmonieën doen denken aan de albums van Magellan zelf, maar er is ook prima jazzy piano te horen. In "Mona Lisa" demonstreert James LaBrie zijn technische vaardigheden en klassieke opleiding, waarna een knappe gitaarsolo volgt. De gitaren worden opgevolgd door de synthesizers die een gedurfde solo spelen in het instrumentale "Il divino", waarna de gitaren terugkeren. Een rustpunt is het middeleeuws aandoende "Inundation". Maar dan worden weer alle registers opengetrokken met heavy metal-gitaren, heftige drums en de achtergrondzang van de "studenten"."First commission" brengt ons de "klassieke" stem van Kansas-zanger Steve Walsh samen met Michelle Young. Deze song heeft gelijkenissen met "Dust in the wind", ook een prachtig fragiel akoestisch lied. Een andere compositie met licht commerciële inslag en sterk refrein is "This time, this way", een duet tussen James LaBrie en Lisa Bouchelle, waarbij de zangeres wel wat op Cher lijkt. "Inventions" is een stevige rocker waarin beide grote namen LaBrie en Walsh zingen. "Shaping the invisible" biedt eerst een adempauze, met klassiek geïnspireerde piano en zang, maar de song wordt vervolgens uitgebouwd met steeds meer gitaren en strijkers, terwijl de stem van de Dream Theater-zanger steeds hoger klimt op de toonladder. "Heart of France" betekent de dood voor Leonardo. Persoonlijk vind ik dat de stemmen hier niet zo goed bij elkaar passen. Het korte "Sacrament" staat stil bij het overlijden van een groot artiest en man. Op "End of a world" zingt de hele cast in Engels en Italiaans een ode aan Leonardo da Vinci, waarbij Steve Walsh erbovenuit steekt. "Leonardo the absolute man" is geen lichte kost, maar is bedoeld voor de luisteraars die hun tijd willen nemen om de historische waarde te leren kennen van het unieke talent van Leonardo da Vinci. Trent Gardner heeft een uitzonderlijk werk gerealiseerd. Het wordt misschien wat voorspelbaar dat zoveel Magna Carta-artiesten meehelpen op een release van hun label, maar het blijft een krachttoer zo'n complex en gedurfd werkstuk af te leveren. De legendarische producer Terry Brown (Rush) moest bij het mixen soms een honderdtal sporen combineren om op CD hoorbaar te maken wat in de verbeelding van Trent Gardner over lange tijd gegroeid was. Iedereen die aan dit project meewerkte verdient respect. Alleen spijtig dat het hoes-ontwerp nogal gewoontjes overkomt. Op het eerste zicht lijkt het wel op het doorsnee design van een album met klassieke muziek. Maar misschien was dat juist de bedoeling? Bespreking: John ‘Bo Bo’ Bollenberg |
