De recensie van de "reguliere" eerste CD kan je elders op deze Prog-Nose-site vinden. Hier bespreken we de tweede CD, die de gelimiteerde oplage van "Bridge across forever" verrijkt. De geruchten deden al lang de ronde dat het superkwartet genaamd Transatlantic een ophitsende versie van Pink Floyd's ‘Shine on you crazy diamond’ had gemaakt, en dit blijkt te kloppen. Om Syd Barrett nog meer eer aan te doen is er een lange jam tegen het einde van deze uitvoering, die een Enigma-achtig Gregoriaans koor bevat en blues-achtige slidegitaar van Roine, terwijl een prachtige mellotron even opduikt juist voor het "normale" ritme weer de overhand neemt en alles op zijn plaats valt voor de "logische" finale. Alhoewel Stolt bekend is om zijn Steve Howe-achtige gitaarspel, weet hij hier het gevoel van Dave Gilmour zeer dicht te benaderen. Nadat Roine zingt ‘remember when you were young’, leek Portnoy de geschikte kandidaat om voor het bijhorende gelach te zorgen, maar allicht hebben zijn collega's plakband op zijn mond gekleefd om hem tot zwijgen te brengen! ‘Studio chat’ bevat, zoals de titel laat vermoeden, onzinnig studiogebabbel dat ook door een andere groep geproduceerd had kunnen worden. Pete Trewavas vraagt of ze over groenten gaan zingen, maar als ze dan uitbarsten in een tekst over tomaten vraagt hij er een over prei, alvorens zelf op te merken dat tijd geld is, zeker in een opnamestudio! Als de groep dan toch serieus in actie schiet herinnert Roine's gitaarspel me aan Jan Akkerman, zoals ook al op the Flower Kings’ "The Rainmaker". Vermits een mooie wit-zwart-foto van the Beatles de muur van Neals thuisstudio siert, konden deze grootmeesters hier niet ontbreken. Wanneer Neal zijn makkers vertelt over een percussief festijn dat hij ooit mocht meemaken met een Caraïbische versie van ‘And I love her’ van de Fab Four uit Liverpool, kost het Portnoy maar enkele seconden om een gelijkaardige benadering uit zijn trukendoos te toveren. Pure magie als Mike op een reggae-groove overschakelt en Roine enkele laidback jazzy gitaarlijnen toevoegt. Maar dan gaat Portnoy lichtjes uit de bocht met een speedmetal-aanpak, waarbij hij in plaats van de titel zingt ‘and I fucked her’. Na een vage poging nog een country-benadering toe te voegen, besluit Morse ‘OK stop de tape, we hebben onze bonustrack’, wat toch wijst op een al te goedkope benadering van iets "extra voor de fans". Om de spieren te ontspannen brengt het kwartet dan een stomende versie van Deep Purple’s ‘Smoke on the water’, echter in een lichtjes gênante versie van "TransPacific", wat wil zeggen dat de heren van instrument wisselen, wat niet over de ganse lijn een succes is: Portnoy op bas, Trewavas op orgel en Morse op drums, terwijl Stolt het verstand heeft zijn gitaar trouw te blijven. Vervolgens krijgen we een nummer dat Neal in 1997 schreef voor een mogelijk solo-album van zijn Spock's Beard-groepsgenoot Ryo Okumoto, maar daarvoor nooit gebruikt werd. Je hoort hier Neals originele demo-versie met toetsen, toetsen en nog eens lagen vol toetsen in ELP-stijl. Destijds heette het nog ‘Dance with the devil’, wat echter waarschijnlijk teveel aan de solo-hit van de betreurde Cozy Powell deed denken, zodat titel en tekst gewijzigd werden naar ‘Duel with the devil’ vooraleer het door Transatlantic op de reguliere CD werd gezet. De demo laat ook Neals beheersing van de basgitaar horen, waar Pete Trewavas vroeger al via een andere demo van onder de indruk raakte, zoals hij me vertelde tijdens de laatste Marillion-tour. Tenslotte zijn een aantal demo's van Roine Stolt aan elkaar geplakt, die illustreren dat hij de beste stukjes niet steeds voor zijn Flower Kings bewaart. Dit materiaal, dat begint met ‘Walk away’, is met zijn akoestische gitaar, mellotron en ouderwetse synthesizer-klanken pure Flower Kings, en alhoewel de geluidskwaliteit laat horen dat het om demo's gaat, is dit beter dan het afgewerkte product van sommige andere bands! De Beatles komen nog even aan bod wanneer de mellotron een variatie op de hoofdmelodie van ‘Norwegian wood’ brengt. Vervolgens horen we hoe Neal materiaal opneemt als boodschap op Portnoy's antwoordapparaat. Sommige mensen zouden een hartaanval krijgen als ze zulke muzikale prikkelingen tussen hun boodschappen vonden! Het interactieve deel van deze bonus-CD bevat enkele minuten video, deels opgenomen bij Neal thuis en deels in de Dark Horse studio, ook in Nashville, Tennessee. Verder wat foto's die ook in het boekje staan, een biografie die ook elders gevonden kan worden en links naar de officiële websites van de bands. Eigenlijk dus niet zo'n grote bonus op dit multimedia-gedeelte, maar dat is waarschijnlijk door plaatsgebrek omdat er liefst 53 minuten extra muziek op deze CD staan, waarvan de helft degelijk materiaal en de andere helft eigenlijk om te lachen. Maar iets om mee te lachen is in prog-kringen ook heel wat waard! Bespreking : John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Lars Van Moer |
||||
