De natte droom van elke progliefhebber ! Zo kunnen we het best omschrijven wat ’s werelds allereerste prog supergroep ons met hun tweede studioplaat heeft voorgeschoteld. Terwijl het debuut ‘SMPTe’ nog een explosie van energie was waarbij elk van de vier leden hun favoriete seventies invloeden uit de kast mocht halen klinkt ‘Bridge across forever’ meer gebalanceerd, meer voorbereid terwijl onze vier jongens elkaar evenveel kans geven om een glansrol te vervullen. Wanneer een bepaald stuk dan ook geen drums vraagt wel dan krijg je ook geen drums en gaat Portnoy voor de gelegenheid de koffiemachine opzoeken. Met twee nummers die net iets minder dan een half uur duren is het onnodig te zeggen dat het materiaal op dit album je weer van de ene sfeer in de andere zal onderdompelen, van één muziekstijl naar de andere, van één hoogtepunt naar een andere ! Pas nu wordt het duidelijk dat ‘SMPTe’ in eerste instantie bedoeld was als een eenmalig iets doch dat het enthousiasme van de groepsleden aanstekelijk genoeg was om er meteen een vervolg aan te breien. En dat vervolg werd dit keer wel voldoende voorbereid zodat de vier nu op het appel verschenen met onder de arm een stapel goed uitgewerkte voorstellen. Dus dit keer mag je, ook al is er nog steeds geen budget om een heus klassiek orkest bij de opnames te betrekken, veel meer akoestische details verwachten gebracht door ondermeer viool en cello terwijl zelfs een heus koor haar opwachting maakt. Het zijn precies die typisch klassieke instrumenten die aan de start van de plaat klaar staan wanneer ‘Duel with the devil’ aanvangt met viool en cello alvorens Roine’s ‘klassieke’ gitaargeluid één van de belangrijkste melodielijnen op dit album introduceert, een melodie welke vanaf de eerste luisterbeurt diep in het geheugen wordt gegrift ! Het valt me op hoe harmonieus en perfect uitgebalanceerd alles klinkt vermits elk groepslid op tijd een stap terug neemt teneinde iemand anders de gelegenheid te geven zijn ‘ding’ te doen. Van zodra de gitaar zijn ‘huiswerk’ heeft gemaakt is het tijd voor de toetsen terwijl het basspel van Pete constant zéér kristalhelder in de mix aanwezig is. De eerste vocale input van Neal is meteen een schot in de roos en wanneer zijn stem wordt afgewisseld door die van Stolt bevinden we ons meteen in de glorieperiode van Yes. Ik ben ervan overtuigd dat het ondermeer die constante afwisseling is wat stemmen betreft die ervoor zal zorgen dat dit het grote verschil maakt ten opzichte van ‘SMPTe’, een album welke meer dan eens klinkt als een Spock’s Beard album in plaats van een coherent Transatlantic album. Gedurende de akoestische passages maakt Portnoy zich nuttig door percussieve details aan de rijke muziek toe te voegen waardoor het geluid nog voller en interessanter wordt. Eens het ritme is hersteld worden we getrakteerd op een uit de bol gaande Neal Morse die zijn Hammond bewerkt alsof het z’n schoonmoeder betreft. Dat specifieke ritme eindigt wanneer Portnoy een pakweg identieke drumsolo neerzet als op het einde van ‘America’ zoals gebracht door The Nice (net voor dat kleine kind begint te praten). Wat hierna komt is een zacht, kalm ‘laidback’ sfeertje waar spaarzame Fender Rhodes interventies afwisselen met Roine’s funky gitaarspel vooraleer een saxofoon je op een korte reis doorheen Canterbury neemt om te besluiten richting Pink Floyd. Nog meer ritme wijzigingen komen zich als een slang rond de hoofdmelodies wentelen voor het ‘Elite’ koor een onvoorziene climax toevoegt aan deze opmerkelijke wandeling doorheen het hooggebergte van de progressieve rock ! ‘Suite Charlote Pike’ begint als een authentieke jamsessie doch precies op het ogenblik waar het arrangement wijzigt blunderen de vier zodat ze meteen overschakelen op een spontane ‘take 2’. Slim als ze zijn laten ze Neal op het juiste moment aftellen zodat ze niet een tweede keer in de problemen geraken. Het is een direct ‘rock meets blues’ nummer met Beatles-achtige meerstemmigheid. Op een gegeven ogenblik komt er zefs heel eventjes een honky-tonk piano om het hoekje kijken. Naar het einde toe begint de gitaarstijl van Roine gelijkenissen te vertonen met dat van Jan Akkerman, iets wat ik ook al op het nieuwe Flower Kings album heb vastgesteld. De climax van het nummer samen met de stemmetjes doen me denken aan de hoogdagen van Supertramp. Het titelnummer van het album moet uitgroeien tot een Neal Morse klassieker (tot het tegendeel is bewezen !) wat nogmaals het talent van de man illustreert wanneer het op songs schrijven aankomt. Opgebouwd rond de piano klinkt Neal’s stem gewoonweg hemels enkel en alleen begeleid door dat ene keyboard en een sterk klassiek arrangement welke ver weg in de achtergrond is gemixed waardoor al onze aandacht richting Neal gaat. Je hoort ook een subtiele vibrafoon die weggemoffeld zit in de orkestrale benadering. Echt een mooi nummer welke zeker op een Spock’s Beard album had kunnen staan, of een Neal Morse solo album. Het kleine klassieke ensemble introduceert tevens het slotnummer welke ons gedurende iets meer dan 26’ opnieuw op een boeiende reis meeneemt boordevol muzikaal vuurwerk. Tribaal drumwerk wordt afgelost door meer Hammond goddelijkheid alvorens Stolt nogmaals dat typische Akkerman geluid bovenhaalt. Dan schakelt hij over op akoestische gitaar teneinde de stem van Neal beter te begeleiden terwijl het Pete is die de zang in het chorusgedeelte overneemt. Het blijkt een ijzersterke chorus te zijn die nogmaals wordt herhaald door synths. Tot ieders verbazing schakelt de muziek plotseling over in ongecompliceerde authentieke hardrock met gitaarriffs en strijkers die het duel met Mike’s krachtige drumspel aangaan. Het zijn voornamelijk de krachtige aanvallen op de drumvellen die Roine’s gitaarspel in hun vaarwater meenemen terwijl Trewavas wellicht zijn meest explosieve spel van de laatste jaren etaleert. Opnieuw is het kwetsbare piano welke een ander deel van het nummer aankondigt, dit keer meer intiem, meer ambient afgeboord met Steve Howe riedels. De kracht wordt opnieuw toegevoegd middels een hevige dosis orgel terwijl de synthsolo’s afgezoomd worden door de Portnoy-Trewavas tandem. Het is me niet echt duidelijk waarom er plotseling een stilte volgt gevolgd door een aantal vreemde geluiden tenzij dit de enige manier was om het nummer exact 30’ te laten uitlopen. Op zich is het jammer dat zo’n majestueus album op zo’n manier wordt afgesloten. Vergeleken met het Transatlantic materiaal welke we tot op heden kennen is het materiaal op ‘Bridge across forever’ beter afgewogen, is de balans fijner ingesteld waardoor ieder van de vier leden volop de gelegenheid krijgt om te soleren zonder dat het geheel uitmondt in een plaat boordevol technische hoogstandjes. Er staan een aantal zeer sterke melodieën op deze plaat welke allen op een sublieme wijze in het arrangement werden verwerkt. Niettemin was het niet echt nodig om de nummers zo lang uit te werken want vaak was het misschien beter geweest om de nummers in te korten, compacter te maken, doch Transatlantic is steeds gekend geweest als een groep die meer prog was dan prog en is een nummer van een half uur nu net niet het ultieme prog nummer ? Het is tevens de ideale manier om NIET op MTV te moeten ! Hun samensmelting van pop, rock, jazz en zelfs een heel klein beetje soul heeft er eens te meer voor gezorgd dat dit album meteen een sterke kandidaat is voor het label ‘album van het jaar’. Ik ben ervan overtuigd dat onze vier vrienden het tevens zo goed met elkaar hebben gevonden dat we gegarandeerd nog meer Transatlantic materiaal in de toekomst mogen verwachten ! We zullen het ons zeker niet beklagen. Bespreking : John 'Bo Bo' Bollenberg |
||||
