De kern van Threshold is al stabiel sinds hun begindagen. Maar de posities van zanger en drummer zijn in de loop der jaren al door vele mensen bezet. Op hun vorige album ‘Clone’ maakten we kennis met de huidige zanger Mac, die Damian Wilson verving en zelf eerder bij Sargant Fury zong. De huidige drummer Johanne James speelt nu voor het eerst op een studio-album van Threshold, maar is al lid sinds 1999, toen hij Mark Heaney verving tijdens een tournee met Pain of Salvation en Eldritch. De kern van vier, Karl Groom, Nick Midson, Jon Jeary en Richard West, is al samen sinds de jaren 1980, zodat de groepsleden echt wel op elkaar ingespeeld zijn. ‘Hypothetical’ is een flinke stap vooruit voor Threshold wat de productie betreft. Wat ook opvalt is de toevoeging van mooie harmonieën, die een extra dimensie geven aan de songs die afwisselen tussen krachtige metal en meer ingetogen passages. Sommige metalfans kunnen die rustige stukken niet appreciëren terwijl andere luisteraars zich dan weer storen aan de harde stukken, maar het is juist deze mix die de aantrekkingskracht van deze groep vormt voor de liefhebbers. Opener "Light and space" is een perfecte illustratie van deze mix, met grootse solo's van zowel Karl Groom als Richard West. Elektrische kracht wisselt af met akoestische eenvoud, terwijl wat elektronica opduikt om het geheel interessant te houden. In dezelfde lijn ligt "Turn on tune in" dat start met hevige gitaarakkoorden en krachtig drumwerk. De nieuwe drummer zorgt voor een verbetering van het groepsgeluid. De manier waarop de song evolueert en Macs stem te voorschijn komt doet denken aan het recentere werk van Rush met vele akkoordenwisselingen. Zonder de onheilspellende en oorverdovende gitaren zou "The ravages of time" bijna ambient te noemen zijn door het toetsenspel van Richard West, maar wanneer de gitaren weer de bovenhand nemen komt de stijl weer dichter bij Rush. Het is opvallend hoe Threshold compositorisch gegroeid is en songs brengt die over de hele lijn blijven boeien en allicht nieuwe fans voor de groep zullen winnen. "Sheltering sky" toont hoe een Michael Schenker-achtige gitaar geslaagd kan samengaan met symfonische keyboards en akoestische piano. "Oceanbound" begint met "noise" dat we bijna "industrial" kunnen noemen, maar ook het geluid van de golfslag van de zee weerklinkt, waarna een vurig ritme inzet dat fans van Queensryche en Fates Warning zal aanspreken. De stemmen klinken vervormd, wat wel past bij dit nummer. Verder zijn er toetsenlagen die er een majestueuze song van maken, en een ijzersterk refrein. Ook een sterke song is "Long way home", dat zo op MTV’s Headbanger’s Ball had gekund moest dat programma nog bestaan! Harde gitaren en ophitsend orgel ondersteunen de prima zang, en maestro Karl Groom haalt enkele schitterende solo's uit zijn gitaar! Daarna volgt waarschijnlijk de meest commerciële song die Threshold ooit gemaakt heeft. "Keep my head" kan niet stukgedraaid worden, want het is een meezinger met sterke hooks in Foreigner-traditie. Dit kan zo op single! Daarna is het echter weer zuivere progmetal met de langste track, "Narcissus". Ook hier weer hebben we stevig gitaar- en drumwerk gevolgd door rustigere wendingen waarin piano, strijkers en een metaalachtige zang van Mac de prima productie van dit album bewijzen. "Hypothetical" is ongetwijfeld het beste, meest afwisselende en rijpste Threshold album tot nu toe. Ik kan enkel hopen dat deze bezetting nu wel samenblijft want dit sextet is duidelijk het enige dat zo volledig heeft kunnen waarmaken waar de groep eigenlijk voor staat. Hopelijk kunnen zij live ook het oudere materiaal naar nieuwe hoogten tillen. Als dat geval is, zullen hun optredens een aanrader zijn en kan de tour doorgaan onder de titel: ‘Threshold re-born’ ! Bespreking: John ‘Bo Bo’ Bollenberg |
