Therion uit Zweden heeft vanaf 1995 de death metal achter zich gelaten en kwam naar voren met steeds meer uitgebalanceerde albums. Hun doel is klassiek met rock te vermengen door veelvuldige koorzang, Wagneriaanse arrangementen en mythologische teksten, aangezien ze in Scandinaviλ genoeg legendes en sagen tot hun beschikking hebben. Samen met uitstekend gitaarwerk vormt dit al enkele jaren de basis van hun creaties. Daarmee waren ze ιιn van de eerste groepen die zangeressen en gotische invloeden toelieten in hun muziek; vandaar ook nog 1 van de besten op dat vlak vind ik. De opnamen van deze CD gingen 6 maanden later dan gepland van start omdat Christofer Johnsson verkoos een studio te bouwen. Zo waren er minder vervoersperikelen voor het Zweedse koor en het leger van muzikanten dat dit conceptalbum bevolkt. Centraal thema is de Noorse mythologie (in elk nr wordt een tak van de levensboom belicht), netjes verklaard naast de tekst van ieder lied. Ginnungagap : de basis van dit nummer werd geschreven door gitarist Kristian Niemann. Meteen een verklaring waarom dit het ruigste nummer van de CD is, al kan the thema er ook debet aan zijn want dit staat voor het ontstaan van de wereld vergelijkbaar met de big-bang theorie. Buiten de deftige inslag van de klassieke zang is dit een rockende song met wervelend gitaarwerk. Midgard: Het nummer tracht een samensmelting te zijn van folk en vroege barok. Het is een geslaagd zangstuk dat de wereld van de mannen vertegenwoordigt. Na enkele beluisteringen waan je je gegarandeerd in de Scandinavische natuur, woeste bergen en kastelen waar deze klanken overwaaien uit de gelagzaal vol heerlijkheden. Asgard : De plechtstatigheid gaat over in een rockend gitaartje, maar daar zijn alweer die engelenkoren die ditmaal een tekst over de wereld van de goden galmen. Jotunheim : Nog serener worden de gezangen nu door solostukken van een sopraanzangeres. De hymne van de reuzen Schwarzalbenheim : Dit nummer is in het Duits gezongen en krijgt daardoor nog meer grandeur en bombast. Dat Wagner de lievelingscomponist is van Christopher Johnsson wordt hier omgezet in zijn eigen creatie. De wereld van de zwarte elfen en de dwergen. Als outro horen we zeer mooi vioolspel. Ljusalfheim : thuis van de elfen en feeλn. Na een akoestisch gitaarintro barsten de koren weer los, maar ook serene solo prestaties voor sommigen. Ljusalfheim lag al een tijdje op de planken maar paste wonderwel in dit concept. Mooie gitaarsolo incluis. Muspelheim: de wereld van het vuur. Serene zang en huppelende gitaartjes, gezongen in het Zweeds. Nifelheim: de wereld van het ijs. Evenzo steunend op vele lagen zang (Zweeds) Vanaheim : Na de werelden die buiten kracht ook enige dreiging uitstralen hebben we hier de goden van de vruchtbare wereld. Een oorstrelend vioolintro gaat over in gitaar en fluit waarna een behaaglijk gevoel je overvalt. Tot de donderende stemmen je weer de zetel uitjagen, haha. Zeer mooi. Helheim : is de wereld waar alle doden naartoe gaan. Slechts strijders en weldoeners krijgen een plaatje in het Walhalla. De ernst van de elfenzang wordt versierd door speels gitaarwerk. Secret of the runes : volledig in evenwicht wordt dan afgesloten met een samenvatting van de 9 werelden, weergegeven in de Yggdrasil, de levensboom van de Noorse mythologie. Men placht dit album te beschouwen als zijnde het meest aansluitende bij het onvolprezen Theli maar ik moet hier toch wel aan toevoegen dat Theli veel speelser en rockender was dan dit werkstuk. Wel is dit een rijpere plaat met een aan de perfectie grenzende uitwerking van de themas, zowel tekstueel als muzikaal. Als je alleen al het artwork bekijkt is dit een lust voor het oog en kan je nog wat opsteken over boeiende mythologische geschiedenis. Tot slot nog even vermelden dat de gelimiteerde uitgave een digi-pack is met 2 extra nummers nl. Crying days van de Scorpions uit 1976 en Summernight city van ABBA uit 1978 (het zijn niet voor niks Zweden hι) Bespreking: Vera |
