Met 5 full-cd’s en 1 compilatie-album op hun rekest, was het voor de Amerikaanse progmetalband Symphony X een uitgemaakte zaak om voor hun tournee doorheen Europa (oktober 2000 en juni 2001) voornamelijk materiaal uit hun 3 laatste releases te plukken. Een nieuwe tournee werd afgelast vanwege de gebeurtenissen op 11 september, maar de groep achtte de tijd rijp voor een live-album, evenwel zonder materiaal uit ‘Symphony X’ of ‘The Damnation Game’. De foto van een gescheurde setlijst geeft al aan wat de fans te horen kregen : een uitgebalanceerde mengeling van krachtige epics en klassieke elementen, met het stemgeluid van zanger Russell Allen dat zich op vocaal vlak situeert tussen Kansas en Enchant. De eerste cd omvat nagenoeg het hele ‘V’-album. ‘The death of balance’ vloeit niet over in ‘Lacrymosa’ maar wel in ‘Candlelight fantasia’ van het alomgeprezen ‘Divine wings of tragedy’. Puik drumwerk met tal van breaks en tempo-wisselingen en een onmiddellijke respons van het publiek wanneer Allen de eerste noten van ‘Candlelight fantasia’ aanheft. De sfeer van dit nummer is erg tastbaar en de spanning stijgt ten top als de groep ‘The eyes of Medusa’ inzet. De tweede cd bestaat uit 6 tracks, waarvan 3 uit ‘Twilight in Olympus’ en de 3 andere uit ‘The divine wings of tragedy’. Voor de fans lijkt dit wel een ‘greatest hits’ album. Op het podium resulteert dit in hoogtechnisch muzikaal vakmanschap. Wat mij vooral opvalt, is dat de fans zowel het stevige gitaarwerk alsook het meer klassieke pianowerk appreciëren, wat aantoont dat ze wel pap lusten van het brede muzikale spectrum dat de band hier etaleert. Het staat tevens vast dat dergelijke progmetalbands over heel wat volgelingen beschikken, juist vanwege het frequente toeren. Een studioproject kan dit nooit realiseren. Dat vele toeren werpt duidelijk vruchten af : het live-geluid haalt, in technisch opzicht, nagenoeg hetzelfde niveau als het studiowerk. Het is immers geen sinecure om krachtig gitaarwerk en ingetogen pianospel keurig te mixen, maar op deze dubbelaar merk je daar niets van. Luister maar naar ‘Through the looking glass’ en je begrijpt meteen waarom. Het publiek gaat helemaal uit de bol bij het loodzware ‘Of sins and shadows’ : het zweet spat figuurlijk uit je luidsprekers. En er komt nog : een verbazend sterke versie van ‘Sea of lies’, gevolgd door het ‘pièce de résistance’ van de groep : het 20 minuten durende ‘The divine wings of tragedy’, een symfonische moker van jewelste. En toch blijft het toetsenwerk overeind tegen die muur van geluid, alsof Nessie even boven water komt. Bij deze muziek is het niet zo evident dat het publiek zich wat gedeisd houdt tijdens kalmere passages, maar het pleit zeker voor de fans dat ze dat hier wel doen. Als Michael Romeo (op gitaar) even wat ruimte krijgt, kun je horen hoe hij Michael Lepond (op bas) een voorzet aflevert. Alle typische Symphony X-stijlkenmerken liggen vervat in deze ene song, dus als je nog nooit iets van de band gehoord hebt : this is it ! De groep heeft heel wat te bieden, wat vooral fans van Dream Theater, Kansas en Enchant zal plezieren, en beschikt over een trouwe fanschare, die de komende jaren ongetwijfeld zal groeien. Ze speelden dit jaar op Progpower in de VSA en zullen dat allicht ook doen tijdens het Europese luik van dit festival in Nederland. Zonder Symphony X heb je immers geen complete affiche meer ! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling Piet Michem |
