Soms doet het echt deugd om tussen de wirwar van releases ineens een zanger te ontdekken met een stem als ’n klok. Bovendien begiftigd met een songschrijverstalent om U tegen te zeggen; deze songs voorgedragen met een drift alsof elke noot de laatste is … even later is de CD niet meer uit je speler weg te branden. De zegetocht van de Engelse boerenzonen uit Chorley en Warrington is begonnen, hun naam is geinspireerd door het Tim Buckley album uit 1971 ! Het zijn simpele popsongs, maar zo subliem in hun vertolking en uitstraling dat ze net die gevoelige snaar raken. ‘Tie up my hands’ bv gaat meteen op zijn doel af en weerspiegelt in de zin ‘I wanna hold you but my hands are tied’ het diepe verlangen contra de frustrerende weerhouding. Geenszins vervulde betrachtingen staan aan de wieg van doorleefde composities. ‘Poor misguided fool’ oogt in eerste instantie als de luchtigheid zelve, een toonbeeld van goede voornemens, maar op de tonen van een afdalend pianootje hebben we weeral de misleiding om de hoek kijken. Aangenaam deuntje in het spoor van de Waterboys. Of wat te denken van ‘Alcoholic’, dat zich met die ene trefzin : ‘Don’t you know you got your daddy’s eyes, daddy was an alcoholic’ meteen in je muzikale database nestelt, een pakkend familiedrama in een notedop samengevat ? ‘Lullaby’ kon zo van het eerste onvolprezen Arid album komen : elke hoge noot wordt gehaald en het zijn er heel wat. Net als te veel zeemzoeterigheid de kop opsteekt wordt het nummer gered door een wildere gitaaruitbarsting. Even later krijgen we ‘Fever’ dat als eerste single in de UK een succes werd, het scheurt doorheen de lading liefdesperikelen met hoge uithalen; waarna het bluesy ‘She just wept’ ons liefdevol toedekt en ons koestert met een gevoel van knusheid. De aarzelende titelsong komt traag op gang, om dan als een dieseltrein aan de einder te verdwijnen, op de rails van de tot de verbeelding sprekende hoes (die dat wijdse gevoel op Amerikaanse leest geschoeid weergeeft). Het beeld van een licht stomende U2 rolt eveneens voorbij als een goed geoliede machine in ‘Good souls’, emotie in acht noten gevat en zich ontplooiend na een big bang in vier minuten geciviliseerde woede. In het 14’30’’ durende sluitstuk dalen we neder van de wolk, we zijn ‘sober’, we zijn ‘still alive’ en tevens ‘still alone’. En het leven is nog steeds vol vragen en vertwijfeling. Zolang er echter artiesten zijn die als soelaas deze kommer verwoorden, blijven we uit de handen van de psychiater. De therapie is HELDER als pompwater ;;)) : hollen naar die platenzaak ! Bespreking: Vera |
