Toen ik het decembernummer van Q magazine in mijn handen
kreeg stond ik helemaal paf hoeveel maal het woord ‘progressive’ erin
geslopen was. Mijn dag werd niet alleen goedgemaakt door de wondermooie benen
van P J Harvey op de voorpagina maar bovendien ook omdat niet minder dan vier
nieuwe groepen de woorden prog of symfonische rock in de titels van hun
besprekingen hadden staan. Voor Elbon’s “Asleep in the back” schreven ze
‘prog gets the bedsit blues’ en ‘prog without the solo’s’ ; Mercury
Rev werd beschreven als ‘symphonic rock and faux disney tunes’ ; Muse’s
“Origin of symmetry” heeft het ‘prog goes the weasel’ etiket en ook nog
‘a bombastic blend of baroque and bawdy’ terwijl ‘Tool’ gewoon beschouwd
werd als ‘prog-metallers’ of de ‘metal-radiohead’. En dan spreken we
hier nog niet eens over Starsailor of Turin Brakes ! Het begint er dus sterk op
te lijken dat wij de goede richting aan het uitvaren zijn, maar er blijft
natuurlijk een aanneembaar verschil tussen Spock’s Beard en Radiohead en ook
tussen Flower Kings en Beta Band. Laat ons dus even dieper ingaan op
Sparklehouse en zien wat de mellotrons hebben kunnen klaarspelen !
Al meteen van bij het begin van ‘It’s a wonderfull life’ heb je
door dat er een grote Beatle’s referentie in Sparklehorse’s muziek
verscholen zit. In feite had dit nummer gemakkelijk op het fameuze “White
album” kunnen staan hoewel de klanken iets of wat van Radiohead weg hebben.
‘Gold day’ is het eerste nummer waar de fantastische klanken van de
Mellotron geïntroduceerd worden en waardoor de ‘Beatlessmaak’ nog meer
benadrukt wordt. Wanneer je Beatles zegt denk je ook meteen aan de jaren zestig,
de sixties, en dat is precies de periode waar ‘Piano fire’ naar verwijst.
Door een professionele verweving van de psychedelische sfeer, akoestische
gitaren, vervormde gitaar en vervormde stemmen krijgen we in dit nummer een
perfecte audio cocktail voorgezet. Met een ritme dat het midden houdt tussen een
militair ritme en een minimale benadering met daarbovenop nog eens de
fluisterende stem van zanger Mark Lindow lijkt ‘Sea of teeth’
een verhaaltje.
Door hun minimale arrangementen komt het bij Sparklehouse dikwijls over
alsof zij een “unplugged” mentaliteit ondersteunen en dit is meer dan
duidelijk in ‘Apple bed’. Hierop krijgt de groep bijstand van de
uitzonderlijke gastzangeres Nina Persson ons allen bekend van The Cardigans. Een
vrijwel primitief klinkende drumcomputer vormt de ruggengraat van dit veeleer
vol en indrukwekkend nummer overlopend van de dramatiek omwille van de
welgeplaatste accenten door een echte viool en een cello. Door deze echte
klassieke instrumenten mee te verwerken in hun muziek is het alsof er een deur
opengaat om nieuwe invloeden binnen te laten. Het klinkt misschien een beetje
bizar maar door het toevoegen van een rijker arrangement wordt de kracht van het
nummer wat afgezwakt, ‘meer met minder’ om zo te zeggen. Er zijn passages
waar de gitaren echt heel luid klinken maar de zang daarentegen klinkt dan weer
dikwijls fluisterend zoals in het nummer ‘King of nails’. ‘Eyepennies’
introduceert Polly Jean Harvey en John Parish die er in slagen om het nummer
jazzy te laten klinken en die er vooral in slagen om de atmosfeer van de bekende
Ronnie Scott’s Club in Londen op de luisteraar over te brengen. Anderzijds
ademt het ook wat van mastodont Neil Young uit. ‘Dog door’ is een bende gekheid dat je zo zou kunnen associëren met Captain Beefheart of met, om ook eens een chauvinistische uitspraak te doen, onze eigen Zita Swoon. Om dat gektegevoel nog
eens extra te verhogen werd aan Tom Waits gevraagd om zijn exclusieve stempel op
dit nummer te drukken. Het is niet in hun hardste en venijnigste nummers dat
Sparklehouse op z’n best is want die werden voornamelijk gecreëerd achter de
mengtafel, maar wel in de nummers waar ze een intieme bijna ambient sfeer
losmaken. Een leuk voorbeeld van het laatstgenoemde kun je terugvinden in
‘More yellow birds’. In mijn oren klinkt het een beetje Elvis Costello samen
met het Brodsky kwartet met zelfs de viool die het geheel een weinig richting
country duwt. Meer Amerikaanse roots sluipen tijdens ‘Comfort me’ binnen
wanneer de steel pedaal zijn introductie maakt en vlotjes samensmelt met de
violen en met de nog steeds primitief klinkende drumcomputer in de intro.
Rekening houdend met de algemene sfeer van dit album zou dit nummer wel degelijk
als single kunnen uitgebracht worden met massa’s radiomogelijkheden. Het album
sluit af met ‘Babies on the sun’, waarschijnlijk de Radiohead-cloon van deze
Cd. Hier opnieuw is de Mellotron het hoofdingrediënt met daarbovenop een hele
hoop studio trucjes om dit nummer onlogisch te laten klinken. Feitelijk klinkt
het als een machine die zijn repetitieve rondjes uitspuwt en de klanken weggeeft
die het jaren heeft opgestapeld, een roestige klank als je wilt. Dan stopt het
nummer na een goeie 4’ terwijl de Cd-speler aanwijst dat er nog 10’
materiaal aanwezig is. Als al zoveel gedaan hoor je niets gedurende een paar
minuten tot een gitaar invalt en er nog iets meer dan zeven minuten te spelen
valt. Rare omgekeerde gitaarklanken worden toegevoegd aan de reeds aanwezige
mysterieuze klanken die mij doen denken aan een begrafenissfeer. Zeker geen
bloemen aub ! |
Uitgebracht : 2001
Label : Capitol / EMI
