Sofia : hoofdstad van het orthodoxe Bulgarije. Sophia ‘De nachten’ : een argeloze voorbijganger denkt
bij deze aan een Vlaamse zangeres die de zwoelheid van haar laatste verovering
de duisternis inkwijlt. Schijn bedriegt ! Dit zilveren schijfje bevat live
opnames die in Amsterdam en Antwerpen (De Singel 13/01/2001) de nacht werden
ingestuurd, vandaar de Nederlandse titel. Hiermee hebben we de derde creatieve uiting van Robin
Proper-Sheppard in handen, die na zijn muzikale start met de geniale God Machine
de gevoelige kant met zijn eigen ensemble prolongeerde.
Er komen heel wat meer muzikanten bij kijken dan het monumentale trio dat
de God Machine indertijd was; het resultaat klinkt even breekbaar en bijna even
geniaal. De laatste CD van de God Machine werd in Praag opgenomen
waar Jimmy Fernandez ook schielijk het tijdelijke voor het eeuwige wisselde :
een gevoel van het nakende einde schrijnend in noten vertaald is
gereflecteerd op het meesterwerk ‘One last laugh in a place of
dying’. Maar nu zijn we x aantal jaren later en in wezen is Robin
Proper-Sheppard nog steeds herkenbaar. Gelouterd
en gerijpt legt hij in acht composities zijn ziel bloot, zwaar aangezet door een
keur aan eerder zwartgallige instrumenten die echter merendeels ook lieflijk
kunnen klinken, zodat ze een balsem voor de ziel vormen. ‘The sea’ en ‘Ship in the sand’ zijn
miniatuurverhaaltjes die door hun zinneprikkelende directheid de romanticus in
ons doen ontwaken. Het is
pianomuziek ondersteund door een weemoedige viool die de beelden van een
herfstig Praag meteen weer op mijn netvlies branden. ‘So slow’ wordt gedragen door akoestische gitaar en de
stem die een hymne zingt over het heengaan van vriend Jimmy ‘Death
comes so slow when you’re waiting to be taken’ ‘If only’ brengt aanvankelijk de link teweeg naar
treurwilg Neil Young qua stemtimbre. Piano
en strijkers zwellen aan terwijl Robin tekstuele veronderstellingen oppert. ‘Bad man’ roept de geest van de kalme God Machine
helemaal op en we mogen dankbaar zijn dat we nog steeds een fractie van deze
betovering mogen proeven. Mag ik
ook even de nadruk leggen op de prachtige stem van de man ? Violen leggen eens te meer de aanvullende accenten. ‘I left you’ is gevuld met spijt en tristesse van de
eenzame ziel die starend naar het plafond, zich afvraagt hoe het nu verder moet.
De stap is gezet, maar was het wel de juiste ??? Aanzwellende violen
onderlijnen het verlangen van iemand die de genomen beslissing nu al aanvecht en
alzo in vertwijfeling beland. Onnodig
te zeggen dat dit naar een wanhopige climax in het muzikale gebeuren leidt, om
dan terug te keren naar de kern van de hamvraag. Adam Franklin vervult een
gastrol op gitaar. ‘Jealous guy’ past in deze optiek uitstekend in het
sfeerbeeld van de mijmerende lover. Onvergetelijk
gemaakt door John Lennon en Roxy Music krijgt het nummer hier eerder een
rudimentaire beurt, dat geenszins afbreuk doet aan de originele bedoeling.
De versie van Lennon was immers ook eerder ‘to the bone’. Smeltend in schuldgevoelens vraagt Robin even een ‘happy
birthday’ te zingen omdat ie niet aanwezig kan zijn bij de verjaardag van zijn
4-jarig dochtertje. Na deze kleine
inspanning wordt het publiek beloond met ‘The river song’
In sound en geweten een God Machine compositie, maar niets is minder
waar. Maar liefst zeven minuten
kunnen we ons nog wentelen in de geest van de God Machine waarbij de essentie
aangevuld wordt met een keurig aureool van vele instrumenten.
Eenmaal laat hij zich gaan in de magie van het verleden, waarbij we nog
even mogen proeven van het repetitieve karakter van de God Machine : trance
muziek in de ware zin van het woord. |
