Wat kan je zoal verwachten van een man die toerde met Alice Cooper en Kiss en dan gedurende verschillende jaren de keyboardspeler van Dream Theater was alvorens al zijn energie in zijn project Planet X te steken ? Zijn solo-album moest iets helemaal anders worden en wat kan je dan beter doen dan samen te werken met de grootste namen uit het rockgebeuren ? Op "Inertia" krijgt Derek het gezelschap van levende rocklegenden als Steve Lukather (Toto, Los Lobotomies), Simon Philips (die we kennen als drummer bij The Who, Jeff Beck, Mick Jagger, Judas Priest, Toto om er maar een paar te noemen), Zakk Wylde (gekend voor zijn werk met Ozzy en Black Label Society), Tony Franklin (The Firm, Blue Murder), Jerry Goodman (Mahavishnu Orchestra, Dixie Dregs), Jimmy Johnson (Allan Holdsworth) en Tom Kennedy (Al Dimeola). Het volledig instrumentale album "Inertia" vestigt niet enkel de aandacht op het vakmanschap van Sherinian maar belicht eveneens de gitaartalenten van zijn gasten. Het album is niet 100% Sherinian’s werk want Simon Philips schreef 5 nummers en deed de co-productie. Het openingsnummer "Inertia" klinkt behoorlijk Jeff Beck. Het is dynamisch, indrukwekkend en origineel alhoewel het van melodie heel complex is. Derek vindt zelf dat door de synthesizersolo het nummer meer richting Allan Holdsworth gaat, een muzikant die hij sinds mensenheugenis bewondert. De aanwezigheid van violist Jerry Goodman zorgt er dan weer voor dat dit nummer enige jazzrock elementen meekreeg. Toen Steve Lukather en Edgar Winter vorig jaar de rangen kwamen versterken vertelde Jordan Rudess me backstage, tijdens één van hun live optredens, dat "Frankenstein" HET nummer was dat zijn interesse voor muziek had doen oplaaien. Vreemd is dan weer dat de cover van dit nummer op Sherinian’s album gespeeld wordt door Zakk Wylde in plaats van door Steve Lukather. Alleszins spreken we hier inderdaad van een schitterend nummer dat door de heren Philips en Wylde duidelijk richting heavy metal werd geloodst. "Mata Hari" is dan weer een heel melodieus nummer met een uitmuntende Steve Lukather in de hoofdrol. Door samenspel met Derek’s keyboard ontstaat er een zeer sterke structuur ondersteund door een fantastisch percussiespel. Bijna alle nummers op dit album werden of in samenwerking met anderen of volledig door anderen geschreven behalve "Evil Knievel" waar alleen Sherinian z’n handtekening onder plaatste. Het werd geschreven met de vervaarlijke Zakk Wylde in gedachten en dit nummer rookt net als de banden van de bedoelde motorrijdende stuntman Knievel. "La pera loca" ofwel "De gekke hond" begint op een erg jazzy manier. Zowel drums als piano met het bijspringen van Lukather klinken behoorlijk Al Dimeola. Vanaf het moment dat Derek overgaat naar z’n orgel verandert de tune in agressief en gemeen. De liefde voor Jeff Beck in combinatie met de jazz-waardering van Charlie Mingus is samengebracht in de voorstelling van "Goodbye pork pie hat". Deze Mingus klassieker stond reeds op een ander icoon: "Wired" van Jeff Beck. Maar hier laat Steve Lukather zijn vaardigheden als gitarist gelden en verandert het in een jazzy en funky maar toch ontspannen nummer. In "Astroglide" neemt de viool van Jerry Goodman even de rol over van de anders alom aanwezige gitaar om zodoende dit nummer naar hetzelfde niveau te brengen als het Dixie Dregs materiaal. Jerry en Derek spelen ieder afwisselend de ziel uit hun lijf ondersteund door een verbazingwekkende Simon Philips. "What a shame" werd geschreven in samenwerking met Megadeth ster Al Pitrelli en begint als een wondermooie ballad die echter heviger wordt naargelang het nummer vordert. Eens te meer komen de talenten van Wylde en Lukather ook hier weer tot uiting mede door de uitstekende akoestische gitaarpartijen. Onbegrijpelijk dat dit nummer in de safe bleef liggen gedurende zeven of acht jaar ! Het slotmateriaal op dit album bestaat uit "Rhapsody in black" voorafgegaan door "Rhapsody intro", een openingssolo van Lukather in zijn onnavolgbare stijl. Het eigenlijke nummer werd oorspronkelijk aangebracht door Virgil Donati en dit waarschijnlijk met de bedoeling het op een Planet X album te zetten gezien het meer progressieve karakter van dit lied. Philips laat nogmaals zijn kunnen horen door het soort van drumsolo dat hij aan het einde van het nummer brengt doorweven met allerlei verschillende sferen. De muziek stopt maar de minutenteller loopt rustig door en onthult een extra "verborgen" minuut van wat Sherinian ‘psyche-core paranoia’ pleegt te noemen. Gewoon even luisteren om te begrijpen wat hij bedoelt ! Het album werd volledig opgenomen in Derek Sherinian’s Leopard room studio in de heuvels van Hollywood en in Simon Philips’ studio. Dankzij de wonderen van het Pro Tools systeem konden de twee heren hun bestanden heen en weer sturen om de eindafwerking te verfijnen. Als je heel goed luistert kun je de intimiteit van de opnamecel horen. Desondanks is "Inertia" de meest intense combinatie van werkelijk getalenteerde rock-iconen die hun talenten uitwisselen in iets wat een rockklassieker moet worden in de komende jaren. Goed gedaan. Heel goed gedaan. Geweldig goed gedaan !!!! Bespreking : John "Bobo" Bollenberg Vertaling : William Beckers |
