Een debuut dat begint met een outro : dat verdient nader onderzoek. Al vanaf de eerste tonen van ‘Outro-a striving after wind’ is het duidelijk dat de melodie een erg belangrijke rol vervult bij deze vrij dramatische muziek. De donkere tonen op ‘Am I really here ?’ doen meer aan Happy the Man dan aan Genesis denken. Het lyrische karakter van dit nummer, met zang gesteund door piano en gitaar, is typisch Genesis, wat nog extra onderlijnd wordt door het aan Banks ontleende toetsenwerk. Het bevat vooral heel wat veranderingen qua sfeer wat ik als één van de meest attractieve kenmerken van dit genre beschouw. In plaats van een Genesis-kloon te willen zijn, probeert deze groep heel eigentijds te klinken. Luister in dit opzicht maar naar ‘Faded’, met een interactie tussen bas en drums die bijna in alternatieve reggae resulteert. Deze ‘moderne’ aanpak hoor je ook in ‘One step further’, met heel wat Indische geluiden en zelfs een streepje polka in een Wakeman-achtig synthbadje gedrenkt. Als enig minpuntje noteer ik de vertwijfelde zang naarmate de 10-minuten grens nadert. Bedenk even hoe ‘Trespass’ zou klinken mocht het dit millenium tot stand gekomen zijn, en je hebt meteen een idee hoe ‘The weight of the wind’ klinkt, vooral door het orgel (à la Banks) en de gitaar (Hackettiaans). Maar ze zetten ons op het verkeerde been door jazzy pianodeuntjes, die de song een andere richting uitsturen. Het dreigende, broeierige ‘Discussed’ kent een vast repetitief patroon met kerkachtige zang en Tony Levin-achtige bas (mét houten vingerstokjes). Samples van treingeluiden bepalen het ritmisch karakter op ‘Naivety’ dat overigens nogal plechtig klinkt, wat evenwel niet gezegd kan worden van het up-tempo ‘Run’. Hier bonkt de bas als een hartslag terwijl de andere instrumenten lava lijken te spuwen uit een muzikale vulkaan. De elektrische piano zorgt voor een jazzy intermezzo alvorens de song eindigt à la ‘Riders in the Storm’…tot de vulkaan alweer lijkt uit te zullen barsten en song nogmaals van richting verandert. Sluitstuk ‘Denied’ is een vrij recente song, mét akoestische gitaar en volledig orkest. Fraaie melodieën en broze zang vormen de hoofdingrediënten van deze lange track. Het subtiele pianospel verraadt klassieke invloeden maar de orgelklanken doen me sterk aan het Belgische Isopoda denken. Eén van de hoogtepunten op dit album en hopelijk bepalend voor de toekomst van deze band willen ze blijven boeien. Scythe is geen neo-progband of een kloon door te kiezen voor een verjongde aanpak van al wat oudere thema’s, zonder echter in cliché’s te vervallen. ‘Divorced land’ is een fris album dat de vaardigheden (ook in compositorisch opzicht) van dit kwartet duidelijk aantoont. Van deze groep zullen we in de toekomst nog horen maar mag ik suggereren een andere hoesontwerper te zoeken want deze heeft pover werk afgeleverd dat allesbehalve in verhouding staat tot de muzikale inhoud. Of was dit de bedoeling, heren ? Bespreking : John "Bobo" Bollenberg Vertaling : Piet Michem |
||||
