Misschien gaan er toch een paar onder jullie even de
wenkbrauwen fronsen, maar het is inderdaad nog steeds dezelfde groep als
voorheen, alleen werd er nu een “A” bijgevoegd en is het nu “SAENS”
in plaats van “SENS”. Het tweede grote verschil in vergelijking met het
eerste album, is dat het in het Engels werd ingezongen daar waar voor de
eerste uitgave nog voor uitsluitend Frans gekozen werd. Buiten de drummer
veranderde er voor de rest niets aan de oorspronkelijke formatie. Het
verhaal is vrij klassiek te noemen. Twee Heren, Vynce Leff en Pascal
Bouquillard, beide klassiek geschoolde muzikanten, komen elkaar ergens op de
juiste plek tegen en beginnen dan maar een gesprekje over progressieve
muziek. Blijkt dat het voor hen een levensdroom is om van start te gaan met
een groep waar de progressieve muziekstijl primeert en boem, we zijn
vertrokken. We schrijven september 1996. Om al dat bijeengeschreven werk ook
live te kunnen vertolken worden er twee muzikanten bijgezocht zijnde Benoît
Campedel op gitaar en Stéphane Geille op drums. Door omstandigheden en
wegens tijdsgebrek wordt Geille na het eerste album en wat live optredens
door de al even getalenteerde Damien Gadenne vervangen. We schrijven nu 1998
en bovendien ook 2002 want dit is nog steeds de bezetting voor dit album.
‘Babel lights’ is een sterke opener goed voor een dikke 16
minuten prima muziek met alle nodige ingrediënten om er een mooi
progressief epos van te maken. Fabelachtig in het begin met engelachtige
stem en bijpassend koor om vervolgens door te gaan met afwisselende
tempo’s aangevuld met de nodige gitaar- en toetsensolo’s. ‘Ayanda’
is een volledig instrumentaal nummer (alleen op het einde wat woordeloos
geneurie) met wat Oosterse invloeden waar de Heren hun
instrumentenbeheersing volledig ten toon spreiden. Ook hier
ritmeveranderingen à gogo maar toch mis ik wat ‘power’ in dit nummer.
Eveneens in de aanzet naar ‘Crawler’ mis ik die ‘power’ waar dit
nummer naar snakt. Het is allemaal mooi en de Engelse zang is meer dan
behoorlijk maar je hebt als luisteraar steeds het gevoel dat je hier te doen
hebt met hele goede muzikanten maar dat ze elkaar nog meer moeten ontdekken
en dat ze daardoor een ietsje van hun overtuiging verloren hebben in de
productie. ‘Alone’ heeft die heel duidelijke knipoog naar Pink Floyd, wat op zich zeker niet erg is maar ook hier mis je die kracht van de drive die ze wel graag aan dit nummer zouden geven en bij ‘Requiem’ gaan ze het wat theatrale opzoeken. Hier zorgt een koor voor de juiste sfeer en krijgen we gedurende een paar minuten een prachtig klassieke passage waarna het volledige palet van instrumenten, incluis het kerkorgel, overnemen. Op dit nummer heeft men verkozen om de Franse taal te gebruiken. Zoals altijd heeft dat Frans wel iets speciaals voor wie de taal machtig is. Niettemin is Saens erin geslaagd om een goede keuze te maken aangaande de taal van het album. Bij Franse groepen wordt hier wel eens over gestruikeld. Wanneer ze in het Frans zingen verstaat maar een klein deel van de bevolking wat ze willen zeggen en wanneer ze in het Engels zingen heeft dat hetzelfde resultaat omdat ze dat vreemd accent hebben. Hier is het Engels meer dan goed te noemen en zal dus iedereen tevreden zijn. Boven al deze toch wel vijf lange nummers krijgen we
nog een mooi instrumentaaltje als afsluiter met de toepasselijke naam
‘Epilogue’. Bespreking: William 'Will' Beckers |
||||||
